Παρά το γεγονός ότι έχουν γίνει αρκετά βήματα ως προς την ισότιμη αντιμετώπιση ανδρών και γυναικών στον επαγγελματικό τομέα και ενώ αρκετοί είναι οι άνδρες που βοηθούν τις συντρόφους τους στο σπίτι, υπάρχουν ακόμη ανισότητες, οι οποίες οδηγούν σε σωματική και ψυχολογική εξάντληση τις γυναίκες.
Μία μητέρα που εργάζεται ως δασκάλα, γράφει για το πώς καλείται να κάνει πολλά περισσότερα πράγματα από τον σύζυγό της, ενώ και οι δύο απασχολούνται στον τομέα της παιδείας.
«Είμαι δασκάλα. Αυτό σημαίνει ότι δεν σταματάω να εργάζομαι. Το πρωί στο σχολείο και το βράδυ στο σπίτι, για να διορθώνω γραπτά και να ψάχνω θέματα, να ενημερώνομαι, να συνομιλώ με γονείς, ώστε να μπορώ να συμβαδίζω με την εποχή και να βοηθάω τους μαθητές μου. Έχω επίσης οικογένεια. Σύζυγο και παιδιά. Ο άντρας μου είναι και εκείνος δάσκαλος. Δουλεύουμε μάλιστα, στην ίδια εκπαιδευτική περιφέρεια. Κυριολεκτικά έχουμε την ίδια δουλειά. Ακριβώς την ίδια. Και πάλι, εγώ κάνω περισσότερα στο σπίτι.
Η ιδέας της “σούπερ γυναίκας” είναι ένας όρος πολυφορεμένος και παρωχημένος. Θαυμάζουμε και επαινούμε γυναίκες που μπορούν να τα κάνουν όλα. Τους λέμε πόσο υπέροχες είναι, πόσο ταλαντούχες και αναρωτιόμαστε πώς τα καταφέρνουν τόσο καλά.
Αυτό που κάνουν, ουσιαστικά, ξέρετε τι είναι; Ζητούν βοήθεια απεγνωσμένα. Αυτός ο κυκεώνας εργασιών και δουλειών είναι εξαντλητικός και δεν τελειώνει ποτέ. Συνδυάστε αυτό με το ότι ένας εκπαιδευτικός πρέπει να δίνει πάντα ό,τι παραπάνω έχει, μέχρι να καταρρεύσει.
Οι γυναίκες θεωρούνται ακόμη υπεύθυνες για το μεγαλύτερο ποσοστό εργασιών στο σπίτι. Και δεν εννοώ μόνο τις πρακτικές δουλειές, αλλά και την ευθύνη που έχουν να θυμούνται προθεσμίες, ημερομηνίες, ποσά, έξοδα κ.ά.
Αυτό σημαίνει ότι όταν μία μαμά επιστρέφει στο σπίτι της, πέρα από τις υποχρεώσεις που έχει για τη δουλειά της, πρέπει να ασχοληθεί με το φαγητό των παιδιών, τα διαβάσματά τους, το πλύσιμο των ρούχων, τις επισκέψεις σε γιατρούς, τις εξωσχολικές δραστηριότητες, το μαγείρεμα, την προετοιμασία του ύπνου, την ετοιμασία των κολατσιών και στο τέλος, αν βρει χρόνο και δύναμη. να κάνει ένα χαλαρωτικό μπάνιο.
Πού είναι ο μπαμπάς σε όλο αυτό;
Κοιμάται ή στη δική μου περίπτωση βαθμολογεί.
Βλέπετε με δύο δασκάλους σε μία οικογένεια, κατάλαβα πολύ καλύτερα το πόσες ανισότητες αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες γυναίκες στο σπίτι.
Ο Θεός να ευλογεί την καρδιά του άντρα μου, ο οποίος προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και δουλεύει σκληρά, αλλά έχει μεγαλώσει με την λογική “αυτά είναι γυναικείες δουλειές” και δεν τον κατηγορώ, αλλά δεν τον δικαιολογώ, κιόλας.
Και οι δυο διαβάσαμε για την ισότητα των φύλων στο πανεπιστήμιο, οπότε στη θεωρία ξέρει ποια είναι η λανθασμένη συμπεριφορά και ποια η σωστή.
Πώς θα αλλάξουμε, επομένως, όλες αυτές τις άδικες συμπεριφορές που θέλουν τις γυναίκες υπεύθυνες για το σπίτι και όλα τα βάρη της οικογένειας;
Ο άντρας μου και εγώ έχουμε ακριβώς την ίδια δουλειά. Ακριβώς! Οπότε δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την κούρασή του ως δικαιολογία.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ακόμα και σε ένα σπίτι με δύο γονείς που κάνουν το ίδιο επάγγελμα, το βάρος των οικιακών ευθυνών πέφτει στην “σουπερ-γυναίκα”. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να το δω να αλλάζει.
Προς όλες τις εργαζόμενες μαμάδες, σας βλέπω και σας ξέρω. Δεν είστε μόνες. Προς όλους τους μπαμπάδες εκεί έξω, δεν θέλουμε να “βοηθήσετε στο σπίτι”. Θέλουμε να δείξετε το ενδιαφέρον και τη φροντίδα που χρειάζεται η οικογένειά σας, μαζί με τη σύντροφό σας. Είναι απόλυτη δική σας ευθύνη, όπως και δική της. Σε αυτό δεν χωρά καμία δικαιολογία».
