Συντάκτης: Έλενα Μπούλια

Τα μεγαλύτερα μαθήματα στη ζωή αυτή, μπορώ να πω με σιγουριά πως τα έφερε η απώλεια. Αυτή που σου χτύπησε την πόρτα ένα πρωί και σου άλλαξε τη ζωή που έζησες μέχρι εκείνη τη στιγμή. Σου άφησε αγαπημένα σου πρόσωπα πίσω στη μέρα που πέρασε κι έντυσε την ψυχή και το κορμί σου με εκείνο το μαύρο χρώμα που τόσο μίσησες στη συνέχεια.

Κι αλήθεια αναρωτήθηκα πολλές φορές στην πορεία, αν το αναπάντεχο και το ξαφνικό πονά περισσότερο από το αναμενόμενο. Αν ο θάνατος που έρχεται με μια ανίατη ασθένεια κι ο χρόνος μετρά αντίστροφα πονά λιγότερο. Γιατί λες έχω ακόμα ένα περιθώριο χρόνου. Η απάντηση θα είναι πάντα αρνητική. Αναμενόμενο ή αναπάντεχο, το μαχαίρι θα πονά πάντα το ίδιο μέσα μας. Η απουσία που ο χρόνος θα φέρει θα ματώνει το ίδιο την καρδιά μας.

Με κάθε άνθρωπο που αφήνει μια άδεια καρέκλα γύρω μας, αποχαιρετάμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Ένα κομμάτι που δεν θα λάμψει ποτέ ξανά χωρίς αυτούς. Και κάθε που θα βλέπουμε εκείνα τα μέρη που πηγαίναμε μαζί και θα βρέχει αναμνήσεις, η καρδιά μας θα πονά ακόμα περισσότερο. Ο χρόνος θα είναι πότε σύμμαχος και πότε εχθρός. Θα μας ταξιδεύει σε ένα ένδοξο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον.

Κι άνθρωποι γύρω μας αμήχανα θα ανοίγουν την καρδιά τους και θα μοιράζονται δικές τους απώλειες νομίζοντας πως αυτό θα απαλαίνει τον πόνο. Σαν να σου λένε “Ξέρω• κράτα γερά”. Γνωστοί θα γίνουν φίλοι και φίλοι θα γίνουν ξένοι σε αυτό το δύσκολο δρόμο. Θα φανούν αυτοί που πραγματικά αξίζουν να έχεις δίπλα σου. Γιατί μεγαλύτερη δοκιμασία από αυτή δεν υπάρχει. Αυτή που δυστυχώς δεν σε αφήνει ποτέ ξανά τον ίδιο και σε αναγκάζει να αρχίσεις και πάλι απ’την αρχή.

Πολλές φορές έχουμε τη ψευδαίσθηση πως ετούτη η ζωή είναι αιώνια. Πως όταν ήμαστε ευτυχισμένοι, γινόμαστε άτρωτοι, αιώνιοι. Μα αλήθεια μια χούφτα στιγμές είναι αυτή η ζωή. Είναι μια μέρα λιακάδας με εκείνους που τόσο αγαπήσαμε στη μνήμη του μυαλού μας. Είναι αλήθεια όλες εκείνες οι μικρές στιγμές που πέρασαν και θεωρούσαμε δεδομένες.

Κι αυτό γιατί η άγνοια, μας κάνει να νομίζουμε πως τα αναπάντεχα συμβαίνουν πάντα στους άλλους, μα ποτέ στη δικιά μας πόρτα. Ποτέ στους ανθρώπους που αγαπάμε. Πάντα στους άλλους, ποτέ σε εμάς. Μα αλήθεια όλοι μας ήμαστε οι ίδιες σταγόνες σε ένα απέραντο ωκεανό. Σαν ξανασμίξουμε δεν έχουμε καμία διαφορά. Ούτε διακρίσεις υπάρχουν σε φτώχεια και πλούτη. Γιατί τον θάνατο κανένα άψυχο υλικό δεν τον εξαγόρασε και κανένα χαρτονόμισμα. Όσο μεγαλεπήβολα κι αν είναι τα κάστρα, θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να τα διαπερνά. Άλλοτε αθόρυβα κι άλλοτε άτσαλα.

Γι’ αυτό σας λέω. Μια χούφτα στιγμές η ζωή μας. Το τώρα θα είναι πάντα το μέλλον που περιμένουμε. Καμία αναβολή δεν σηκώνει. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Γιατί δυστυχώς σε μια μονάχα μέρα μπορεί να χάσουμε όλη τη ζωή που γνωρίζαμε. Αυτήν που νομίζαμε πως θα κρατήσει για πάντα.

Από την Χριστιάνα Παναγίδου

Γράφει ο μπαμπάς-blogger και εκπαιδευτικός Chris Cochran

Γονείς: Είμαι υποδιευθυντής σε Γυμνάσιο. Ο νούμερο ένα ρόλος μου είναι να δημιουργώ και να διατηρώ σχολικές συνθήκες τέτοιες που τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι να νιώθουν ασφαλείς (σωματικά, πνευματικά και συναισθηματικά), να διδάσκουν και να διδάσκονται, να καινοτομούν και να κοινωνικοποιούνται. Παίρνω τη δουλειά μου πολύ σοβαρά, όπως και οι συνάδελφοί μου, και δουλεύουμε πολύ σκληρά καθημερινά προκειμένου να κάνουμε στον χώρο εργασίας μας το καλύτερο που μπορούμε.

Δεν έχω λόγια για να περιγράψω πόσο χρόνο σπαταλώ καθημερινά, για να αντιμετωπίσω καταστάσεις που προκύπτουν από την ανεξέλεγκτη χρήση κινητών τηλεφώνων από τους μαθητές. Σε περιπτώσεις που χρειάζεται να ψάξω το κινητό κάποιων παιδιών, αυτά που βλέπω μου γυρίζουν το στομάχι (ακατάλληλες φωτογραφίες, βίντεο, μηνύματα κ.λ.π.). Τα παιδιά που οι μαθητές μας είναι πρόθυμοι να δοκιμάσουν σε τόσο μικρή ηλικία γίνονται όλο και χειρότερα χρόνο με τον χρόνο.

Όταν τηλεφωνώ σε γονείς για να τους ενημερώσω για το τι συμβαίνει, τους ρωτώ πάντα πόσο συχνά ψάχνουν το κινητό των παιδιών τους. Σοκάρομαι από το γεγονός, ότι το 90% αυτών λέει, ότι δεν το ψάχνουν ποτέ. Και όταν με ακούν ταραγμένο, με κατηγορούν, ότι τους λέω ψέματα για το παιδί τους ή περιμένουν από εμένα απλά να διορθώσω την κατάσταση.

Γονείς: Είναι η νούμερο 1 δουλειά σας ως γονείς να γνωρίζετε τι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή στη ζωή του παιδιού σας

Τα παιδιά δεν δικαιούνται μυστικότητα. Οι συσκευές τους ανήκουν σε εσάς. Θα πρέπει να κάνετε «δύσκολες» συζητήσεις μαζί τους για τη ζωή, για τις σχέσεις, για το σώμα τους, για το μέλλον τους κ.λ.π. Είναι δική σας ευθύνη να τους παρέχετε κοινωνική και συναισθηματική στήριξη, να μάθουν να αντέχουν στις δύσκολες καταστάσεις, να ελέγχετε τις δραστηριότητές τους. Και σταματήστε να στέκεστε συνεχώς απέναντι στο σχολείο και στους δασκάλους –συνεργαστείτε μαζί μας! Δεν είμαστε ο εχθρός. Προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τον ρόλο τόσο του γονιού όσο και του εκπαιδευτικού σε πολλές καταστάσεις και αυτό δεν είναι εύκολο.

Οι συμβουλές μου είναι οι εξής τρεις:

1.Τρώτε όλοι μαζί σαν οικογένεια κάθε βράδυ και μιλάτε.

Μην επιτρέπετε συσκευές την ώρα εκείνη. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι οι γονείς αφιερώνουν μόνο 8 λεπτά της ημέρας τους σε συζητήσεις με τα παιδιά τους. Αυτό είναι απαράδεκτο!

2.Ελέγχετε τα κινητά τους ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ!

Χρειάζεται να μάθετε να εξερευνείτε τον κόσμο τους. Ενημερωθείτε για το πώς δουλεύουν κάποιες εφαρμογές. Κατεβάστε τις στα κινητά σας! Βάλτε τα παιδιά σας να σας δείχνουν τι ανεβάζουν σε αυτές και τι συζητήσεις κάνουν. Και έπειτα δώστε τους τις σωστές συμβουλές. Φτιάξτε περιεχόμενο ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ και γίνεται μέρος της διαδικτυακής τους παρουσίας.

3.Δημιουργήστε ευκαιρίες ώστε να έχουν εμπειρίες

Πηγαίνετε τα παιδιά σας να δουν και να κάνουν νέα πράγματα! Να μάθουν νέα πράγματα. Αυτό, όχι μόνο ενισχύει το πνευματικό τους επίπεδο, αλλά και τη σχέση σας μαζί τους.

Τέλος, μην αφήνετε τα παιδιά να παίρνουν τα κινητά στα δωμάτιά τους, να κλείνουν τις πόρτες και να εξαφανίζονται για ώρες. Τίποτα καλό δεν συμβαίνει στο διαδίκτυο πίσω από κλειστές πόρτες! Αυτό είναι μακράν το επικίνδυνο μέρος στο οποίο πηγαίνουν οι μαθητές καθημερινά.

Σας παρακαλώ βοηθήστε μας!

Δείτε το αρχικό post του εκπαιδευτικού: