Πασχίζετε και εσείς να τα προλάβετε όλα; Θέλετε να μοιράσετε τον χρόνο σας ανάμεσα σε οικογένεια και φίλους, έτσι ώστε να μην είναι κανείς παραπονεμένος;
Η αλήθεια είναι, ότι οι γυναίκες στις μέρες μας καλούνται να ανταπεξέλθουν σε χιλιάδες ρόλους ταυτόχρονα, αλλά όπως φαίνεται δεν μπορούν να τα κάνουν όλα καλά και μαζί!
Η Amy Wrumble γράφει, στο mom.me.com, για όσα μια μητέρα, σύζυγος και φίλη κάνει σήμερα και εξηγεί γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλα την ίδια ώρα.
«“Μην κοιτάς το τηλέφωνό σου μαμά”, φωνάζει το 2 ετών παιδάκι μου. Αλλά η ομαδική συνομιλία που έχουμε φτιάξει είναι ο μόνος τρόπος να μένω σε επαφή με τις φίλες μου, τις οποίες βλέπω από κοντά σπάνια.
“Μου λείπουν τα ρομαντικά μας βράδια”, παραπονιέται ο σύζυγός μου, αλλά από τη στιγμή που αποκτήσαμε δεύτερο παιδί ο χρόνος για ιδιαίτερες προετοιμασίες.
“Πότε θα βγούμε για φαγητό;”, ρωτά ανυπόμονα η κολλητή μου από το πανεπιστήμιο, αλλά τα δικά της παιδιά πλέον είναι στην εφηβεία και την προεφηβεία, ενώ τα δικά μου κρέμονται ακόμα πάνω μου για ό,τι και αν θελήσουν.
Σε αυτό το στάδιο της ζωής μου νιώθω πως απογοητεύω κάποιον συνέχεια. Δεν υπάρχουν αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα για να δώσω σε όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν τον κύκλο μου την προσοχή που απαιτούν και αξίζουν.
Δεν έχει να κάνει με το να μάθω να λέω “όχι”. Είμαι αρκετά άνετη με αυτό, πια. Αλλά το να είμαι εκεί όταν τα παιδιά, ο σύζυγός μου ή οι φίλες μου με χρειάζονται είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Όπως πολλές μαμάδες τείνω να δίνω προτεραιότητα στα παιδιά μου και έτσι αφήνω άλλες σχέσεις να μαραζώνουν. Ο σύζυγός μου και εγώ το έχουμε εν μέρει λύσει. Κάθε φορά που νιώθουμε ότι χανόμαστε κανονίζουμε ραντεβού, ακόμα και μικρά. Το να παρακολουθήσουμε μια σειρά μαζί το βράδυ πριν κοιμηθούμε ορισμένες φορές αρκεί.
Το δυσκολότερο είναι να παραμείνω σε επαφή με τις φίλες μου. Απαιτούν λιγότερα από μένα και έτσι δίνω και εγώ λιγότερα. Και αυτό είναι πολύ λυπηρό, επειδή μου λείπουν πάρα πολύ. Μου λείπει η διασκέδαση, η πλάκα, τα αστεία μας. Το κουτσομπολιό, το νιάξιμο και το μοίρασμα. Αλλά το να μεγαλώνεις παιδιά σε οδηγεί στο να αποκόβεσαι ακόμα και από αγαπημένους ανθρώπους.
Θα ήμουν άθλια ως νοικοκυρά το 1950. Δεν ξέρω να ράβω, δεν μπορώ να σιδερώσω και είμαι υπέρμαχος της ισότητας των δικαιωμάτων των ανθρώπων. Αλλά ζηλεύω τόσο την απλότητα της ζωής εκείνη την εποχή.
Οι μαμάδες του τότε είχαν τις φίλες τους λίγα δεύτερόλεπτα μακριά, τις έβλεπαν καθημερινά και αντάλλασαν συνταγές πίνοντας καφές την ώρα που τα παιδιά τους έπαιζαν έξω από το σπίτι.
Σήμερα, θα ξοδέψουμε ώρες και μέρες στο να συμφωνήσουμε πότε θα μπορούμε όλες να βρεθούμε, μόνο και μόνο για να το ακυρώσουμε την τελευταία στιγμή, επειδή κάποιας ο σύζυγός δουλεύει μέχρι αργά ή κάποιο παιδί ανέβασε πυρετό. Και για να είμαι ειλικρινής, η ιδέα του μακιγιάζ, του κομψού, αλλά άβολου ντυσίματος μοιάζει λιγάκι κουραστική και βαρετή, ειδικά αν εκείνο το βράδυ μπορώ να καθίσω ξαπλωμένη στο κρεβάτι και να δω κάποια ταινία με τον άντρα μου.
Και έτσι ο καιρός περνά…
Συχνά αναρωτιέμαι, αυτές οι φιλίες που παραμελούμε θα αντέξουν ή θα μαραθούν όπως τα φυτά που ξεχάσαμε να ποτίσουμε. Δεν θα ήθελα να το ανακαλύψω με το δύσκολο τρόπο. Πρέπει να βρω τρόπο να επικοινωνώ από κοντά περισσότερες φορές με τις φίλες μου. Ξέρω ότι πολλές μαμάδες αναζητούν χρόνο για εκείνες, αλλά αυτό που λείπει σε μένα είναι ο χρόνος που περνάμε μαζί…»
