Κωνσταντίνα Ντουντούμη, Author at Infokids.cy

«Πώς το να μεγαλώσω ένα παιδί με σύνδρομο Down μου άλλαξε τη ζωή»

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down, σας παρουσιάζουμε την ιστορία μιας μαμάς που αποδεικνύει, ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί με σύνδρομο Down δεν διαφέρει σε τίποτα από το να μεγαλώνεις ένα παιδί… χωρίς σύνδρομο Down. Αντίθετα, έχει να σου προσφέρει μόνο θετικά.

«Είμαι παντρεμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο. Γνωριζόμαστε από φοιτητές, αλλά δεν έχουμε παιδιά μαζί. Εκείνος έχει μία κόρη από προηγούμενη σχέση του, την οποία γνώρισα και αγάπησα σαν δική μου, στα φοιτητικά μας χρόνια. Παντρευτήκαμε έπειτα από 7 χρόνια γνωριμίας και υιοθετήσαμε ένα ακόμη κοριτσάκι.

Προσπαθούσαμε καιρό να κάνουμε ένα παιδάκι μαζί, αλλά δεν τα καταφέραμε. Υποφέρω από σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και δεν είμαι πολύ γόνιμη. Και ήξερα πολύ καιρό, ότι μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να κάνω δικά μου παιδιά, κάτι το οποίο με βασάνιζε και με πονούσε για πολλά χρόνια στην ζωή μου.

Πριν περίπου δύο χρόνια με πλησίασε μία γειτόνισσα και μου ζήτησε να υιοθετήσω την νεογέννητη κόρη της. Το μωρό είχε σύνδρομο Down και εκείνη, ως ανύπαντρη μαμά που μεγάλωνε ήδη ένα παιδί, δεν είχε την δύναμη να ανταπεξέλθει.

Συζήτησα πολύ με το σύζυγό μου για την απόφαση που θα λαμβάναμε. Σκέφτηκα, μίλησα, ρώτησα, διάβασα, αλλά αποφάσισα να πω το «ναι». Πρώτον, γιατί η αγάπη της βιολογικής μάμας της κόρης μου προς την μικρή δεν την άφησε να προχωρήσει σε όσα την συμβούλευαν οι γιατροί και δεύτερον επειδή η μεγαλύτερη κόρη μου δεν θα είχε πρόβλημα με αυτό.

Το πώς θα “πάρει” το παιδί που ήδη είχαμε το θέμα ήταν το μεγαλύτερο από όλα μου τα άγχη. Ήθελε πάντα ένα αδερφάκι, το ζητούσε και δεν την ένοιαζε αν ήταν αγόρι ή κορίτσι. Όταν, λοιπόν, της είπα, ότι μπορεί να αποκτήσει αδερφή, αλλά με ειδικές ανάγκες, με κοίταξε στα μάτια σαν να της είχα ανακοινώσει το πιο τρελό πράγμα του κόσμου. Πέταξε από την χαρά της και μου δήλωσε, ότι θα αγαπούσε οποιαδήποτε αδερφή!

Έτσι φέραμε την μικρή Μαργαρίτα στο σπίτι την Ημέρα της Μητέρας το 2016. Ήταν υποσιτισμένη και η ανάπτυξή της είχε μείνει πολύ πίσω. Μέσα σε λίγο καιρό, όμως, το δυνατό αυτό μωράκι άρχισε να κερδίζει βάρος και να δυναμώνει. Πλέον, είναι ένα ευτυχισμένο κοριτσάκι 5 ετών.

Είχα ακούσει, ότι το να έχεις παιδί με σύνδρομο Down ήταν ένα μυστικό που κάθε οικογένεια προσπαθούσε να κρύψει. Είχα ακούσει, επίσης, ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί με σύνδρομο Down ήταν μια μοναδική εμπειρία. Και αυτή, η δεύτερη πεποίθηση είναι και η μόνη αληθινή.

Η Μαριάννα, η μεγάλη μας κόρη, αγαπά την αδερφή της πάρα πολύ. Είναι, μάλιστα, τόσο δεμένες, που αρκετές φορές η μικρή προτιμά την αδερφή της από εμένα, την μαμά της. Είχα, πάντα, μια ιδιαίτερη αγάπη στους ανθρώπους με αναπηρία και, ιδίως, στα παιδιά. Δεν φανταζόμουν, όμως, ποτέ, ότι θα είχα την υπέροχη αυτή ευκαιρία.

Δεν είναι όλα ρόδινα, το παραδέχομαι, αλλά κανενός η ζωή δεν είναι τέλεια. Το να αποκτήσω την Μαργαρίτα με δίδαξε τι είναι η πραγματική αγάπη. Πλέον, δεν παίρνω την ανατροφή της μεγάλης μου κόρης ως δεδομένη. Πλέον, δεν βιάζομαι τόσο και δεν χάνω τα σημαντικά της ζωής τους. Δεν αγχώνομαι για τα μικρά πράγματα, αλλά απολαμβάνω τις μικρές νίκες, όπως τη στιγμή που η μικρή μου κόρη κατάφερε να σηκωθεί μόνη στα πόδια της και να περπατήσει χωρίς βοήθεια.

Όταν προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα πω ναι ή όχι στην μαμά που μου πρότεινε να υιοθετήσω το μωράκι της, ανησυχούσα για το ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να μεγαλώσω ένα παιδί με σύνδρομο Down. Φοβόμουν, πως δεν θα τα κατάφερνα. Σκεφτόμουν, πως θα αποτύχω και η μικρή δεν θα καταφέρει να μεγαλώσει σωστά. Κι όμως η μικρή Μαργαρίτα απέδειξε, ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια.

Μοιάζει τόσο στα άλλα παιδιά της ηλικίας της που μου φαίνεται απίστευτο. Είναι πεισματάρα, δεν της αρέσει να την αγγίζουν πολύ στο πρόσωπο – όπως και εμένα – θέλει να κοιμάται αργά, βαριέται να μαζέψει τα παιχνίδια της και λατρεύει το μπάνιο, ενώ κάθε πρωί ξυπνά με ένα χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπό της και μια ζεστή αγκαλιά για την μαμά της.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το μωρό μου μπορεί να γεννήθηκε με μια μικρή διαφορά στα χρωμοσώματα, αλλά είναι απόλυτα φυσιολογική και αγαπά όλο τον κόσμο, μα πιο πολύ την αδερφή της.

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί με σύνδρομο Down, λοιπόν, δεν είναι κακό μυστικό. Είναι μια εμπειρία που σε γεμίζει χαρά και αγάπη. Τόση που δεν μπορούσες να φανταστείς, ότι θα αντέξεις…»

Πώς να βοηθήσετε τα παιδιά σας να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους

Αν είναι για εμάς τους ενήλικες είναι δύσκολο να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, φανταστείτε πόσο πιο τρομακτικό και περίπλοκο μπορεί να είναι αυτό για τα παιδιά μας.

Τα παιδιά, και δεν αναφερόμαστε μόνο στα μικρά, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν, αλλά και να εκφράσουν τα όσα συμβαίνουν μέσα τους.

Και ενώ νομίζουμε, ότι τα παιδιά θα έπρεπε να μπορούν να επικοινωνούν τα όσα νιώθουν, είναι και αυτό κάτι το οποίο πρέπει να διδαχθούν.

Διαβάστε, λοιπόν, παρακάτω μερικές συμβουλές για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να καταλάβουν, αλλά και να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους.

Δώστε ονόματα στα συναισθήματα

Εμείς οι μεγαλύτεροι μπορεί να ξεχνάμε, ότι τα συναισθήματα για τα παιδιά είναι κάτι το άγνωστο και το τρομακτικό. Τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν τι τους συμβαίνει πάντα, ειδικά όταν βρίσκονται στη δίνη μιας έντονης συναισθηματικής στιγμής.

Τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας νιώθουν πάντα καλύτερα όταν οι λέξεις ταιριάζουν με το συναίσθημα. «Τώρα είσαι θυμωμένος», θα μπορούσατε να πείτε στο παιδί σας, έτσι θα το βοηθήσετε να σκεφτεί: «Θυμός, αυτό νιώθω τώρα».

Στα μεγαλύτερα παιδιά ίσως βοηθήσει το να τους εξηγήσετε μερικές αλλαγές τις οποίες βιώνουν, αλλά και το ότι το να νιώθουν τόσο έντονα συναισθήματα είναι φυσιολογικό για την ηλικία τους.

Τα συναισθήματα δεν είναι «λάθος»

Ορισμένες φορές, στην προσπάθειά μας να κάνουμε το παιδί μας να νιώσει καλύτερα, «διορθώνουμε» αυτά που νιώθει και προσπαθούμε να το κάνουμε να νιώσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να ελέγξει το πώς θα νιώθει για κάποιον ή κάτι. Το μόνο που μπορεί να ελέγξει είναι το πώς θα δράσει.

Προσπαθήστε να «επικυρώσετε» τα συναισθήματα του παιδιού σας λέγοντας, «Καταλαβαίνω, ότι αυτή τη στιγμή νιώθεις μπερδεμένος και απογοητεύμενος», αλλά παράλληλα διορθώστε την συμπεριφορά του σημειώνοντας «Μπορείς να νιώθεις έτσι, δεν είναι λάθος, αλλά δεν μπορείς να πετάς πράγματα». Και τότε μπορείτε να δώσετε μια εναλλακτική λύση, όπως: «Όταν νιώθεις απογοητευμένος μπορείς να πάρεις ένα μαξιλάρι και να φωνάξεις μέσα σε αυτό ή να χτυπήσεις τα πόδια δυνατά». Το σημαντικό είναι να δίνετε στο παιδί σας μια αποδεκτή εναλλακτική πρόταση και όχι να του εξηγείτε μόνο τι δεν είναι αποδεκτό να κάνει.

Μιλήστε για τα συναισθήματά σας

Εκφράστε με λόγια τα συναισθήματά σας. Μπορείτε να πείτε, ότι νιώθετε θυμωμένη ή ενθουσιασμένη και να δείξετε αυτό σας το συναίσθημα. Το επιθυμητό είναι να επιδείξετε και την σωστή αντίδραση, εκείνη που εσείς θα θέλατε το παιδί σας να έχει. Αν δεν τα καταφέρετε μια φορά σε αυτό, μιλήστε με το παιδί σας για το τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει για να διαχειριστείτε καλύτερα τα συναισθήματά σας.

Τα συναισθήματα των άλλων

Αφού θα έχετε δώσει ονόματα σε κάθε συναίσθημα και το παιδί θα έχει καταλάβει τι νιώθει κάθε φορά, μπορείτε να του εξηγήσετε, ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές προκαλούν και συγκεκριμένα συναισθήματα στους άλλους. Έτσι θα βοηθήσετε το παιδί σας σε μεταγενέστερες σχέσεις του. Επίσης, του δίνετε να καταλάβει, ότι και τα συναισθήματα των άλλων είναι σημαντικά.

Τι είναι το σύνδρομο PFAPA – Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το νόσημα που “προτιμά” παιδιά κάτω των 5 ετών

Το όνομα PFAPA προέρχεται από τα αρχικά Periodic Fever, Aphthous stomatitis, Pharyngitis, Adenitis. Το σύνδρομο αυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1987 από τους Marshall και συνεργάτες γι αυτό είναι γνωστό και σαν σύνδρομο Marshall. Κατατάσσεται στα αυτοφλεγμονώδη νοσήματα αγνώστου αιτιολογίας.

Σε ποιες ηλικίες εμφανίζεται

Το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται σε παιδιά κάτω των 5 ετών (συνήθως 2-4 ετών).

Πού οφείλεται το σύνδρομο

Η αιτιολογία του συνδρόμου PFAPA δεν είναι επί του παρόντος γνωστή. Η νόσος δεν είναι κληρονομική γιατί δεν υπάρχουν δεδομένα που να συνηγορούν υπέρ της γενετικής αιτιολογίας. Δεν είναι μεταδοτική, και συνήθως δεν συναντάται σε άλλα παιδιά της ίδιας οικογένειας. Κατά τη διάρκεια της νόσου ενεργοποιείται το ανοσοποιητικό σύστημα που οδηγεί στη φλεγμονώδη συστηματική αντίδραση του οργανισμού και την εμφάνιση των συμπτωμάτων. Κανένας λοιμογόνος παράγοντας δεν έχει απομονωθεί κατά τη διάρκεια της νόσου. Πιθανολογείται δυσλειτουργία στη ρύθμιση των φλεγμονωδών κυτταροκινών.

Ποια είναι τα συμπτώματα

Το σύνδρομο χαρακτηρίζεται από τα συμπτώματα που περιέχονται στο όνομα, δηλαδή:

Πυρετός, Αφθώδης στοματίτιδα, Φαρυγγίτιδα και Αδενίτιδα τα οποία διαρκούν 4-5 μέρες και εμφανίζονται περιοδικά κάθε 2-8 εβδομάδες.

Πυρετός

Ο πυρετός είναι σχεδόν πάντοτε υψηλός (39ο-– 41οC) και συνοδεύεται συχνά από ρίγος, κακουχία, πονοκέφαλο και διαρκεί 3-6 ημέρες. Δεν είναι σπάνιο τα παιδιά να παρουσιάσουν πυρετικούς σπασμούς κατά τη διάρκεια του πυρετού.

Αφθώδης στοματίτιδα

Συναντάται στο 70% περίπου των περιστατικών. Συνήθως επηρεάζονται τα χείλη και ο στοματικός βλεννογόνος με επώδυνα έλκη.

Φαρυγγίτιδα

Η φαρυγγίτιδα συνοδεύεται από πονόλαιμο που μαζί με τη στοματίτιδα προκαλούν δυσκολία στη μάσηση και κατάποση.

Τραχηλική Λεμφαδενίτιδα.

Η αδενίτιδα είναι συνήθως αμφοτερόπλευρη και ελαφρά επώδυνη στη ψηλάφηση.

Διάγνωση

H διάγνωση δεν είναι εύκολη. Συνήθως στα πρώτα επεισόδια ο γιατρός βάζει τη διάγνωση μιας λοίμωξης του ανωτέρου αναπνευστικού και συνταγογραφεί αντιβιοτικά. Ακολούθως η ομοιότητα και περιοδικότητα των επεισοδίων τον οδηγεί στην υποψία του συνδρόμου.

Η διάγνωση είναι κλινική και στηρίζεται στο ιστορικό, την κλινική εξέταση αλλά κυρίως στα πιο κάτω κριτήρια:

Έναρξη κάτω των 5 ετών
Περιοδικός υποτροπιάζων πυρετός
Αφθώδης στοματίτιδα
Τραχηλική αδενίτιδα
Φαρυγγίτιδα
Απουσία άλλης περιοδικής ή κυκλικής πυρετικής νόσου (κυκλική ουδετεροπενία, οικογενής μεσογειακός πυρετός κ.α.
Μεσοδιαστήματα ελεύθερα συμπτωμάτων
Υποχώρηση των συμπτωμάτων μετά από χορήγηση κορτιζόνης

Η νόσος μπορεί να εκδηλωθεί με την παρουσία όλων ή μόνο μερικών από τα πιο πάνω συμπτώματα.

Δεν υπάρχουν ειδικές εργαστηριακές ή απεικονιστικές εξετάσεις για τη διάγνωση του συνδρόμου και βασικά η διάγνωση μπαίνει εξ αποκλεισμού άλλων καταστάσεων περιοδικού πυρετού. Στη γενική εξέταση αίματος συνήθως υπάρχει λευκοκυττάρωση με πολυμορφοπυρηνικό τύπο.

Συνιστάται επίσης να γίνεται ανασολογικός έλεγχος για τον αποκλεισμό ανασοανεπάρκειας.

Αντιμετώπιση και θεραπεία

Κατά τη διάρκεια της νόσου η αντιμετώπιση είναι συμπτωματική, συνήθως με παυσίπονα και αντιπυρετικά. Τα αντιβιοτικά δεν έχουν καμιά επίδραση στη νόσο και δεν πρέπει να χορηγούνται.

Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν καλή ανταπόκριση στη χορήγηση κορτιζόνης τις πρώτες 1-2 ήμερες από την έναρξη της νόσου (πρεδνιζολόνη σε δόση 1mg/kg για 2 ημέρες και 0,5 mg/Kg για άλλες 2 ημέρες. Συνιστάται στους γονείς να χορηγούν τη κορτιζόνη για 2 ημέρες στην αρχή κάθε νέου εμπύρετου επεισοδίου.

Επίσης έχει παρατηρηθεί ύφεση της νόσου κατά 20%, μετά από χορήγηση σιμετιδίνης χωρίς να γνωρίζουμε τον τρόπο δράσης. (Η σιμετιδίνη (cimetidine) ασκεί ανασταλτική δράση στην έκκριση γαστρικού οξέος και ελαττώνει την παραγωγή πεψίνης).

Τέλος στο 50% των περιπτώσεων, οι κρίσεις έχουν ελαττωθεί ή σταματήσει μετά από αμυγδαλεκτομή.

Πορεία και πρόγνωση

Η πρόγνωση είναι καλή αν εξαιρέσουμε τη ταλαιπωρία που περνά τόσο το παιδί όσο και η οικογένεια του (πολλές επισκέψεις στο γιατρό, άσκοπες εργαστηριακές εξετάσεις και εισαγωγές σε νοσοκομεία, και απουσία των γονιών από τη δουλειά). Ο αριθμός και η σοβαρότητα των επεισοδίων ελαττώνονται με τη πάροδο του χρόνου και εξαφανίζονται τελείως στην ηλικία των 5-8 ετών χωρίς να αφήσουν οποιαδήποτε κατάλοιπα.

Επειδή η νόσος δεν είναι μεταδοτική τα παιδιά μπορούν να εξακολουθήσουν να πηγαίνουν στο παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο.

Νίκος Περσιάνης

παιδίατρος

3 πράγματα που δεν κάνεις σωστά προσπαθώντας να αναθρέψεις ένα “καλό” παιδί

Η ευγένεια και η αυτοσυγκράτηση είναι δυο όροι τους οποίους οι γονείς, και, κυρίως, οι γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας, συζητούν πολύ στις μέρες μας.

Είναι εκείνα τα χρόνια που τα παιδιά μας θα μάθουν να είναι ευγενικά, να μοιράζονται, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Όλοι οι γονείς έχουν αυτό το άγχος, καθώς βλέπουν τα μικρά τους να μεγαλώνουν, πώς, όμως θα καταφέρουν να εμφυσήσουν στο παιδί τους την συμπόνια και το αίσθημα του δικαίου;

Σίγουρα, αποφεύγοντας τις 3 παρακάτω – διαδεδομένες – κινήσεις.

Το αναγκαστικό μοίρασμα

Πόσες φορές σας έχει τύχει στις κούνιες, στον παιδότοπο ή σε κάποιο πάρτι το παιδί σας να αρνείται να μοιραστεί κάποιο παιχνίδι, ακόμα και όταν αυτό δεν είναι δικό του; Εκείνη τη στιγμή εσείς επεμβαίνετε και προσπαθείτε να διευθετήσετε την κατάσταση αναγκάζοντας το παιδί σας να μοιραστεί, τελικά, το παιχνίδι του. Και αυτό το κάνετε περισσότερο για να μην σας σχολιάσουν αρνητικά οι υπόλοιποι γονείς.

Όμως, αυτή η συμπεριφορά δεν διδάσκει στο παιδί σας, ότι το να δίνεις τα παιχνίδια σου και στους άλλους είναι δίκαιο. Ότι το να μοιράζεσαι είναι δίκαιο. Αντίθετα, το μαθαίνει, ότι το να του παίρνουν τα παιχνίδια είναι κάτι φυσιολογικό. Οπότε και εκείνο θα το κάνει, αλλά και δεν θα αντιδράσει όταν του ξαναπάρουν το παιχνίδι, ακόμα και αν παίζει ελάχιστη ώρα με αυτό.

Η αναγκαστική συγγνώμη

Όλοι μας το έχουμε περάσει αυτό και θυμόμαστε πόσο έντονα συναισθήματα μας έχει προκαλέσει. «Ζήτα συγγνώμη» ήταν τα λόγια που μας είχαν αναγκάσει να πούμε και το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς με τα παιδιά μας.

Έτσι, όμως, το παιδί μας δεν καταλαβαίνει, ότι αυτό που έκανε ήταν κάτι που πλήγωσε τον άλλο. Αν για παράδειγμα, το παιδί μας χτυπήσει ένα άλλο είναι προτιμότερο να το φέρουμε προ των ευθυνών του εξηγώντας του πώς ένιωσε το άλλο παιδί, το πόσο πόνεσε ή στεναχωρήθηκε. Ακούστε τι έχει να σας πει το παιδί σας για το τι συνέβη πραγματικά και αφήστε το να αντιμετωπίσει τις πράξεις του, έτσι ώστε να καταλάβει τι προκάλεσαν και γιατί δεν πρέπει να τις επαναλάβει.

Η αναγκαστική χαρά

Η αλήθεια είναι, ότι είναι πιο εύκολο να συνυπάρχουμε με χαμογελαστά και ήρεμα παιδιά. Και, σίγουρα, όλοι θέλουμε να έχουμε δίπλα μας χαρούμενα παιδιά και όχι θυμωμένα. Έτσι, λοιπόν, σπάνια θα αφήσουμε τα παιδιά μας να εκφράσουν απόλυτα τον θυμό τους ή να μείνουν λυπημένα για πολύ.

Όχι δεν προτείνουμε να αφήσετε το παιδί να κλαίει με τις ώρες ή να ξεσπά μέσα στο σούπερ μάρκετ, αλλά στο παραπάνω παράδειγμα με το παιχνίδι και το μοίρασμα, αντί να προσπαθήσουμε να ευχαριστήσουμε το παιδί μας αμέσως, του εξηγούμε, ότι και εμείς θα στεναχωριόμασταν αν κάτι τέτοιο συνέβαινε και, ότι σίγουρα θα έρθει ξανά η σειρά του. Δεν το παρακαλάμε να χαμογελάσει ή να είναι και πάλι χαρούμενο, όμως. Το αφήνουμε να βιώσει τον θυμό του και να παραμείνει για λίγο θλιμμένο, έτσι ώστε να το ξεπεράσει…

πηγή: sheknows.com

Πώς θα γίνετε η πιο διασκεδαστική μαμά: Έξυπνα και αστεία tips

Το να περνάει καλά το παιδί, δεν είναι πάντα η προτεραιότητα ενός γονέα. Υπάρχουν, κανόνες, πρέπει, νόρμες και πολύ άγχος, οπότε η διασκέδαση συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα. Πάντα, όμως, υπάρχει χώρος για λίγη πλάκα. Είναι, πάντα, όμορφο να χαλαρώνει κανείς λιγάκι.

Και ποιος θα μπορούσε να είναι καλύτερος “συνέταιρος” στη διασκέδαση από τα παιδιά σας;

Είστε άνθρωποι, τα παιδιά σας το γνωρίζουν αυτό και θέλουν να περνούν καλά μαζί σας. Πώς, λοιπόν, θα γίνετε μια πιο διασκεδαστική μαμά;

Υπάρχουν, ορισμένοι τρόποι για να τα καταφέρετε και είναι – μαντέψτε – πολύ διασκεδαστικοί!

Κάντε φάρσες μαζί: Φάρσες που προκαλούν γέλιο και όμορφα συναισθήματα. Θα δείτε, πως το παιδί σας θα χαρεί όταν θα κάνει και κάποιον άλλο να γελάσει.
Γαργαληθείτε: Όσο περισσότερο μπορείτε. Διοργανώστε ακόμα και «αγώνες» γαργαλητού και δεν θα χάσετε.
Διαγωνισμός γκριμάτσας: Κάντε αστείες φάτσες και προσπαθήστε η μία να είναι πιο παράξενη από την άλλη.
Κυνηγητό φιλιών: Τρέξτε στο σπίτι κυνηγώντας ο ένας τον άλλο. Όποιος πιάσει τον άλλον πρώτο του δίνει ένα δυνατό και θορυβώδες φιλί.
Αναζήτηση παιδικών χαρών: Ποιος είπε, ότι η εξερεύνηση πρέπει να γίνεται μόνο σε βουνά και δάση; Ανακαλύψτε τις παιδικές χαρές της περιοχής σας και εξερευνήστε τις μαζί με τα παιδιά.
Μαγειρέψτε μαζί: Και φτιάξτε το αγαπημένο τους milkshake ή φαγητό! Κι όταν έρθει η ώρα να το καταναλώσετε κάντε χιλιάδες φούσκες με το καλαμάκι ή απολαύστε το τρώγοντας αργά.
Διαβάστε μία ιστορία: Ή και δέκα. Γίνετε εσείς οι πρωταγωνιστές των αγαπημένων σας παραμυθιών και αφήστε την φαντασία σας να καλπάσει…
Αγώνας με φούσκες: Όλα τα παιδιά λατρεύουν τις φούσκες. Φτιάξτε δικές σας με λίγο σαπούνι για τα πιάτα και νερό και προσπαθήστε να κάνετε περισσότερες από το παιδί σας.
Πείτε αστεία: Ακόμα και εκείνα τα «κρύα», όπως το «τι κάνει νιάου – νιάου στα κεραμύδια;”
Ανακαλύψτε την αγαπημένη τους εφαρμογή: Και αφήστε τα να σας δείξουν πώς παίζεται το παιχνίδι που τόσο αγαπούν στο κινητό σας.
Κλείστε τις συσκευές: Να παίξετε ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο, οπότε κλείστε κινητά και υπολογιστές και βγείτε για βόλτα στην πόλη, το πάρκο, την παραλία, το βουνό.
Κατασκηνώστε: Στο σαλόνι! Υπνόσακοι, στρώματα και γιατί όχι και σκηνές θα δημιουργήσουν μια αξέχαστη εμπειρία στα παιδιά σας.
Περπατήστε μαζί: Και πάρτε παγωτό, γλυκό ή φαγητό στο χέρι.
Χορέψτε: Με το αγαπημένο σας τραγούδι. Κάντε τον πιο τρελό χορό σας και μην σταματήσετε μέχρι τελικής πτώσης.
Ζωγραφίστε: Φτιάξτε μαζί μια τεράστια ζωγραφιά με μαρκαδόρους, ξυλομπογιές ή και νερομπογιές. Σχεδιάστε και χρωματίστε ό,τι αγαπάτε περισσότερο!
Φυσήξτε… σύννεφα: Με καλαμάκια φυσήξτε στο δωμάτιο χρωματιστά πομ – πομς, όσο πιο ψηλά μπορείτε.
Παίξτε χαλασμένο τηλέφωνο: Αλλά, φροντίστε να είστε μακριά ο ένας από τον άλλο…
Ετοιμάστε ένα πικ νικ μαζί: Και βγείτε στο πάρκο, ακόμα και σε αυτό που είναι δίπλα στο σπίτι σας.
Μείνετε ξύπνιοι ως αργά: Αν η επόμενη δεν είναι μέρα σχολείου, τότε μπορείτε να δείτε ταινίες μέχρι αργά, να φάτε ποπ κορν και να πείτε ιστορίες μέσα στο σκοτάδι.
Κάντε κάτι τολμηρό: Κάτι που σας τρομάζει, αλλά εκείνα το θέλουν πολύ. Ακόμα και αν φοβάστε, αφήστε τα να το δοκιμάσουν και σίγουρα θα περάσετε υπέροχα…

Αναμένεται να δώσει κατάθεση η 26χρονη που βρήκαν νεκρό το νεογνό της σε σακούλα – Τι συνέβη με το μωρό

Συγκλονισμένο συνεχίζει να παρακολουθεί το Παγκύπριο την υπόθεση του νεκρού βρέφους που εντοπίστηκε σε σακούλα το περασμένο Σάββατο στην Λευκωσία. Η μητέρα του βρέφους, σε βάρος της οποίας εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης συνεχίζει να νοσηλεύεται σε κλινική και σύμφωνα με πληροφορίες της Cyprus Times, βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση.

Η αστυνομία συνεχίζει τις έρευνες για την υπόθεση και αναμένει το «πράσινο φως» από τους γιατρούς για να μπορέσει να ανακρίνει την 26χρονη, έτσι ώστε να στήσει το πάζλ σε άλλη μία τραγική ιστορία. Φως τα αίτια του θανάτου του νεογνού, αναμένεται να ρίξει και η νεκροτομή επί της σορού του βρέφους, που είναι προγραμματισμένη για αύριο Τρίτη. Υπενθυμίζεται ότι η νεαρή γυναίκα από το Νεπάλ νοσηλεύεται φρουρούμενη. Εναντίον της διερευνάται υπόθεση απόπειρας άμβλωσης από κυοφορούσα γυναίκα και απόκρυψης τοκετού.

Το χρονικό της υπόθεσης

Η γυναίκα 26 ετών από το Νεπάλ που εργάζεται στην Κύπρο μεταφέρθηκε το πρωί του Σαββάτου από Ελληνοκύπρια σε ιδιωτική γυναικολογική κλινική. Όπως προέκυψε από την εξέταση που της έγινε από ιατρούς, η γυναίκα από το Νεπάλ είτε είχε γεννήσει τις τελευταίες ώρες, είτε είχε αποβάλει. Μετά και τα όσα τους ανέφεραν οι γιατροί, οι εργοδότες της έψαξαν το δωμάτιο της όπου εντόπισαν νεκρό βρέφος σε νάιλον σακούλα, μαζί με τον πλακούντα και τον ομφάλιο λώρο. Στη σκηνή έσπευσαν μέλη της Αστυνομίας για έρευνες καθώς και ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους που διαπίστωσε ότι το βρέφος ήταν νεκρό.

Άντρια Ζαφειράκου: Η Ελληνοκύπρια που αναδείχθηκε η καλύτερη δασκάλα στον κόσμο

H Άντρια Ζαφειράκου, η Ελληνοκύπρια δασκάλα που εργάζεται στο κοινοτικό σχολείο του Άλπερτον στο Μπρεντ του Ηνωμένου Βασιλείου, κατέκτησε το έπαθλο του Καλύτερου Δασκάλου του Varkey Foundation.

Η σπουδαία της διάκριση

Η Άντρια έλαβε το διεθνές βραβείο του καλύτερου δασκάλου της χρονιάς, σε μια ομολογουμένως εντυπωσιακή τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι από το ίδρυμα Varkey Foundation Global Teacher Prize, σύμφωνα με το capitaltoday.sigmalive.com. Η ομογενής εκπαιδευτικός κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα σε χιλιάδες συναδέλφων της, ανα το παγκόσμιο, ενώ έμαθε και να χαιρετάει τους μαθητές της στις 35 διαφορετικές γλώσσες της καταγωγή τους. Διδάσκει καλλιτεχνικά κυρίως σε παιδιά μεταναστών, στο κοινοτικό σχολείο Άλπερτον στο Μπρεντ του Ηνωμένου Βασιλείου, μια από τις πλέον φτωχές περιοχές της χώρας, όπου ομιλούνται συνολικά περίπου 130 γλώσσες. «Νοιάζομαι για όλους τους μαθητές μου. Η δουλειά μου δεν τελειώνει όταν φεύγω από την τάξη. Με ενδιαφέρ ει η ζωή τους, προσπαθώ ότι προβλήματα και να αντιμετωπίζουν να είμαι εκεί για να βοηθήσω» ανέφερε μετά την τελετή, στην οποία παρεβρέθησαν ο πρώην Αμερικανός αντιπρόεδρος Αλ Γκορ, ο Τόνι Μπλερ καθώς και ο οδηγός της Φόρμουλα Ένα Λιούις Χάμιλτον. Η Άντρια Ζαφειράκου έχει εισάγει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσεγγίζει απομονωμένα παιδιά ώστε να συμμετέχουν στην σχολική ζωή και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους. Το βραβείο Global Teacher Prize συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων.

Ας γνωρίσουμε την Άντρια Ζαφειράκου

Ζει στη Μεγάλη Βρετανία και διδάσκει σε ένα σχολείο με μαθητές διαφόρων εθνικοτήτων, όπου ομιλούνται 35 γλώσσες. Οι μαθητές σε αυτό το σχολείο προέρχονται από κάποιες από τις πιο φτωχές οικογένειες της Βρετανίας- κάποιες εκ των οποίων μοιράζονται σπίτια με πέντε άλλες οικογένειες- ενώ άλλοι εκτίθενται σε βία από συμμορίες, σε μια περιοχή που έχει τον τρίτο υψηλότερο δείκτη δολοφονιών στη Βρετανία.

Η κ. Ζαφειράκου, όπως σημειώνεται στη σελίδα του διαγωνισμού, μπήκε στη διαδικασία ναμάθει τα βασικά κάθε γλώσσας που ομιλείται στο σχολείο για να μπορεί έστω να χαιρετά τους μαθητές και τους γονείς τους, και να επανασχεδιάσει το πρόγραμμα μαθημάτων, με αποτέλεσμα να καταφέρει να «αγγίξει περιθωριοποιημένους μαθητές που δεν μιλούν αγγλικά».

«Βοήθησε έναν δάσκαλο μουσικής να ξεκινήσει μια σομαλική σχολική χορωδία, ενώ εισάγοντας καταστάσεις της πραγματικής ζωής στα μαθήματα Μαθηματικών βοήθησε το τμήμα του σχολείου της να κερδίσει τη διάκριση TES 2017 για την ομάδα Μαθηματικών της χρονιάς. Χάρη στις προσπάθειές της, το σχολείο της είναι στο στο κορυφαίο 1-5% της χώρας από άποψης προσόντων και πιστοποιητικών» σημειώνεται σχετικά στη σελίδα του διαγωνισμού.

Της ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία!

5+1 χρήσιμα tips για τους μπαμπάδες των νεογέννητων

Αυτό το κείμενο απευθύνεται σε μπαμπάδες, ναι σε μπαμπάδες. Μην σας φαίνεται παράξενο. Μπορεί παλιότερα η κοινωνία, αλλά και οι ίδιοι να μην ήθελαν την συμμετοχή στην ανατροφή των παιδιών τους, αλλά πλέον αυτό σιγά σιγά αλλάζει.

Στις μέρες μας οι μπαμπάδες μπορούν να συνοδεύουν την μητέρα στην αίθουσα τοκετού, να αλλάζουν τα μωρά τους, να τα πηγαίνουν βόλτες και πολλά πολλά ακόμη, χωρίς να σκέφτονται την γνώμη της κοινωνίας για τον ανδρισμό τους.

Αναλαμβάνουν, λοιπόν, περισσότερες ευθύνες. Ακούγεται συναρπαστικό, αλλά μπορεί να είναι και απόλυτα αγχωτικό, παράλληλα.

Υπάρχουν, επομένως, πολλά πράγματα που κάθε μπαμπάς νεογέννητου πρέπει να κάνει, αλλά και να μάθει. Παρακάτω, σας παρουσιάζουμε 5 και 1 χρήσιμες συμβουλές για να τα καταφέρετε:

Πάρτε άδεια από την δουλειά

Πολλές έρευνες έχουν αποδείξει, ότι οι μπαμπάδες που παίρνουν άδεια από την δουλειά τους γίνονται πολύ καλύτεροι αργότερα στον ρόλο τους. Μάλιστα, δεν χρειάζεται να πάρετε αμέσως άδεια – αν δικαιούστε. Μπορείτε να οργανώσετε την κατάσταση έτσι ώστε, όταν η γυναίκα σας επιστρέψει στη δική της εργασία να μείνετε εσείς λιγάκι εκτός. Θα περάσετε χρόνο με το μωρό σας και έτσι θα δεθείτε περισσότερο μαζί του. Αν η δουλειά σας το επιτρέπει, κάντε το!

Μιλήστε στο μωρό σας

Όσο καιρό το μωρό βρισκόταν στην κοιλιά της συντρόφου σας του μιλούσατε, του τραγουδούσατε, ακούγατε μαζί μουσική. Το να συνεχίσετε να μιλάτε, λοιπόν, στο μωρό σας είναι ο καλύτερος τρόπος για να δυναμώσετε τον δεσμό που έχετε ήδη δημιουργήσει. Φυσικά, μην παραξενεύεστε αν το μωρό δεν σας απαντά! Τα μωρά αναπτύσσουν σιγά σιγά τις δεξιότητές τους. Αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν του αρέσει να σας ακούει…

Κάντε υπομονή

Ο πρώτος καιρός με το μωρό θα είναι αρκετά δύσκολος. Πρέπει εσείς, η σύντροφός σας, αλλά και εκείνο να προσαρμοστείτε σε κάτι εντελώς καινούριο. Αν με τη σύντροφό σας λογομαχούσατε ελάχιστα πριν το παιδί, μπορεί αφού γίνατε γονείς να έχετε μεταξύ σας περισσότερες τριβές. Η έλλειψη ύπνου, το άγχος για την ανατροφή του παιδιού και οι αλλαγές που γίνονται στην ζωή σας ίσως συντελέσουν σε αυτό. Η σύντροφός σας, μάλιστα, είναι πιθανό να βιώνει πιο έντονα συναισθήματα και διακυμάνσεις στην διάθεσή της, εξαιτίας των ορμονών της.

Είναι αυτή η στιγμή που πρέπει να διαλέγετε τις μάχες σας. Επικεντρωθείτε στο να τη στηρίξετε, να είστε ο βράχος της. Μιλήστε της και, κυρίως, ακούστε την! Ενθαρρύνετε την να σας μιλήσει, ακόμα και μία φορά την εβδομάδα. Δουλέψτε μαζί της, μα πάνω από όλα δουλέψτε με υπομονή!

Αναλάβετε καθήκοντα

Μην περιμένετε να σας αναθέσουν κάτι. Μπορείτε να σηκώσετε και εσείς το μωρό από την κούνια όταν κλαίει. Μπορείτε να ετοιμάσετε το γάλα του ή να του αλλάξετε πάνα, χωρίς να σας πει η σύντροφός σας να το κάνετε. Ίσως νομίζετε πως κάτι τέτοιο δεν προσφέρει πολλά. Κι όμως. Όχι μόνο βοηθάτε την πολύ αγχωμένη σύντροφό σας, αλλά έρχεστε και πολύ κοντά με το μωρό σας! Όσο για εσάς; Μαθαίνετε περισσότερα για εκείνο και νιώθετε ακόμα πιο σίγουροι μαζί του!

Κρατήστε σημειώσεις

Με ένα μικρό μωρό στο σπίτι τα πάντα αλλάζουν. Αν νιώθετε πως πελαγώνετε κρατήστε σημειώσεις. Για την ώρα φαγητού, το γάλα του, το μπάνιο του. Θα σας βοηθήσουν.

Κυρίως, όμως, κρατήστε σημειώσεις όταν επισκέπτεστε τον γιατρό. Γράψτε στο κινητό ή σε κάποιο σημειωματάριο τι πρέπει να κάνετε αν το μωρό ανεβάσει πυρετό, πόσο βάρος και ύψος πρέπει να πάρει μέσα στους επόμενους μήνες, πότε είναι το επόμενο ραντεβού σας και άλλες χρήσιμες πληροφορίες που θα σας κάνουν να νιώθετε πιο σίγουροι για την καθημερινότητά σας με το μωρό.

Και πάνω από όλα μην φοβάστε

Μπορείτε να καταφέρετε τα πάντα, ακόμα και να βοηθήσετε στην ανατροφή του μωρού σας. Δεν είστε άσχετος με το μωρό, είστε ο μπαμπάς του και τα ένστικτά σας θα σας βοηθήσουν να αντεπεξέλθετε σε αυτόν τον σημαντικό ρόλο…

Πηγή: sleepshouldbeeasy.com

Αν το παιδί σου θέλει να τα παρατήσει, άφησέ το!

Τα περισσότερα παιδιά ασχολούνται με κάποιο άθλημα ή κάποια δραστηριότητα. Κατά καιρούς, μάλιστα, δοκιμάζουν τόσα που και τα ίδια μπερδεύονται! Και, φυσικά, αρκετά συχνά… παραιτούνται!

Είναι, όμως, απόλυτα δικαιολογημένο, αφού αυτή είναι η ηλικία που ανακαλύπτουν τι τους αρέσει και τι όχι, ποιοι είναι και ποιοι θέλουν να γίνουν. Είναι η στιγμή που κάνουν λάθη και μαθαίνουν από αυτά. Είναι, τέλος, η ηλικία που πρέπει να ακούν τους γονείς τους.

Η Sam Milam, θυμάται τι συνέβη όταν θέλησε να παρατήσει μία από τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούνταν και αποφάσισε να το συζητήσει με την μητέρα της. Και εξηγεί γιατί, πλέον, πιστεύει, ότι όταν το παιδί μας θέλει να τα παρατήσει πρέπει να το αφήνουμε.

«Θυμάμαι τον 14χρονο εαυτό μου να λέει στην μητέρα μου: “Δεν θέλω να παίζω πια μπάσκετ”. Εκείνη με προσέγγισε, με κάποια ένταση και μόνο μία άποψη στο μυαλό της, την οποία εξέφρασε κιόλας: “Πρέπει να κάνεις κάτι, ακόμα και αν δεν είναι μπάσκετ”. Μελετήσαμε τις απόψεις μου και τις επιλογές μου και συζητήσαμε το γιατί δεν ήθελα να παίζω πια. Δεν μισούσα το άθλημα, αλλά δεν το αγαπούσα πια. Ήθελα να δοκιμάσω να μπω στην ομάδα των cheerleaders! Τελείωσα τη χρονιά με σκοπό να παραιτηθώ και το έκανα!

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να είναι επίμονα και να τελειώνουν όποια “δουλειά” αναλαμβάνουν είτε πρόκειται για το σχολείο είτε για κάποια άλλη δραστηριότητα. Θέλουμε να τα διδάξουμε να ξεπερνούν τα όρια της ευκολίας και της άνεσής τους, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Και συχνά το κάνουμε αυτό, αναγκάζοντάς τα να ασχολούνται με κάτι είτε αυτό τους αρέσει είτε όχι.

Τι θα γίνει, όμως, αν η επιμονή αυτή των γονιών έχει τα αντίθετα αποτελέσματα; Κι αν αυτή η στάση των γονιών οδηγήσει τα παιδιά στο να μισήσουν την άσκηση, γενικώς; Κι αν νιώσουν αδύναμα, επειδή η γνώμη τους δεν έχει καμία σημασία;

Όταν η μαμά μου συζήτησε μαζί μου την προοπτική του να αφήσω κάτι που δεν ήθελα πια να κάνω, μου έδειξε, ότι η φωνή μου είχε δύναμη. Μου έδειξε, ότι όσα μου άρεσαν είχαν σημασία. Κι όταν, τελικά, με άφησε να τα παρατήσω μου έδειξε, ότι αν κάτι δεν με ευχαριστεί, αν δεν είμαι χαρούμενη από κάποιον ή κάτι μπορώ να το αλλάξω. Μπορώ να βρω εκείνο που θα μου φέρει χαρά, λειτουργώντας πάντα με υπευθυνότητα. Δεν με ανάγκασε ποτέ να συνεχίσω μόνο και μόνο για μην παραιτηθώ.

Αν το παιδί σας ζητήσει να αφήσει μια δραστηριότητα, επειδή δεν είναι ευτυχισμένο με αυτήν, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι εξερευνήσετε μαζί το θέμα. Δεν είναι δικό σας ζήτημα να αποφασίσετε τι θα αρέσει και τι όχι στο παιδί σας.

Μερικές ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε για να το βοηθήσετε να ξεκαθαρίσει μέσα του είναι:

“Γιατί δεν σου αρέσει πια;”

“Υπάρχει κάτι που νομίζεις, ότι θα μπορούσε να αλλάξει για να γίνει πιο ευχάριστο;”

“Είσαι απόλυτα σίγουρος, ότι θέλεις να το αφήσεις;”

“Έχεις σκεφτεί τι άλλο θα ήθελες να δοκιμάσεις;”.

Υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από τα αθλήματα, οπότε αν το παιδί σας προτιμά να κάνει μαθήματα μουσικής ή να μάθει προγραμματισμό, αφήστε το. Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παρατήσουν κάτι, το οποίο τα κάνει δυστυχισμένα, τους δίνουμε την δύναμη να ακούσουν το ένστικτό τους και να περπατήσουν σε ένα μονοπάτι που θα τα φέρει πιο κοντά στην ευτυχία. Θα κουβαλούν αυτό το μάθημα στη διάρκεια όλης τους της ζωής.

Όταν συζητάμε μαζί τους και βρίσκουμε την ρίζα του ζητήματος, τους δίνουμε τον χώρο να ανακαλύψουν τι πραγματικά συμβαίνει. Ίσως, δεν θέλουν πραγματικά να τα παρατήσουν. Μπορεί, απλώς, να μην τους αρέσει η θέση στην οποία παίζουν ή να διαπληκτίστηκαν με κάποιον συμπαίκτη τους. Όποιο και αν είναι το πρόβλημα, δική σας δουλειά – ως γονείς – είναι να ακούσετε και να τιμήσετε τα συναισθήματά τους και στη συνέχεια να κάνετε ό,τι μπορείτε για να τα βοηθήσετε σε όλη την κατάσταση».

πηγή: popsugar.com

Παρέμβαση Συνδ. Γονέων για επίθεση σε βάρος μαθήτριας στην Πάφο – «Δεν υπήρξε σεξουαλική κακοποίηση»

Με σημερινή του ανακοίνωση ο σύνδεσμος γονέων του γυμνασίου Πόλεως Χρυσοχούς έδωσε τη δική του οπτική για το περιστατικό που διαδραματίστηκε στις 28 Φεβρουαρίου, κατά το οποίο μαθητές έγραψαν με μαρκαδόρο στα χέρια, στο μέτωπο και στην κοιλιά συμμαθήτριάς τους.

To χρονικό της υπόθεσης

Ένα απίστευτο περιστατικό bullying συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου σε Γυμνάσιο της Πάφου όπου 3 ανήλικοι μαθητές παρενόχλησαν σεξουαλικά και έκαναν bullying σε 13χρονη συμμαθήτριά τους. Για το εν λόγω περιστατικό προχώρησε σε καταγγελία στην Αστυνομία η μητέρα της ανήλικης. Όλα συνέβησαν εν ώρα διαλείμματος σε χώρο που χρησιμοποιείται δίπλα από το σχολείο ως γήπεδο. Ενώ συνήθως υπάρχει εκπαιδευτικός ο οποίος κινείται στον χώρο και επιβλέπει, οι μαθητές δεν έγιναν αντιληπτοί και επιτέθηκαν στην 13χρονη μαθήτρια κοροϊδεύοντας την, βγάζοντας της τα ρούχα και γράφοντας με μαρκαδόρο στο σώμα της ενώ προέβηκαν σε άσεμνες πράξεις. Το ένα εκ των αγοριών είχε προσπαθήσει να σταματήσει τους υπόλοιπους.

Καταδικάζει τις πράξεις των μαθητών αλλά αρνείται την σεξουαλική κακοποίηση

Ο σύνδεσμος γονέων του σχολείου καταδικάζει τις πράξεις των μαθητών αλλά ταυτόχρονα διαψεύδει τις υπερβολές που δημοσίευσαν ορισμένα, ηλεκτρονικά κυρίως μέσα, που έκαναν αναφορές για σεξουαλική κακοποίηση και ξεγύμνωμα της μαθήτριας. Το ατυχές γεγονός, τονίζεται στην ανακοίνωση του συνδέσμου γονέων, δεν έλαβε χώρα στην αυλή του σχολείου μπροστά στα μάτια μαθητών και εκπαιδευτικών, ενώ σημειώνουν ότι από την πρώτη στιγμή ότι η διεύθυνση του σχολείου προέβει σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες βάσει των κανονισμών. Δύο εβδομάδες μετά και αφού τα πάντα έχουν διερευνηθεί και ξεκαθαρίσει, ο σύνδεσμος γονέων κάλεσε τα ΜΜΕ να επιδεικνύουν στο μέλλον την απαραίτητη προσοχή και ευαισθησία κυρίως σε θέματα που αφορούν ανήλικους.

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ντουντούμη