Όταν μιλάμε για αποβολές συνήθως επικεντρωνόμαστε στις μαμάδες. Πώς νιώθουν, πώς θα το ξεπεράσουν, πώς θα καταφέρουν να κάνουν όσο γίνεται πιο ανώδυνα το επόμενο βήμα.
Ωστόσο, ξεχνάμε έναν ακόμη πολύ σημαντικό άνθρωπο στην όλη ιστορία – τον μπαμπά. Μία γυναίκα που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την πρώτη της εγκυμοσύνη με επιτυχία γράφει, όχι πως βίωσε εκείνη την απώλεια, αλλά πόσο τη βοήθησε ο σύζυγός της – ο οποίος θρηνούσε με τον δικό του τρόπο – να το ξεπεράσει.
«Ήμουν παντρεμένη περίπου 3 χρόνια όταν είχα την πρώτη μου αποβολή. Ήμουν μόλις 7 εβδομάδων, αλλά ένιωθα απελπισμένη. Καταρρακωμένη στο σημείο που οι δικοί μου αναρωτιούνταν για το αν θα έπρεπε να ζητήσω τη βοήθεια ειδικού. Δεν το έκανα. Χρειαζόμουν χρόνο για να θρηνήσω. Ήμουν πολύ μικρή σε ηλικία, αλλά ήθελα τόσο πολύ ένα μωράκι. Είχα μόλις χάσει την πρώτη μου ευκαιρία σε αυτό το όνειρο.
Ο άντρας μου ήταν βράχος. Δεν μπορώ καν να θυμηθώ τα πόσα έκανε για εμένα. Όχι μόνο όταν το σώμα μου ήταν αδύναμο, αλλά και όταν θρηνούσα τόσο πολύ που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Πήρε άδεια τις πρώτες και χειρότερες ημέρες, αλλά μετά επέστρεψε στην καθημερινότητά του.
Ήταν φανερά στεναχωρημένος, αλλά ποτέ δεν εκφράστηκε όπως εγώ. Η ικανότητά του να φαίνεται τόσο δυνατός, με έκανε να πιστεύω πως δεν είχε στεναχωρηθεί όσο εγώ. Μερικές φορές με ενοχλούσε που φαινόταν να τα πηγαίνει τόσο καλά. Ένιωθα πως ο κόσμος μου γκρεμιζόταν. Εκείνος; Το μωρό μας είχε πεθάνει άλλωστε.
Δεν τόλμησα να εκφράσω φανερά τις σκέψεις μου. Τον άφησα να θρηνήσει με τον δικό του τρόπο.
Κάποια στιγμή άρχισα να επανέρχομαι και να γίνομαι ξανά ο εαυτός μου. Η αποβολή έγινε τον Μάιο και σε περίπου έναν χρόνο, κατάφερα να τη θυμάμαι και να δακρύζω – όχι να κλαίω με λυγμούς.
Την ημέρα της Γιορτής του Πατέρα, σηκώθηκα από το κρεβάτι και τον είδα. Είχε σκύψει με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του και έκλαιγε. Με κοίταξε και μου είπε: “Είναι η Γιορτή του πατέρα και το μωρό μας δεν είναι εδώ”. Πήγε στο μπάνιο και με άφησε στο δωμάτιο.
Είχα μείνει άναυδη. Πώς δεν κατάλαβα ότι ο άντρας μου θρηνούσε ακόμα; Γιατί δεν κατάλαβα ότι ο άντρας μου πονούσε τόσο πολύ;
Δεν ήθελε να το συζητήσουμε, οπότε το αφήσαμε. Αλλά ποτέ δεν ξέχασα εκείνη την ημέρα.
Ο καιρός πέρασε και αποκτήσαμε δύο παιδιά. Περιμέναμε το τρίτο μας μωρό και το όνειρο για μια μεγάλη οικογένεια φαινόταν όλο και πιο κοντά. Ο υπέρηχος στην 8η εβδομάδα, όμως, έδειξε ότι η καρδιά του μωρού μας είχε σταματήσει να χτυπά. Ήθελα να πεθάνω εκείνη την στιγμή. Μόλις φύγαμε από το ιατρείο και μπήκαμε στο αμάξι. Μα, πώς βρεθήκαμε ξανά σε αυτό το σημείο;
Συγκράτησα, όμως, τον εαυτό μου. Τώρα, έπρεπε να στηρίξω τον άντρα μου. Έτσι, αντί να βυθιστώ στα κλάματα, τον ρώτησα: “Πώς είσαι;”. “Με συγχωρείς”, μου απάντησε. “Ξέρω ότι όλο αυτό συμβαίνει σε εσένα και πρέπει να σε στηρίξω, αλλά είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένος. Είχα ενθουσιαστεί και τώρα…”. Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα παραπάνω. Ήξερα.
Η θλίψη μας ήταν τεράστια, περισσότερο τώρα, αφού είχαμε δύο μικρά αγόρια στο σπίτι να περιμένουν δίχως να γνωρίζουν τι περνούσαμε. Χρειάστηκε να κάνω χειρουργείο, για να αφαιρέσουν το μωρό. Όλη την ώρα εκείνος πίστευε ότι πρέπει να είναι συγκρατημένος, επειδή αυτό συνέβαινε στο δικό μου σώμα.
Είμαι τόσο ευγνώμων που τη δεύτερη φορά, τον ήξερα καλύτερα. Έπρεπε να του δώσω χώρο για να θρηνήσει. Ήμουν σε άθλια κατάσταση, αλλά δεν διαλύθηκα όσο την πρώτη. Πλέον, θρηνούσαμε μαζί.
Λίγες εβδομάδες αργότερα μάθαμε πως το μωράκι που χάσαμε θα ήταν κοριτσάκι. Η μία και μοναδική κόρη μας. Μείναμε αγκαλιασμένοι για πολλή ώρα εκείνη την ημέρα. Βάλαμε τα αγόρια μας για ύπνο και ξαπλώσαμε αγκαλιασμένοι, χωρίς να μιλάμε…
Ξεχνάμε τους μπαμπάδες καμιά φορά. Όταν μία γυναίκα βιώνει μια αποβολή, περιμένουμε μόνο εκείνη να θρηνήσει. Ρίχνουμε όλα τα φώτα πάνω της.
Αλλά και οι μπαμπάδες χάνουν τα μωράκια τους. Και είναι τόσο σημαντικό να θυμόμαστε και να αναγνωρίζουμε τον πόνο τους, ειδικά όταν μιλάμε για την απώλεια ενός αγέννητου μωρού. Επειδή αυτό το αγέννητο μωρό θα είχε και έναν μπαμπά…
Όταν μια εγκυμοσύνη διακόπτεται τόσο απότομα, εκατομμύρια όνειρα τελειώνουν μαζί της. Δεν πρόκειται, όμως, μόνο για την απώλεια μιας γυναίκας. Αν υπάρχει μπαμπάς θρηνεί και εκείνος. Νιώθει την απώλεια, τον πόνο και τη θλίψη…»
