Η γιαγιά και ο παππούς. Οι αγαπημένες φιγούρες των παιδιών, οι άνθρωποι που τους διαβάζουν παραμύθια, τα αφήνουν να παίζουν χωρίς σκοτούρες, τους λένε τραγούδια, τους κάνουν τα χατήρια.
Ποιος δεν έχει τις καλύτερες αναμνήσεις από τη γιαγιά και τον παππού. Κι όσο μεγαλώνουμε κι εκείνοι έχουν φύγει από τη ζωή, αυτές οι μικρές, γλυκές αναμνήσεις μας χαρίζουν ένα υπέροχο χαμόγελο στα χείλη και πολλές φορές μας δίνουν τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής.
Όπως αυτή η γιαγιά, που οι δικοί της παππούδες αποτέλεσαν την καλύτερη πυξίδα της και τώρα μπορεί να συνειδητοποιήσει, γιατί η σχέση παππούδων – παιδιών είναι τόσο ανεκτίμητη.
«Πολλές φορές θυμάμαι τους παππούδες μου. Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι δεν τους εκτιμούσα, όσο ήταν ζωντανοί. Όμως τώρα βλέπω τα πράγματα από την δική τους οπτική. Μερικές φορές θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω για να κάνω κάποια πράγματα τελείως διαφορετικά.
Ξέρω, ότι έπρεπε να περάσω περισσότερο χρόνο ακούγοντάς τους. Τώρα καταλαβαίνω, πώς πραγματικά τα μικρά πράγματα είναι αυτά που στο πέρασμα των χρόνων είναι τα σημαντικότερα που θα θυμόμαστε.
Οι ώρες που μοιάζουν τόσο ασήμαντες και τότε δεν αντιλαμβανόμαστε πως αυτό που συμβαίνει είναι το πιο σημαντικό.
Περνούσα μέρες τρέχοντας στην αυλή ξυπόλητη, σταματώντας μόνο για να σκαρφαλώσω στη μανόλια, να ρουφήξω τη δροσιά της και να νιώσω ότι ήμουν στο δικό μου βασίλειο. Να χαζεύω τον ήλιο να ανατέλλει μέσα από τα φύλλα της και τα μεγάλα της λουλούδια είναι αυτά που θα μείνουν για πάντα στο μυαλό μου. Και δεν κοστίζει τίποτα.
Η ζωή μου δεν ήταν ποτέ βιαστική στο σπίτι των παππούδων. Είχα άπλετο χρόνο να παίζω. Μου έδιναν ένα μπολ γεμάτο μούρα από τους θάμνους έξω από το σπίτι τους. Έτρωγα λίγους και μετά καθόμουν και χάζευα τη γιαγιά να τα μετατρέπει σε μία υπέροχη πίτα.
Μπορεί τα μούρα να μην σήμαιναν τόσα πολλά, αλλά τα μαθήματα που πήρα μέσα σε εκείνη την κουζίνα παραμένουν και σήμερα κοντά μου.
Δεκαετίες αργότερα, όταν καθάριζα τη σοφίτα μου, βρήκα λόγια αγάπης και αφοσίωσης, γραμμένα από την γιαγιά μου. Κάθισα στο πάτωμα και διαβάζοντας αυτές τις λέξεις δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στα μάτια μου, όταν συνειδητοποίησαν ότι ήταν γραμμένες από μία γυναίκα που ήταν κάποτε ό,τι είμαι εγώ σήμερα.
Μία γυναίκα που έζησε τη ζωή που εγώ ζω τώρα. Αφού αντιλήφθηκα ότι δεν ήταν απλά η γιαγιά μου και την αγάπησα ακόμη περισσότερο επειδή το ήξερε. Οι λέξεις της είναι ανεκτίμητες για μένα, αλλά δεν της κόστισε τίποτα να τις γράψει.
Σήμερα είμαι κι εγώ γιαγιά. Βλέπω πράγματα από την άλλη πλευρά της ζωής. Δημιουργώντας αναμνήσεις είναι σημαντικό για μένα. Ήδη ακούω τα εγγόνια μου να λένε: θυμάσαι τότε που..; και κρυφογελάω. Ο χρόνος, όπως και η ηλικία, δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά μέχρι να τα βιώσεις και τα δύο.
Και ο χρόνος είναι κάτι που δεν γυρίζει πίσω. Είμαι ευγνώμων για κάθε μοναδική ανάμνηση που έχω από παιδί με τους παππούδες μου. Τους θυμάμαι και τους κρατώ σαν θησαυρό. Οι αναμνήσεις δεν κοστίζουν τίποτα για να τις φτιάξεις. Όμως μία μέρα θα είναι ένα μοναδικό δώρο που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα σου χαρίσουν».
Διαβάστε επίσης:
Ας αφήσουμε τη γιαγιά και τον παππού να «κακομάθουν» και λίγο τα παιδιά μας
Είναι εκείνος που θα κουβαλήσει τη σχολική τσάντα κι ας μην αντέχει η μέση του…. Είναι ο παππούς!
Το πουκάμισο του παππού που έγινε μαξιλάρι για να μην μας λείπει η αγκαλιά του
