Οι γονείς προσπαθούν πολύ για το καλό των παιδιών τους. Χρησιμοποιούν θεωρείες, παραδείγματα, πράξεις, συμβουλές για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να επιτύχουν. Όπως φαίνεται, όμως, δεν έχουν όλα το αποτέλεσμα που εκείνοι επιθυμούν.
Υπάρχουν ορισμένες συμβουλές που οι γονείς κατά κόρον χρησιμοποιούν και βραχυπρόθεσμα μπορεί να μοιάζει σαν να “έπιασαν”, μακροπρόθεσμα, όμως, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε αδιέξοδο τα παιδιά.
Η Emma Seppälä, γράφει στον Indepedent.co.uk για όλες εκείνες τις νουθεσίες που δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους και, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τους κάνουν κακό, αλλά και τι θα έπρεπε κανονικά να πουν.
Τι λένε οι γονείς: Συγκεντρώσου στο στόχο! Τα μάτια σου στο βραβειό.
Τι θα έπρεπε να πουν: Ζήσε τη στιγμή!
Το μυαλό μας είναι δύσκολο να μείνει συγκεντρωμένο σε ένα πράγμα για πολύ ώρα, το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Όταν ένα παιδί προσπαθεί να συγκεντρωθεί μόνο στο μέλλον – από το να πάρει καλούς βαθμούς μέχρι το πανεπιστήμιο που θα πάει – το άγχος και η νευρικότητά του εντείνονται. Και ενώ το στρες σε μικρή ποσότητα είναι εποικοδομητικό, το αυξημένο και συνεχές άγχος μόνο λάθη μπορεί να φέρει. Τα παιδιά νιώθουν καλύτερα όταν ζουν το “τώρα”. Σίγουρα ένα παιδί πρέπει να έχει στόχους και πρόγραμμα, αλλά αντί να τα ενθαρρύνετε διαρκώς για τον επόμενο στόχο τους, αφήστε τα να χαρούν τη διαδικασία.
Τι λένε οι γονείς: Το άγχος πάντα θα υπάρχει! Προσπάθησε περισσότερο!
Τι θα έπρεπε να πουν: Μάθε να χαλαρώνεις!
Ο σημερινός τρόπος ζωής δείχνει, και στα μάτια των παιδιών, ότι το άγχος είναι αναπόφευκτο αν θες να πετύχεις. Τρέχουμε και προγραμματίζουμε τα πάντα! Κι αν κάτι δεν πάει σύμφωνα με το πρόγραμμα τότε φέρνουμε την καταστροφή. Δεδομένου ότι τα παιδιά επηρεάζονται από όσα βλέπουν, ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, αποκτούν και αυτά αγχώδεις χαρακτήρες και τρόπους ζωής, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει και στην ψυχική εξάντλησή τους. Είναι θεμιτό οι γονείς να διδάσκουν στα παιδιά τους πως να εντάσσουν στη ζωή τους και τη χάλαρωση. Και πιο σημαντικό να διδάξουν στα παιδιά τους πώς να καταφέρουν να είναι πιο “ανθεκτικά” απέναντι στο στρεσσογόνο τρόπο ζωής του σήμερα…
Τι λένε οι γονείς: Κάνε όσο πιο πολλά μπορείς!
Τι θα έπρεπε να πουν: Είσαι ελεύθερος να…βαρεθείς!
Ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο τους οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα τείνουν να προγραμματίζουν δραστηριότητες και βόλτες και να αγχώνονται και για αυτές! Το ίδιο συμβαίνει και με το πρόγραμμα των παιδιών. Αντί να χαλαρώνουν προσπαθούν να ακολουθήσουν ένα εξαντλητικό πρόγραμμα που αφήνει ελάχιστη ώρα για πραγματική ξεκούραση. Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν, να ηρεμήσουν, να μην κάνουν τίποτα. Άλλωστε, πάρα πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι οι πιο ευφάνταστες και ιδιαίτερες ιδεές μάς έρχονται όταν ο εγκέφαλός μας δεν συγκεντρώνεται σε κάτι…
Τι λένε οι γονείς: Σε αυτό είσαι καλός. Μείνε εδώ!
Τι θα έπρεπε να πουν: Μάθε από τα λάθη σου!
Συνηθίζουμε να βάζουμε ταμπέλες στα παιδιά ανάλογα με τις δυνατότητές τους. “Είναι μαθηματικό μυαλό”, “Τα πάει πολύ καλά με τη μουσική”, “Τα αθλήματα είναι το δυνατό του σημείο”. Αυτή η αντίληψη, όμως, κλείνει τα παιδιά σε “κουτάκια”, τα περιορίζει και δεν μπορούν να ανακαλύψουν τίποτα περισσότερο για τον εαυτό τους. Ο εγκέφαλός μας, όμως, είναι προγραμματισμένος να μαθαίνει νέα πράγματα. Πολλές από αυτές τις γνώσεις αποκτώνται μέσω..των λαθών! Οι γονείς πρέπει να αφήσουν τα παιδιά τους να μάθουν μέσα από τα λάθη τους, να τα διδάξουν να δέχονται νέες εμπειρίες, Τα παιδιά μπορούν να κάνουν τα πάντα αν προσπαθήσουν, φυσικά!
Τι λένε οι γονείς: Μάθε τις αδυναμίες σου και να είσαι σκληρός!
Τι θα έπρεπε να πουν: Συμπεριφέρσου καλά στον εαυτό σου!
Συχνά θεωρούμε ότι η κριτική θα μας βοηθήσει να πάμε μπροστά. Και ως ένα σημείο θα το κάνει. Όταν “ξυπνά” την αυτοεκτίμησή μας και βελτιώνει το γνώθι σε αυτόν! Το να επικεντρώνονται, όμως, τα παιδιά στην αυτοκριτική δεν τα βοηθά. Αντίθετα σαμποτάρει την επιτυχία τους. Παγιδεύονται σε αυτόν τον τρόπο σκέψης, φοβούνται την αποτυχία και παραιτούνται πιο εύκολα. Οι γονείς πρέπει να δείχνουν στα παιδιά τους τρόπους οι οποίοι θα βελτιώνουν την αυτοπεποίθησή τους. Και αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά πρέπει να τη “γλιτώνουν” για ό,τι κάνουν ή να μην έρχονται αντιμέτωπα με τις ευθύνες των πράξεών τους, απλώς σημαίνει ότι δεν καταδικάζουν τον εαυτό τους…
