Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις κατάφερε να επιζήσει, στέλνοντας ένα μήνυμα δύναμης και ελπίδας.
Ο μικρός Μίσα τους πρώτους οκτώ μήνες της ζωής του, τους πέρασε στη μονάδα εντατικής θεραπείας όπου βρισκόταν σε μηχανική υποστήριξη και ήρθε αντιμέτωπος με τον θάνατο 20 φορές.
Το αγοράκι γεννήθηκε με διαφραγματοκήλη και βρογχοπνευμονική δυσπλασία. Πέρασε τους πρώτους 8 μήνες της ζωής του στο νοσοκομείο, εκ των οποίων 7 σε μονάδα εντατικής θεραπείας και 5 σε υποστήριξη με αναπνευστήρα.
Απεριόριστες φορές οι γιατροί προσπάθησαν να βγάλουν τον Μίσα από τη μηχανική υποστήριξη, όμως κάθε φορά που αφαιρούσαν τον αναπνευστικό σωλήνα, μετά από μερικές ημέρες άρχιζε να πνίγεται και να μην μπορεί να αναπνεύσει.
Όταν οι ελπίδες έσβηναν
Οι γιατροί θεωρούσαν ότι περιπτώσεις σαν αυτή του μικρού δεν είχαν ελπίδα επιβίωσης και συμβούλευαν την μητέρα του να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο ότι το αγόρι θα φύγει από τη ζωή και να σκεφτεί την πιθανότητα να αποκτήσει ένα δεύτερο παιδί.
Η μητέρα, όμως, δεν το δεχόταν. Ήθελε να παλέψει.
Απευθύνθηκε σε ένα κέντρο παιδικής φροντίδας περιγράφοντας την κατάσταση του αγοριού: σε εντατική φροντίδα, σε μηχανική υποστήριξη με ενδοτραχειακό σωλήνα στο στόμα.
Από το κέντρο προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τον αναπνευστικό σωλήνα παρέχοντας στο αγόρι μάσκα προσώπου η οποία είναι λιγότερο τραυματική και πιο φιλική στον ασθενή.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Μίσα βρισκόταν σε 2 μονάδες εντατικής θεραπείας, αλλά καμία από αυτές δεν είχε συσκευές και μάσκες για αερισμό διφασικής θετικής πίεσης.
Για οκτώ μήνες, το αγόρι δεν μπορούσε να βγάλει κανέναν ήχο γιατί είχε τον σωλήνα στο στόμα του. Η μητέρα του δεν μπορούσε να τον πάρει στην αγκαλιά της ή να τον γυρίσει στο πλάι.
Επειδή ήταν συνεχώς ξαπλωμένος και με τα μηχανήματα, το αγοράκι δεν μπορούσε να κρατήσει το κεφάλι του όρθιο και να καθίσει.
Όταν αντικατέστησαν τον σωλήνα με την αναπνευστική μάσκα, το αγόρι για πρώτη φορά μπόρεσε να βρεθεί στην αγκαλιά της μητέρας του, να κάνει μπάνιο, αλλά και το πιο σημαντικό: μπόρεσαν να τον πάρουν σπίτι και να βγει από τη μονάδα εντατικής θεραπείας!
Αναπληρώνοντας τον χαμένο χρόνο
Στο σπίτι, ο Μίσα γρήγορα άρχισε να αναπτύσσεται και να αναπληρώνει τον χαμένο χρόνο. Έμαθε να κάθεται, να γελάει, βγήκε βόλτα για πρώτη φορά.
Σταδιακά το αγόρι έμαθε να αναπνέει και χρησιμοποιούσε τον αναπνευστήρα όλο και λιγότερο.
Εδώ και έξι μήνες μπορεί και αναπνέει αποκλειστικά μόνος του, έμαθε να περπατά, στην αρχή με δυσκολία, όμως πλέον είναι σαν όλα τα υγιή παιδιά.
Εάν κάποιος τον συναντήσει στον δρόμο, δεν μπορεί ποτέ να φανταστεί τι δυσκολίες έχει περάσει αυτό το παιδί και πόσο κοντά έφτασε στον θάνατο.
Πηγή: Sputnik
