«Όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει όλοι μας αυτή τη φράση, έπειτα από κάποια δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή μας.
Και κακά τα ψέματα, είναι μία φράση που στοιχειώνει. Τι θα «πει όλα γίνονται για κάποιο λόγο» και ποιος τον καθορίζει και όσα άκουσε από αυτούς που ήταν «έξω από το χορό».
«Πόσες φορές έχω ακούσε αυτή τη φράση, αφότου απέβαλα. Και πόσες την ακούω ακόμη. Ξέρω ότι είναι μία καλοπροαίρετη έκφραση, αλλά πιστέψετε με μου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα. Στον απόηχο της απώλειάς μου, κάθε φορά ακούω αυτό από φίλους και συγγενείς.
Και σχεδόν πάντα, μού τη λένε χαμομγελαστοί, με ευγένεια. Όμως, με γέμιζε με οργή που ήταν εξαιρετικά ακατάλληλη να την εκφράσω. Αντί να ουρλιάζω, θα χαμογελούσα πίσω και θα κουνώντας ευγενικά το κεφάλι, ευχαριστώντας τους για τη συμπάθειά τους παρόλο που δεν το ζήτησα και σίγουρα δεν το ήθελα.
Αυτό που ήθελα μόνο ήταν το παιδί μου πίσω. Δεν ήθελα αγάπη και φως. Τις μέρες της απώλειάς μου ο πόνος ήταν τόσο μεγάλος, τα συναισθήματά μου ήταν καταφανέστατα και σίγουρα τίποτα τόσο άσχημο δεν είχε συμβεί για ένα λόγο, ακόμη κι αν αυτός ο λόγος κάποια στιγμή φανεί ότι ήταν υπέροχος.
Από τη μία, ήξερα ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Αλλά, από την άλλη τι περίμεναν να τους πω; Τα λόγια τους ήταν αλάτι στην πληγή μου. Πολλά από τα μηνύματά τους κατέληγαν με τη φράση: δεν είναι απαραίτητο να απαντήσεις, απλά να ξέρεις ότι είμαι εδώ. Πραγματικά, όμως δεν νομίζω, ότι ήθελαν να τους απαντήσω.
Διαβάστε επίσης: «Δεν πειράζει, θα κάνεις άλλο…»: Η χειρότερη φράση που μπορείς να πεις σε μια γυναίκα μετά την αποβολή
«ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΥΤΗ Η ΦΡΑΣΗ»
Τα χρόνια πέρασαν από την αποβολή μου, πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε, ένιωσα τυχερή, καθώς απέκτησα όχι ένα μόνο, αλλά δύο πανέμορφα κοριτσάκια. Το μωρό – ουράνιο τόξο μου γεννήθηκε σχεδόν ένα χρόνο μετά την αποβολή. Όπως και τα περισσότερα πράγματα, ο χρόνος μου έδωσε μία νέα οπτική στη φράση «όλα γίονται για κάποιο λόγο». Ακόμη, δεν μου αρέσει, αλλά η σχέση μου με αυτήν την έκφραση έχει τοποθετηθεί σε νέα βάση.
Η απώλεια του πρώτου μου παιδιού ήταν μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου. Οι συνέπειες ήταν εξοντωτικές και κράτησαν πολύ καιρό. Και μάλιστα, επηρέασαν ως ένα βαθμό και τις επόμενες εγκυμοσύνες μου, καθώς με γέμισαν φόβο και αβεβαιότητα. Ωστόσο, γέννησα την κόρη μου χωρίς να υποστώ απώλεια.
Μερικές φορές κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να σκεφτώ την ιδέα ενός άλλου πλάνου. Όμως νιώθω συχνά ένοχη, σαν να φταίω εγώ για τη σύντομη ζωή του πρώτου μου παιδιού. Ως συμβιβασμός για τον εαυτό μου, τον γιο μου, το σύμπαν, θυμίζω στον εαυτό μου ότι κάτι άσχημο συνέβη, αλλά κάτι όμορφο γεννήθηκε από τα συντρίμια. Επιστρέπω στον εαυτό μου να γεμίζει χαρά, παρά την απώλεια. Επιτρέπω στον εαυτό μου να μην λαμβάνει αυτήν την αγάπη ως προδοσία. Αυτές οι παραχωρήσεις χρειάστηκαν χρόνο.
Διαβάστε επίσης: «Ακόμα με στοιχειώνει η αποβολή του μωρού μου…»
«ημουν μια μαμα χωρισ μωρο»
Όλοι αγαπούν τις έγκυες γυναίκες. Η κοινωνία μας προστατεύει τις μέλλουσες μαμάδες και τις λούζει με αγάπη και στήριξη. Δεκάδες βιβλία, blog και λογαριασμοί στα social media είναι αφιερωμένα σε εκείνες. Οι μέλλουσες μαμάδες ποστάρουν τις φουσκωμένες κοιλίτσες τους ή τα υπερηχογραφήματα. Όμως, τι συμβαίνει με τις γυναίκες που σταματούν να είναι έγκυες πια; Τι συμβαίνει όταν αυτά τα χαρούμενα ποστ και οι κοιλίτσες σταματούν να αυξάνονται;
Εγώ ήμουν μία τέτοια γυναίκα. Όσο ήμουν έγκυος, πίστευα ότι ήμουν στην ασφαλή ζώνη και μοιραζόμουν με όλους τη χαρά μου. Στις 17 εβδομάδες ήξερα και το φύλο του μωρού. Και ξεκίνησα να διακοσμώ το παιδικό δωμάτιο. Αυτό το δωμάτιο με το ινδιάνικο θέμα, τα βελάκια κλπ. Τη μία μέρα ήμουν υγιής εγκυμονούσα και την επόμενη δεν ήμουν.
Δεν θα έφευγα χαρούμενη με την καλαθούνα μου. Αντ’ αυτού έφυγα με ένα μάτσο εσώρουχα και τεράστιες σερβιέτες για να σώσω την αιμορραγία, αλλά και μία λίστα με ιστοσελίδες υποστήριξης για να διαχειριστώ την απώλεια. Λίγες ημέρες μετά, βγήκε λίγο γάλα από το στήθος μου. Ακόμη κι αυτό έκλαιγε. Ήμουν μία μητέρα χωρίς μωρό. Δεν ήξερα τι να πω στους ανθρώπους και κανείς δεν είχε ιδέα τι να μου πει. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο οδηγιών για αυτό το είδος πόνου.
Διαβάστε επίσης: «Στο baby shower άρχισα να αιμορραγώ. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το «λυπάμαι» του γιατρού…»
«ΣΤΑΣΟΥ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ»
Έτσι τι να πω στον φίλο ή στην αδελφή ή τη συνάδελφο που βιώνει μία απώλεια μωρού; Δώσε της λίγη αγάπη και φως και καρδούλες και υποσχέσεις ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Πες της ότι την αγαπάς και κατανοείς την απώλειά της. Εάν θέλει να μιλήσει για αυτό, κάθισε να την ακούσες.
Ρώτησέ την αν θέλει κάτι. Και θυμίσου, ότι ο καθένας βιώνει την απώλεια και θρηνεί διαφορετικά. Αγκάλιασε αυτές τις διαφορές. Μπορεί να πιστεύεις ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και όντως να συμβαίνει. Αλλά, άσε τη φίλη, την αδελφή, την όποια γυναίκα να πάρει το χρόνο της.
Μέχρι τότε, άκουσε αυτό που έχει να πει ή έστω κάνε υπομονή μέχρι να είναι έτοιμη να μιλήσει.
Πηγή: ScaryMommy
