Ένα μικρό κείμενο αναφορικά με τον αμοιβαίο σεβασμό ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, μπορεί να μας βάλει να σκεφτούμε πώς ήταν η σχέση μας με τους γονείς μας όταν εμείς ήμασταν οι ανυπεράσπιστοι και ποια σχέση θέλουμε να οικοδομήσουμε με τα παιδιά μας;
«Σήμερα έχασα την ψυχραιμία μου. Νιώθω άσχημα που έχασα την ψυχραιμία μου. Εκείνη ήταν τρομερά άτακτη. Αναγκάστηκα να σηκώσω χέρι πάνω της. Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που ήρθε να μείνει μαζί μας. Ήταν τόσο μικροκαμωμένη, τόσο εύθραυστη και τόσο χαρούμενη με το ροζ φορεματάκι της και τα σγουρά ξανθά τσουλούφια της.
Αυτή η εβδομάδα ήταν ζόρικη. Έβγαλε την πάνα της και κατουρήθηκε πάνω της. Άντε να την καθαρίσεις…
Προσπάθησε να βάλει γάλα στο ποτήρι μόνη της και της έπεσε στο πάτωμα. Ξανά καθάρισμα…
Σπασμένα γυαλιά και χυμένο γάλα στο πάτωμα κι εγώ να κλαίω από την εξάντληση.
Να κρατάς το σπίτι, να πηγαίνεις στη δουλειά, να πληρώνεις τους λογαριασμούς και ταυτόχρονα να τη φροντίζεις.
Νιώθω ενοχή που την έδειρα ξανά. Δεν μ’ αφήνει ούτε στιγμή στην ησυχία μου.
Δεν τρώει, δεν κοιμάται, δεν ακούει.
Τα ίδια πείσματα ξανά και ξανά. Άραγε αυτή τη φορά θα θυμηθεί τι της έχω πει;
Όμως με νοιάζει και η ασφάλειά της. Θα αναγκαστώ να τη δείρω για το καλό της.
Μερικές φορές συλλογίζομαι πως επίτηδες μου πηγαίνει κόντρα. Όταν της βάζω τις φωνές, φαίνεται έτοιμη να μου αντιμιλήσει . Με κοιτάζει προκλητικά. Συχνά φέρεται αλλοπρόσαλλα.
Έχει φτάσει στο σημείο να με φτύσει! Ύστερα από όλα όσα έχω κάνει γι’ αυτήν! Δεν έχω σκοπό να την κακομάθω.
Αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ είναι οι ζημιές και η ατσαλιά. Όπου περνάει, σκορπίζει την καταστροφή. Θα μπορούσε να ήταν πιο προσεκτική. Όταν τη δέρνω, νιώθω ότι έχω χάσει το παιχνίδι. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Είναι τόσο ανυπεράσπιστη. Δεν έχει κανέναν να του ζητήσει βοήθεια, δεν μπορεί να βγει από το σπίτι. Είναι απόλυτα εξαρτημένη από μένα.
Δεν θα έπρεπε να τη δέρνω. Είναι 89 χρονών. Μάνα μου είναι, το ξέρω, αλλά η ίδια με φτάνει σ’ αυτό το σημείο . Γιατί να νιώθω τόση ενοχή; Στο κάτω κάτω κι αυτή τα ίδια μου έκανε. Όταν ήταν εκείνη η πιο δυνατή κι εγώ ήμουνα η ανυπεράσπιστη.»
*Από το βιβλίο της Judy Arnall «Πειθαρχεία χωρίς τιμωρία», εκδόσεις Μάρτης & Gordon Hellas
Πηγή: Healing Parenting
