Πολύ συχνά γονείς που έχουν αγόρια ή κορίτσια και προσπαθούν να κάνουν και άλλο μωράκι δέχονται την παρακάτω ερώτηση:
«Προσπαθείτε για το κοριτσάκι ή το αγοράκι, τώρα έτσι;»
Αν σας έχει τύχει, είναι πολύ πιθανό να καταλάβετε το συναίσθημα της παρακάτω μαμάς και να ταυτιστείτε με τον εκνευρισμό της.
«Όταν ήμουν έγκυος στο τρίτο μου παιδί με ρωτούσαν πολύ συχνά αν προσπαθώ να κάνω κοριτσάκι, αν το περιμένω και το θέλω. Χαμογελούσα αμήχανα, ενώ στην πραγματικότητα ήθελα να χαστουκίσω όποιον εξέφραζε αυτή την ερώτηση. Όχι δεν προσπαθούσαμε για το κοριτσάκι. Προσευχόμαστε για αγοράκι και αυτό, ευτυχώς, αποκτήσαμε. Και είμαι ακόμα το ίδιο ενθουσιασμένη με την πρώτη φορά.
Μερικοί άνθρωποι θέλουν κοριτσάκια. Προσεύχονται γι’ αυτά. Για τις στιγμές με τα ροζ ρουχαλάκια, τα κοτσιδάκια, τις κούκλες και τον ιδιαίτερο δεσμό που έχουν με εκείνα. Και είναι δικαίωμά τους να το κάνουν.
Εγώ, όμως, προτιμώ τα αγόρια. Πάντα τα πήγαινα καλύτερα μαζί τους. Στο κολλέγιο οι περισσότερες παρέες μου ήταν άντρες. Είμαι η γυναίκα που θα μιλήσει άνετα με όλους εκείνους τους μπαμπάδες στα πάρτι που δεν έχουν τι να πουν, είμαι η πιο δυναμική μαμά που ξέρω, ενώ τα “απρεπή” λόγια δεν λείπουν από το λεξιλόγιό μου. Θεωρώ τους άνδρες πιο «εύκολους» συναισθηματικά.
Και αυτό οφείλεται σε ένα σημείο στο γεγονός, ότι όταν ήμουν μικρή δέχθηκα πολύ σκληρό εκφοβισμό και bullying από τους συμμαθητές μου και όχι μόνο. Στο Δημοτικό δεν είχα φίλες και στο Γυμνάσιο και το Λύκειο ήμουν το μαύρο πρόβατο. Όλοι με κορόιδευαν, ενώ όταν μίλησα στην μητέρα μου γι’ αυτό εκείνη μου είπε πως κάνω εγώ κάποιο λάθος.
Για χρόνια πίστευα ότι ήμουν ανίκανη να κάνω φίλες.
Κατά καιρούς είχα κάποιες «κολλητές», αλλά η φιλία μας ποτέ δεν κρατούσε για πολύ. Αναρωτιόμουν αν τα ίδια άτομα με συμπαθούν από την μια μέρα στην άλλη. Τσακωνόμασταν για ανούσια πράγματα και τις περισσότερες ημέρες καθόμουν μόνη στα διαλείμματα. Τα αγόρια συμμετείχαν στον βασανισμό μου, αλλά δεν ήταν το ίδιο πονηρά και μοχθηρά με τα κορίτσια.
Ακόμα και σήμερα δύσκολα συνεννούμαι και συναναστρέφομαι γυναίκες. Πάντα περιμένω, ότι κάποια θα με κοροϊδέψει, θα με φωνάξει άσχημη και θα γελάσει μαζί μου. Και δεν θα ήθελα ποτέ το παιδί μου να ζήσει κάτι τέτοιο.
Είμαι χαρούμενη με τρία αγόρια. Δεν τα αντιμετωπίζω ως πρόκληση και είμαι μαμά τους χωρίς να ανησυχώ αν τα “θέματά” μου αντανακλούνται σε αυτά.
Προφανώς και μία κόρη δεν θα γεννιόταν ως “κακό” κορίτσι, αλλά οι πληγές μου είναι πολύ βαθιές. Θα προτιμούσα να μην έρθω αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο μιας κόρης. Μοιάζει πιο ασφαλές και άνετο να μεγαλώνεις αγόρια. Είναι πιο εύκολο να προσπαθώ να δαμάσω την ατελείωτη ενέργειά τους, το συνεχές τρέξιμο μέσα στο σπίτι και τους καβγάδες μεταξύ τους.
Βρίσκω τα αγόρια πιο άνετα στο μεγάλωμα. Ίσως να φταίει και η διαφορά φύλου. Αν το κορίτσι μου έκλαιγε γοερά επειδή το κορόιδεψαν οι φίλες του ή δεν έχει κάποιον να παίξει δεν ξέρω αν θα το άντεχα. Αυτό που σίγουρα δεν θα άντεχα θα ήταν το να προσπαθώ να μεγαλώσω ένα κορίτσι με θετική εικόνα για το σώμα του. Μια εικόνα που ακόμα δεν έχω αποκτήσει για το δικό μου σώμα! Είναι πολύ πιο εύκολο να το κρύψεις αυτό από τα αγόρια! Δεν θα ήθελα η κόρη μου να με βλέπει να κλαίω επειδή δεν χωράω στα τζιν μου. Τα αγόρια δεν τα αντιλαμβάνονται εύκολα όλα αυτά και σίγουρα δεν θα ήθελα η κόρη μου να με βλέπει σε αυτή την κατάσταση.
Οπότε όχι δεν προσπαθούσα για κορίτσι.
Το αντίθετο μάλιστα! Είμαι χαρούμενη με τα αγόρια μου. Δεν θεωρώ πρόκληση το μεγάλωμά τους και μπορώ να είμαι μητέρα τους χωρίς να αναρωτιέμαι πόσο θα τα επηρεάσουν τα δικά μου θέματα.
Ίσως κάποια μέρα να αποκτήσω κόρη και να πρέπει να έρθω αντιμέτωπη με όλα τα παραπάνω. Μέχρι τότε, όμως, είμαστε μια αγαπημένη φυλή ανδρών που δεν θα την άλλαζα με τίποτα».
Πηγή: babble.com
