Με πέντε πιτσιρίκια εκ των οποίων το ένα νήπιο και το άλλο νεογέννητο δεν τα βγάζεις πολύ εύκολα πέρα, χωρίς μία βοήθεια. Όπως και να το κάνεις είναι δύσκολο.
Η μαμά – blogger Sherry Lazdinsh περιγράφει τη δική της εμπειρία με πέντε παιδιά σε μία ξένη πόλη, όπου δεν γνωρίζει κανέναν και που ως από μηχανής θεός, μία γειτόνισσα έκανε αυτό που δεν έκαναν οι δικοί της άνθρωποι.
«Ο σύζυγός μου κι εγώ μετακομίσαμε σε μία καινούρια γειτονιά εν μέσω της πανδημίας με τις τέσσερις κόρες μας, ηλικίας 2-10 ετών. Μέναμε σε ένα μικρό σπίτι, κάναμε τηλεκπαίδευση και προσπαθούσαμε να είμαστε υγιείς. Δεν υπήρχε χώρος ή ιδιωτικότητα. Ξέραμε, ότι είχε έρθει η ώρα να μετακομίσουμε.
Πουλήσαμε το πρώτο μας σπίτι και σύντομα βρήκαμε ένα μεγαλύτερο. Λίγες ημέρες μετά τη μετακόμισή μας, ο σύζυγός μου κι εγώ ανακαλύψαμε, ότι περιμένουμε το πέμπτο μας παιδάκι. Και όπως καταλαβαίνετε, αντί να μας συγχαρούν άρχισαν τα: “Έχετε τρελαθεί; Γιατί να κάνετε παιδί μέσα στην πανηδμία;” “5 παιδιά;”, “Με τέτοια οικονομική αβεβαιότητα και ανθρώπους να χάνουν τις δουλειές τους δεξιά κι αριστερά, το να φέρετε ένα παιδί στον κόσμο είναι κακή ιδέα”. Μέχρι και η μητέρα μου με ρώτησε, αν της έκανα πλάκα, όταν της είπα ότι ήμουν έγκυος. Ήταν η στιγμή, που γνώριζα ότι θα ήμουν ολομόναχη σε αυτήν την εγκυμοσύνη.
Σχετικά άρθρα: Απίστευτο: Γείτονας ζήτησε από μαμά να μην παίζει το παιδί της επειδή το γέλιο του ενοχλεί τα ζώα του
Ήταν αρκετά δύσκολη, επειδή δεν θα είχα στα πάντα δίπλα μου τον άντρα μου. Δεν θα μοιραζόμασταν το πρώτο καρδιοχτύπι του ή τον υπέρηχο. Ο σύζυγός μου εργάζεται έξι μέρες την εβδομάδα και η δουλειά του απέχει μία ώρα από το σπιτι μας. Κι έτσι, είμαι μόνη με τον σύζυγο μου, τα παιδιά και έγκυος σε ένα νέο σπίτι, σε μία νέα περιοχή που δεν γνωρίζω κανένα.
Μερικές εβδομάδες αφότου μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι, τα κορίτσια μου τρέχουν στον φράχτη και χαιρετούν μία γυναίκα που φροντίζει τον κήπο της. Οι κόρες μου είναι μικρές κουτσομπολίτσες και τους αρέσει να μιλούν με όλους. Η γυναίκα αυτή είναι πολύ γλυκιά. Τη λένε κυρία Τίνα. Είναι 50 και κάτι ετών, γιαγιά και την κατασυμπαθήσαμε. Λίγο μετά, κάλεσε τα παδιά μου στο σπίτι της να παίζουν με τα εγγόνια της.
Τις ημέρες και τους μήνες που ακολούθησαν, η κυρία Τίνα έγινε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Ήταν πρόθυμη να κρατά τα παιδιά μου για να πάω στο γιατρό, καθώς δεν επιτρεπόταν κανείς άλλος να έρθει μαζί λόγω του ιού. Ο άντρας μου κι εγώ ποτέ δεν είχαμε ουσιαστική βοήθεια από την οικογένειά μας και μεγαλώσαμε μόνοι μας τα παιδιά μας.
Το να έχουμε κοντά μας μία γυναίκα σαν την κυρία Τίνα ήταν μεγάλη ευλογία.
Η κόρη μας γεννήθηκε τον Απρίλιο του 2021. Λόγω των συνθηκών εργασίας του συζύγου μου και της έλλειψης προσωπικού στη δουλειά του, έπρεπε να επιστρέψει την επόμενη μέρα, αφότου θα έβγαινα από το μαιευτήριο. Τα μεγαλύτερα κορίτσια μου θα επέστρεφαν στο σχολείο κι έτσι εγώ θα έμενα μόνη με τη μικρότερη κόρη μου, που δεν πήγαινε σχολείο, και με το νεογέννητο. Όσο περνούσαν οι μέρες, ένιωσα ότι κατέρρρεα προσπαθώντας να φροντίσω ένα μωρό και να διασκεδάσω ένα νηπιάκι, κάτι που σήμαινε ότι ο ύπνος μου εξαφανιζόταν.
Λίγες εβδομάδες μετά την γέννηση της μικρής μου, άρχισα να λαμβάνω μηνύματα από την κυρία Τίνα, η οποία μου έλεγε: Αν χρειάζεσαι ύπνο, ρίξε τη μικρή από το φράχτη και θα την προσέχω εγώ”. Κάτι που το έκανα. Της έφτιαχνα μία μικρή τσαντούλα με τα απαραίτητα και την άφηνα σε εκείνη. Η κυρία Τίνα μου έστελνε φωτογραφίες και ήξερα, ότι τα παιδιά μου είχαν ένα ασφαλές μέρος να πάνε.
Αυτή η ευγενική της χειρονομία με έσωσε. Μπορούσα πλέον να φροντίσω το νεογέννητό μου και να κάνω ένα μπάνιο πιο ήρεμη. Μπορούσα να κοιμηθώ, όταν κοιμόταν το μωρό, ξέροντας ότι η άλλη μου μικρούλα είναι ασφαλής. Πόσα ευχαριστώ να της πω; Όσα κι αν της πω θα είναι λίγα.
Πηγή: Love What Matters
