«Στο μικρό μου αγαπημένο πλασματάκι
Ήμουν 15 ετών τότε. Ήμουν ερωτευμένη με τον μπαμπά σου και πιστεύαμε ότι ήμασταν άτρωτοι. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι, χωρίς έννοιες, ενώ σκεφτόμασταν το λύκειο. Τότε μία μέρα άρχισα να νιώθω χάλια, είχα ναυτία. Ήμουν τόσο χάλια που οι γιατροί ήθελαν να μου κάνουν μαγνητική για να ουν αν είχα κάποιο πρόβλημα στο στομάχι μου. Όμως, είπαν στην μαμά μου να με πάει σε έναν γυναικολόγο, γιατί σε είδαν στην μαγνητική.
Ήμουν μπερδεμένη και φοβισμένη. Όμως όταν ο γιατρός με ρώτησε, αν πιστεύω πως είμαι έγκυος, άρχισα να βάζω κάτω ένα ένα τα δεδομένα. Δεν ήθελα να πω τίποτα δυνατά, επειδή η μαμά μου ήταν εκεί κι έτσι έκανα τεστ εγκυμοσύνης. Το αποτέλεσμα, όπως φαντάζεσαι, ήταν θετικό, κάτι που με γέμιζε από τη μία πολλή χαρά, αλλά από την άλλη ένιωθα πως απογοήτευα τη γιαγιά σου.
Ένιωθα ότι απογοήτευα όλη μου την οικογένεια, επειδή ήμουν μόλις 15 ετών, αλλά ήμουν παράλληλα και τόσο χαρούμενη που ήθελα να το πω στον μπαμπά σου. Η γιαγιά σου έγινε έξω φρενών, όταν έμαθε για την κατάστασή μου. Παρόλα αυτά, δεν άκουγα τίποτα, γιατί ήμουν τόσο ενθουσιασμένη, σοκαρισμένη και ένιωθα κάθε συναίσθημα. Εκείνη την απαίσια ημέρα, η γιαγιά σου με πήγε να πάρω ένα σάντουιτς κι εκεί είπα στην θεία σου για σένα. Ενθουσιάστηκε με αυτό που άκουσε, αλλά ήξερε τι θα ακολουθούσε, αν και δεν το ήθελα.
Τελικά, επιστρέψαμε σπίτι και ο μπαμπάς σου με περίμενε. Του είπα τα νέα και το χλώμιασε. Αρχικά, ενθουσιάστηκε, αλλά μετά αγχώθηκε, φοβήθηκε για την όλη κατάσταση. Κι εγώ το ίδιο, αλλά τότε η γιαγιά και ο παππούς σου μας ρώτησαν τι θα κάναμε μαζί σου.
Τους είπαμε, ότι θέλαμε να σε κρατήσουμε, αλλά εκείνοι μας είπαν, ότι αυτή η απόφαση δεν θα πρέπει να ληφθεί εν βρασμώ. Ρωτήσαμε για υιοθεσία, αν δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε το μωρό, αν θα μπορούσαμε να το δώσουμε σε κάποια οικογένεια. Μου ράγιζε την καρδιά να το σκέφτομαι, αλλά ήξερα ότι αν μπορούσα να βοηθήσω ένα ζευγάρι χωρίς παιδί, θα το έκανα. Ήμουν ενάντια στην έκτρωση. Τότε μάς έθεσαν τελεσίγραφο. Μας είπαν ότι ήμασταν πολύ νέοι για κάτι τέτοιο, οπότε ή θα έκανα έκτρωση ή θα μας έδιωχναν από το σπίτι. Ο μπαμπάς σου κι εγώ σοκαριστήκαμε, όμως ξέραμε ότι έπρεπε να το συζητήσουμε.
Κλάψαμε και οι δύο στη σκέψη, ότι θα σε χάναμε και τι επίπτωση θα είχε αυτό στη σχέση μας, όμως δεν είχαμε πού να πάμε. Πήραμε την απόφαση για την έκτρωση. Ήταν τόσο σκληρό.
Η καρδιά μου έσπασε σε εκατομμύρια κομμάτια, γιατί ήσουν το πρώτο μου. Ήθελα να σε κρατήσω και να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Δεν με ένοιαζε, αν μου κολλούσαν την ταμπέλα της έφηβης μάνας ή του παλιοθήλυκου. Ήθελα να ζήσεις. Ήμουν ενθουσιασμένη, αλλά εξοργισμένη για αυτήν την απόφαση που πήραν για μένα. Θυμάμαι να κλαίω συνεχώς, όταν ήμουν μόνη, επειδή δεν ήθελα να το κάνω.
Το επόμενο πρωί, ο μπαμπάς σου με πήγε στο σχολείο. Ακούσαμε ένα τραγούδι, και με έκανε να κλάψω. Ήταν το αγαπημένο του. Είναι ακόμη δύσκολο για μένα να το ακούω, αλλά εκείνη τη μέρα το αγάπησες. “Ένιωσα”, σαν να κουνιόσουν μέσα στην κοιλιά μου. Κι ο μπαμπάς σου έκλαψε. Πήγαμε στο σχολείο, σαν να μην συνέβη τίποτα. Δεν μπορούσα να βγάλω τη μέρα και ανησυχούσα για σένα και απλά ήθελα να σε κρατήσω.
Ήξερα τι θα ερχόταν και απλά έβαλα το χέρι μου γύρω από το στομάχι μου παριστάνοντας ότι σε κρατάω αγκαλιά. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα εκείνη τη στιγμή, επειδή είχα άγχος για την επέμβαση. Ανησυχούσα για σένα, για μένα, για όλους. Δεν ήταν όλα Οκ.
Όταν πηγαίναμε κάπου με τον μπαμπά σου, έβαζε το χέρι του στην κοιλιά μου και προσπαθούσε να σε νιώσει. Έλιωνε η καρδιά μου, γιατί ήξερα, ότι θα γινόταν ένας υπέροχος μπαμπάς στο μέλλον.
Έπειτα από μία εβδομάδα, προγραμματίστηκε η επέμβαση. Φάγαμε πρώτα ένα υπέροχο μεσημεριανό, αλλά εγώ ήμουν αγχωμένη. Μετά ξεκινήσαμε… Ένιωθα τον θυμό και την λύπη τους, επειδή δεν ήθελα να το κάνω, αλλά έπρεπε.
Πήγαμε εκεί και περιμέναμε… Τότε φώναξαν το όνομά μου. Πήγα με τη νοσηλεύτρια, όπου κάναμε έναν υπέρηχο. Ήταν η πρώτη φορά που σε είδα και ήμουν τόσο χαρούμενη που άκουγα την καρδιά σου. Λίγο μετά με πήγαν σε ένα λευκό δωμάτιο.
Μετά ήρθε ο γιατρός και με ρώτησε εάν θέλω να το κάνω αυτό και απάντησα ναι. Εννοούσα, ότι δεν ήθελα, αλλά έπρεπε. Εκείνος συνέχισε, λέγοντάς μου ότι ήμουν η μόνη έφηβη που είχε συναντήσει ως τότε. Μού εξήγησε τι επρόκειτο να συμβεί και μου είπε, αν ήθελα να ρωτήσω κάτι. Δεν είχα τίποτα, καθώς άρχισε να επιδρά η αναισθησία, τα μάτια μου έκλειναν…
Μόλις τελείωσαν όλα, ξύπνησα σε μία καρέκλα και ήταν διάφορες άλλες γυναίκες γύρω μου. Ήταν μεγαλύτερες, αλλά στην ίδια κατάσταση με μένα. Ένιωσα ντροπή, ένοχη, θλιμμένη. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν να βρίσκομαι στο αμάξι για το σπίτι. Ήρθε ο μπαμπάς σου, έκλαψα πολύ και κοιμήθηκα.
Τις επόμενες μέρες, μήνες ακόμη και χρόνια ήταν δύσκολα για μένα. Δεν ήμουν ποτέ ξανά ο εαυτός μου μετά από εκείνη την ημέρα. Κράτησα κρυφά τα πάντα, την ψυχική μου κατάσταση. Ήμουν φοβισμένη να πω ή να κάνω το παραμικρό. Ήμουν γεμάτη θλίψη και άγχος επειδή σε έχασα. Έχασα το πιο πολύτιμο πράγμα για μένα. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι δεν είμαι η ίδια. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν πια. Τους επόμενους μήνες με τον μπαμπά σου χωρίσαμε. Ένιωσα τόσο μόνη… Συνεχίστηκε για πολύ καιρό.
Όμως, τώρα που έχω μεγαλώσει καταλαβαίνω γιατί οι παππούδες σου ήταν τόσο ανένδοτοι για αυτήν την απόφαση. Ο μπαμπάς σου κι εγώ ήμασταν τόσο νέοι και δεν ξέραμε αν θα τα καταφέρναμε και πώς. Ήμουν ακόμη θυμωμένη μαζί τους, αλλά ήξερα γιατί το έκαναν. Τους εκτιμώ τώρα για τη φροντίδα που μου έδειξαν, αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός, ότι δεν είσαι μαζί μου εδώ.
Αφησέ με απλά να σου πω, γλυκό μου μωράκι, ότι με κάθε τρόπο αγαπήθηκες πολύ και σε θέλαμε και εγώ και ο μπαμπάς σου. Ακόμη, κι αν ήμασταν τόσο νέοι, θέλαμε να ζήσεις, να σε δούμε. Θέλω να ξέρεις, ότι πάντα σε σκέφτομαι. Θα γεννιόσουν περίπου στη Γιορτή της Μητέρας και τώρα θα ήσουν 14 ετών. Μου λείπεις, μικρούλι μου.
Τώρα οι μέρες είναι πιο εύκολες και η μαμά κάνει θεραπείες για να διαχειριστεί το τραύμα. Αλλά ακόμη και τώρα, να ξέρεις ότι σε θέλαμε. Ο μπαμπάς σου κι εγώ είμαστε πάλι, και έχουμε ένα κοριτσάκι, την αδελφούλα σου. Προσπαθώ πλέον να κερδίσω πίσω τον εαυτό μου. Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου σιγά σιγά. Ελπίζω να είσαι χαρούμενο και να μας κοιτάς από εκεί ψηλά. Ελπίζω να χαμογελάς στη μαμά, τον μπαμπά και την αδελφή σου. Μας λείπεις αγαπημένο μου, πρώτο μωρό, το πρώτο που με έκανε μαμά!
Με αγάπη, η μαμά σου»
Πηγή: Her View From Home
