“Μου έλεγαν πως ο γιος μου είχε απλώς υγρό στο αυτί του – Ήξερα ότι κάτι δεν ήταν σωστό”

«Ζούσα την τέλεια ζωή. Παντρεύτηκα τον πρώτο μου έρωτα, είχα μία δουλειά που αγαπούσα, αποκτήσαμε την κόρη μας και κάναμε οικονομίες για το καινούριο μας σπίτι. Σε καμία περίπτωση δεν φανταζόμουν ότι όλα θα άλλαζαν από τη μια στιγμή στην άλλη», γράφει μία γυναίκα προσπαθώντας να περιγράψει πόσο γρήγορα η καθημερινότητά της πήρε διαφορετική τροπή όταν έμαθε πως περιμένει δίδυμα, η εγκυμοσύνη της εκτυλίχθηκε δύσκολή και ανακάλυψε πως το ένα της μωράκι είχε σοβαρό πρόβλημα ακοής.

«Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε δεύτερο μωράκι δεν περιμέναμε να αποκτήσουμε δίδυμα. Αναγκάστηκα να αφήσω νωρίς τη δουλειά μου, αφού έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτική. Γέννησα τα παιδιά μου με διαφορά ενός λεπτού. Επιστρέψαμε στο σπίτι και έπρεπε να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα τη στιγμή που ο κόσμος έμπαινε στη δίνη των lockdowns και της πανδημίας.

Λίγο καιρό μετά τη γέννησή τους τα δίδυμα έπρεπε να κάνουν τις καθιερωμένες εξετάσεις τους. Ο γιος μου στο τεστ της ακοής δεν τα πήγε καλά. Ο γιατρός αντιλήφθηκε ότι το μωρό δεν ανταποκρινόταν στον ήχο. Ο γιατρός αντιλήφθηκε ότι το μωρό δεν ανταποκρινόταν στον ήχο. Το είχαμε αντιληφθεί από τους υπέρηχους και τις εξετάσεις στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά μου έλεγαν πως είχε υγρό στα αυτιά του. Έκανε ξανά εξετάσεις και ήταν πολύ συνεργάσιμος, αλλά μέσα μου ήξερα ότι κάτι δεν ήταν σωστό. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο ωτορινολαρυγγολόγος συνέχιζε τα τεστ. Έκανε τα ίδια ξανά και ξανά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Το μωρό μου δεν ανταποκρινόταν».

Η τελική διάγνωση

«Η διάγνωση ήταν “απώλεια ακοής και από τα δύο αυτιά”. Ο κόσμος γύρω μου σταμάτησε και το μόνο που ήθελα ήταν να κλάψω. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Θρηνούσα την υπέροχη ζωή που είχα ονειρευτεί για τον γιο μου. Παράλληλα, δεν ήξερα τίποτα για την απώλεια ακοής και δεν είχα συναντήσει ποτέ μου κωφό άνθρωπο.

Έφυγα από το ιατρείο κλαίγοντας. Κατά κάποιο τρόπο κατηγορούσα εμένα για όσα συνέβαιναν. Η εργασία και η συνεχής ενασχόληση με κάτι άλλο, ήταν ο τρόπος μου για να το αντιμετωπίσω. ΤΓαυτόχρονα, έψαχνα το γιατί κάποιος μπορεί να μείνει κωφός και σκεφτόμουν διαρκώς αν θα πρέπει να μάθουμε νοηματική, πώς θα επηρεαζόταν η ζωή του από αυτό κι αν θα μπορούσε ποτέ να ακούσει κανονικά. Έπειτα από ατελείωτες ώρες έρευνας και συζήτησης με τον σύζυγό μου, όμως,  άρχισα να νιώθω λίγο καλύτερα.

Μίλησα με τόσους πολλούς ανθρώπους και με τόσα υπέροχα άτομα που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα. Άκουσα τις ιστορίες τους, τα κατορθώματά τους και ένιωσα πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν θετικά. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι ο γιος μου δεν ήταν μόνος. Ούτε εγώ ήμουν μόνη.

Δεν γνώριζα τίποτα για την ιατρική εξέλιξη πάνω στο ζήτημα, αλλά σύντομα έμαθα για τα κοχλιακά εμφυτεύματα. Σε αντίθεση με τα ακουστικά βαρηκοΐας, τα οποία ενισχύουν τον ήχο, τα εμφυτεύματα μετατρέπουν τα ηχητικά σήματα σε ηλεκτρικές διεγέρσεις για το ακουστικό νεύρο. Με αυτό τον τρόπο, θεωρούνται ένα μέσο αντικατάστασης του ρόλου του κοχλία του αυτιού.

Σίγουρα θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τη νοηματική γλώσσα, αλλά ήθελα ο γιος μου να μπορεί να ακούσει. Να ακούσει τα κύματα στη θάλασσα, τα τζιτζίκια το καλοκαίρι, τον ήχο της βροχής το φθινόπωρο, τα γέλια των αδερφών του, αλλά κυρίως τη φωνή μου, για να μάθει πόσο τον αγαπώ.

Στη διάρκεια όλων αυτών κάναμε και άλλα τεστ, τα οποία επιβεβαίωναν αυτό που ήδη ξέραμε: ο γιος μας ήταν κωφός και τα απλά βοηθήματα δεν ενίσχυαν την ακοή του. Μιλήσαμε με την γιατρό μας και κανονίσαμε η εγχείρηση για τα εμφυτεύματα να γίνει όταν ο μικρός θα ήταν 9 μηνών. Αν και ήταν πολύ μικρός, ήθελα να ακούσει όσο το δυνατόν συντομότερα. Κανονίσαμε την εγχείρηση για τις 23 Οκτωβρίου, 2020. Τα συναισθήματα ανάμεικτα: φόβος, άγχος, χαρά, αμφιβολία, νευρικότητα.

Αρκετή ώρα μετά το χειρουργείο, τον έφεραν στο δωμάτιό του. Ένιωθα πιο ήρεμη τώρα που τον έβλεπα να με κοιτά. Σε μία μέρα γυρίσαμε σπίτι, αλλά έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τα εμφυτεύματα να λειτουργήσουν. Πέρασαν λίγες εβδομάδες χωρίς να ακούει τίποτα, αλλά την ημέρα που τα κατάφερε ήταν πολύ χαρούμενος. Άκουγε για πρώτη φορά πεντακάθαρα. Σχεδόν δύο μήνες μετά ο μικρός μου γίνεται όλο και καλύτερος. Προσαρμόζεται στους ήχους και σταδιακά ξεκινά να μιλά!

Μακάρι η ιστορία του γιου μου να βοηθήσει κι άλλες οικογένειες. Δεν γνώριζα τίποτα από όλα πριν 10 μήνες! Ευτυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχει πέσει θύμα καμιάς προσβολής ή περίεργης συμπεριφοράς. Ξέρω πως τα παιδιά θα κάνουν ερωτήσεις μια μέρα και ελπίζω ο γιος μου να μπορεί να απαντήσει με αυτοπεποίθηση. Ελπίζω ο κόσμος να μπορεί να καταλάβει πόσο υπέροχο είναι αυτό το ταξίδι…».

με πληροφορίες από lovewhatmatters.com & Instagram