Αν είσαι μαμά μικρών παιδιών, το πιθανότερο είναι ότι διανύεις μια από τις πιο αγχωμένες και πιεστικές περιόδους της ζωής σου. Η καθημερινότητά σου είναι ένας αδιάκοπος αγώνας δρόμου, από την ώρα που θα ανοίξεις τα μάτια σου κάθε πρωί, καθώς έχεις αμέτρητες δουλειές και υποχρεώσεις να φέρεις σε πέρας και μάλιστα σε πολύ συγκεκριμένους χρόνους, διαφορετικά νιώθεις ότι… θα καταρρεύσει το σύμπαν!
Για να μπορέσεις να ισορροπήσεις σαν επιδέξιος κασκαντέρ, λοιπόν, είναι απαραίτητο για εσένα όλα να γίνονται προγραμματισμένα και όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Σου είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχεις υπομονή, να χαλαρώσεις και να ζήσεις πραγματικά τις στιγμές. Σε καταλαβαίνουμε. Νιώθουμε ακριβώς το ίδιο. Αφιέρωσε, όμως, δύο λεπτά για να διαβάσεις όσα έγραψε η μαμά-blogger Meredith Gordon και… ίσως η μέρα σου γίνει λίγο πιο όμορφη:
«Είχα να πάω στο σούπερ μάρκετ νωρίτερα σήμερα και, δεδομένου ότι είχα αμέτρητα άλλα πράγματα να κάνω, στόχος ήταν να τελειώσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Έτυχε ο ταμίας μας να είναι ένας ηλικιωμένος κύριος και μακράν ο πιο αργός ταμίας που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Μας μιλούσε ακατάπαυστα ενώ ‘χτυπούσε’ τα προϊόντα και κάθε τόσο σταματούσε αυτό που έκανε για να πει στην κόρη μου για τα σκυλιά του και πώς κάποτε δούλευε σε μια εταιρία που έφτιαχνε παιχνίδια…
Τα μηνίγγια μου είχαν αρχίσει να ‘χτυπούν’ και καταριόμουν την ώρα που διάλεγα την πιο αργή ουρά του κόσμου.
Και τότε η κόρη μου ρώτησε τον κύριο αν του αρέσει η δουλειά του και εκείνος απάντησε: ‘Τη λατρεύω. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο μέρος που θα προτιμούσα να είμαι αυτή τη στιγμή.’ Μας αποκάλυψε τότε, ότι ήταν 76 χρονών και είχε χάσει τη γυναίκα του πριν από μερικά χρόνια και έτσι η δουλειά ήταν το μόνο που τον κρατούσε για να μην πάθει κατάθλιψη.
Αυτόματα έριξα στον εαυτό μου ένα νοητό χαστούκι και ένιωσα ευγνωμοσύνη που διάλεξα την πιο αργή ουρά του κόσμου. Μας πήρε συνολικά 20 λεπτά για να τελειώσουμε με το ταμείο. Απολαύσαμε, όμως, μια όμορφη συζήτηση και φύγαμε τόσο χαρούμενες, η κόρη μου και εγώ, από το σούπερ μάρκετ, γνωρίζοντας ότι συμβάλαμε στην ανακούφιση που αποζητά ο συγκεκριμένος ηλικιωμένος κύριος από την δουλειά του. Γνωρίζοντας ότι κάναμε κάτι καλό σήμερα, κι ας καθυστέρησε κάτι άλλο… Αυτό τελικά ήταν σημαντικότερο.»
