Μία μαμά χτυπήθηκε από τον καρκίνο και έχασε την πάλαι ποτέ ενεργητικότητά της, κάτι που φάνηκε να της στοίχισε που δεν περνούσε ώρες παίζοντας με τα παιδιά της.
Ο μικρός της γιος, όμως, με έναν μαγικό τρόπο, κατάφερε να την κάνει να ξεχνά τον πόνο και την θλίψη της που δεν μπορούσε να ακολουθήσει.
Γράφει η μαμά Stephanie Kennelly
«Είμαι μία μαμά που της αρέσει να παίζει. Τις περισσότερες φορές θα με δείτε να παίζω με τους γιους μου. Κάθε εποχή. Κάνουμε σκι, ποδήλατο τα πάντα. Ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα μου περιβάλλεται από ένα δραστήριο τρόπο ζωής. Η ικανότητά μου να συμπορεύομαι σωματικά με τα δύο πολύ ενεργητικά αγόρια μου είναι για μένα μία πηγή μητρικής υπερηφάνειας.
Και μετά ήρθε ο καρκίνος. Στο μαστό. Περιττό να πω, ότι αυτό σταμάτησε τα πράγματα που έκανα στο παρελθόν. Τον Δεκέμβριο του 2020 υποβλήθηκα σε διπλή μαστεκτομή, έπειτα από τρεις μήνες χημειοθεραπειών. Ο πάλαι ποτέ ενεργητικός εαυτός μου είχε περιοριστεί στο σπίτι.
Ο 5χρονος γιος μου κατάλαβε ότι δεν μπορούσα πολύ να κινηθω. Αν και τον στεναχωρούσε, έμοιαζε να απολαμβάνει τις αγκαλιές μας στον καναπέ. Μία μέρα με ρώτησε αν θέλω να παίξουμε μαζί στο iPad. Στην αρχή είπα, ότι δεν είναι για μαμάδες αυτά τα παιχνίδια και αν ήθελε να παίξει με τον αδελφό του. Μέχρι που κατάλαβα, ότι αυτά τα παιχνίδια ήταν κάτι που μπορούσαμε να κάνουμε μαζί, αγκαλιασμένοι στον καναπέ.
Παίζαμε ένα παιχνίδι με άβαταρ, εκείνος έτρεχε με το καθένα, μού έδειχνε το επίπεδό μου, την δύναμή μου. «Ακολούθησε με μαμά, θα σε προστατεύσω», έλεγε. Και πρόσφατα κατάλαβα ότι δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι. Δεν ήταν ένα ακόμη παιχνίδι σε μία οθόνη. Ήταν θεραπεία.
Στον κόσμο των καρκινοπαθών, ο καρκίνος κυβερνά. Έκανα εγχειρίσεις, χημειοθεραπείες, ένιωθα αδύναμη και άρρωστη. Κι εκείνος ένιωθε χωρίς εξουσία. Στον κόσμο του παιχνιδιού, ο μικρός μου έχει τη δύναμη, μπορεί να με προστατεύσει, ξέρει τους κανόνες του παιχνιδιού. Κι ενώ παίζουμε, εκείνος μου λέει: θα σε κάνω καλά και θα γυρίσεις πίσω υγιέστατη.
Βλέπω την “μπαρα της ζωής” στο άβατάρ μου να γεμίζει. Βλέπω το πρόσωπό του να λάμπει και την ικανοποίησή του στο φουλ. Κι όλως περιέργως, έχω την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά.
Ο καρκίνος είναι δύσκολος και τρομακτικός. Υπάρχουν τόσα πολλά άγνωστα πράγμτα και καμία εγγύηση. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόσο θετική επιρροή θα είχε στο ταξίδι μου με τον καρκίνο ένα απλό παιχνίδι στο iPad. Στην συναισθηματική μου ευημερία, ότι θα μπορούσα να μεταφερθώ από τον καναπέ μου σε έναν κόσμο, όπου θα μπορώ να χοροπηδάω και να τρέχω. Όμως, είμαι εδώ μαζί του στον καναπέ, καθόμαστε και παίζουμε με τα τάμπλετ μας. Ακουμπάμε τις οθόνες και αναπνέουμε παρέα. Και μαζί ανακαλύπτουμε ξανά τη δύναμή μας»
Πηγή: Love What Matters
Διαβάστε επίσης: Μητέρα με καρκίνο φεύγει από το νοσοκομείο για να δει τη σχολική παράσταση της κόρης της
