«Η μητρότητα κατέστρεψε τις φιλίες μου, αλλα είμαι εντάξει με αυτό»

Λένε πως ο ερχομός ενός παιδιού αλλάζει άρδην τη ζωή των γονιών του. Από τη μεταξύ τους σχέση μέχρι τις σχέσεις τους με τους φίλους τους και τους συνεργάτες.

Μία γυναίκα η οποία είδε τις φιλίες της να χάνονται μόλις έκανε παιδί, περιγράφει πώς ένιωσε όταν το συνειδητοποίσε και εξηγεί γιατί δεν την ενοχλεί αυτό που συνέβη.

«Πριν μείνω έγκυος, είχα έναν αρκετό μεγάλο και σταθερό κύκλο φίλων. Με τους περισσότερους κάναμε παρέα από το Λύκειο και ήταν κορίτσια που τα γνώριζα από πολύ μικρά. Είχαμε περάσει πολλά μαζί, αλλά ακόμα έπρεπε να μάθω περισσότερα.

Μετά το σχολείο ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Άλλοι για σπουδές, άλλοι για δουλειά. Εγώ μετακόμισα σε άλλη πόλη και ήμουν εντελώς μόνη. Ευτυχώς, γνώρισα τον φίλο μου, ο οποίος αργότερα έγινε άντρας μου.

Παντρευτήκαμε στα 20 και μόλις έγινα 21 ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος.

Η εγκυμοσύνη μου ήταν μια αρκετά δύσκολη και αποκαλυπτική περίοδος. Με τους φίλους μου δεν βρισκόμασταν πάρα πολύ συχνά, αφού μέναμε σε άλλες περιοχές, αλλά μιλούσαμε συχνά. Τώρα ήταν δύσκολο ακόμα και αυτό.

Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης ένιωθα πως… ερχόμασταν από άλλους πλανήτες. Ένιωθα, επίσης, απομονωμένη και δυστυχής.

Είχα πολλές επιπλοκές. Χρειαζόταν να ακολουθώ αγωγές φαρμάκων, ενώ οι εμετοί και οι ανακατωσούρες δεν σταματούσαν. Ένιωθα χάλια. Δεν ξέρω αν έχω ξανανιώσει τόσο άρρωστη ποτέ στη ζωή μου.

Και δεν είναι ότι ένιωθα άσχημα μόνο σωματικά. Ψυχικά ήμουν ένα ράκος. Είχα κατάθλιψη και κατηγορούσα το μωρό για όσα περνούσα. Δεν μπορούσα να χαρώ την εγκυμοσύνη μου όπως τη φανταζόμουν.

Κι αφού οι φίλες μου δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι εκείνη την ώρα έγκυες δεν νομίζω πώς ήξεραν πώς να με βοηθήσουν ή απλώς δεν τις ένοιαζε.

Έφταιγε φυσικά το ότι μέναμε και μία ώρα μακριά τους. Έμοιαζε, όμως, σαν να έπρεπε μόνο εμείς να τους επισκεπτόμαστε. Κανείς δεν ερχόταν στο σπίτι μας. Υπήρξαν άνθρωποι που μας θύμωσαν επειδή δεν τους επισκεφθήκαμε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, κι ας ήξεραν το πόσο άρρωστη ήμουν!

Φυσικά, υπήρχαν και φίλοι που μας στήριξαν, αλλά οι περισσότεροι ήταν απόντες.

Μετά τη γέννηση της κόρης μου τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν

Μετά τον τοκετό δεχθήκαμε μερικές επισκέψεις, αλλά και πάλι όλοι ήθελαν να πηγαίνουμε στο δικό τους μέρος για να δουν το μωρό. Ακόμα κι όταν προσφέρονταν να βοηθήσουν, ήθελαν να πάμε στο σπίτι τους με το μωρό. Πράγμα καθόλου βολικό.

Με τον καιρό, οι σχέσεις μας μερικούς φίλους και συγγενείς έγιναν απόμακρες και πολύ τυπικές. Στην αρχή ένιωθα προδομένη και πληγωμένη. Θεωρούσα πως με παραμελούσαν και αναρωτιόμουν γιατί μου συμπεριφέρονταν έτσι.

Μετά κατάλαβα ότι δεν ήμουν εγώ το πρόβλημα. Ούτε εκείνοι. Απλώς οι ζωές μας εξελίχθηκαν διαφορετικά.

Μου πήρε λίγο χρόνο για να το συνειδητοποιήσω, αλλά χαίρομαι που συνέβη, επειδέ μέσα από αυτό κατάλαβα ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μου και νοιάζονται για την οικογένειά μου και εμένα.

Ξέρω ότι σπάνια οι φιλίες κρατάνε για πάντα και πάντα θα σέβομαι τους ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή μου και όσα περάσαμε μαζί. Θεωρώ, όμως, προτιμότερο να επικεντρώνομαι σε εκείνους που μου δείχνουν την πραγματική τους αγάπη και φροντίδα.

Από όλο αυτό κέρδισα και κάτι ακόμα: Έμαθα πώς να είμαι καλύτερη φίλη. Πώς να δείχνω τα συναισθήματά μου και να βοηθώ τους άλλους.

Πλέον, επικεντρώνομαι περισσότερο στα θέλω τα δικά μου και της οικογενειάς μου και λιγότερο στο τι πιστεύουν οι άλλοι για εμένα.

Μετά τη γέννηση της κόρης μου κέρδισα απίθανες φίλες.

Αφού γεννήθηκε η κόρη μου κατάφερα να γνωρίσω άλλες μαμάδες, που ήταν στο ίδιο στάδιο με εμένα και με καταλάβαιναν. Αυτή η φιλία με τις άλλες μαμάδες έχει καταστεί πολύ σημαντική για τη ζωή μου. Με αυτές τις γυναίκες μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, χωρίς να φοβάμαι αν θα με κατακρίνουν ή θα με σχολιάσουν.

Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο θα έλεγα στον εαυτό μου πως η μητρότητα θα είναι μια τεράστια αλλαγή. Πολλοί δεν θα την κατανοήσουν. Θα έλεγα στον εαυτό μου να μην αγχώνεται για πράγματα και ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σημασία και θα έφτιαχνα έναν κύκλο γύρω μου γεμάτο με ανθρώπους σημαντικούς.

Ξέρετε γιατί; Επειδή κάποιες φορές πρέπει να αφήνουμε πίσω μας ορισμένες σχέσεις για να προχωράμε μπροστά και να ωριμάζουμε…».

πηγή: mom.com