Οι διατροφικές διαταραχές, όπως η ιογενής νευρική ανορεξία είναι, πλέον, πολύ συνηθισμένες, κυρίως, σε κορίτσια που διανύουν την εφηβεία.
Τα πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται στα social media, τις τηλεοράσεις και τα περιοδικά θέλουν ως το πιο όμορφο σώμα το πολύ αδύνατο. Από την άλλη η συνεχής πίεση και το άγχος που βιώνουν τα κορίτσια μπορεί να τα οδηγήσει σε αύξηση βάρους.
Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσουν τα κορίτσια αυτά τα προβλήματα είναι η στήριξη και η βοήθεια από την οικογένειά τους.
Μία μαμά, λοιπόν, που βίωσε την βουλιμία στα 12 της, δεν προτίθεται να αφήσει την έφηβη κόρη της να περάσει τα ίδια. Διαβάστε την ιστορία της και σκεφτείτε το μήνυμα που θέλει να περάσει.
«Ήμουν 12 χρονών και είχαμε κανονίσει με μία καινούρια μου φίλη – είχαμε μόλις μετακομίσει στην πόλη της – να βγούμε. Κρεμώμουν κυριολεκτικά από τα χείλη της και σε κάθε κουβέντα της είχα τα μάτια και τα αυτιά μου ορθάνοιχτα. Ήμουν η καινούρια και ήθελα όσο τίποτε άλλο να με συμπαθήσει.
Είχαμε παραγγείλει πίτσα και αναψυκτικα και είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε αργότερα και μια παρέα αγοριών.
“Έλα μαζί μου”, μου είπε κάποια στιγμή.
Κατευθυνθήκαμε προς την τουαλέτα. Εκείνη έβγαλε από το τσαντάκι της μια οδοντόβουρτσα και αντί να βουρτσίσει τα δόντια της, απλώς την τοποθέτησε στον λαιμό της και… έκανε εμετό!
Σοκαρίστηκα! Εκείνη έμοιαζε σαν να έκανε κάτι απλό. Δεν απολογήθηκε, δεν έδειξε ντροπή. Απλώς με κοίταξε και μου είπε: “Αν θες, μπορώ να σου δείξω πώς να το κάνεις”.
Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη ανησυχία για το βάρος μου, αλλά την περίοδο εκείνη ήθελα να με συμπαθούν. Και πιο πολύ ήθελα να με συμπαθήσει εκείνη. Οπότε ψιθύρισα ένα απλό “ναι”.
Αυτή μου η απόφαση, όμως, με οδήγησε σε μία μάχη με το φαγητό – και τον εαυτό μου – που διήρκησε πάνω από μία δεκαετία. Έκρυβα για πολλά χρόνια από συγγενείς και φίλους αυτή μου τη συνήθεια. Και όταν αποφάσισα πια να μιλήσω στους άλλους, τότε κατάλαβα τη σοβαρότητα της κατάστασής μου.
Οι γονείς μου κανόνισαν αμέσως να κάνω θεραπείες. Προσπάθησαν να με βοηθήσουν και πράγματι περνούσαν μήνες, ακόμα και χρόνια, που θα λειτουργούσα φυσιολογικά. Αλλά μετά από αυτό, δεν επανέρχεσαι ποτέ στον πραγματικό εαυτό σου. Η αρρώστια ήταν πάντα εκεί. Κάθε φορά που ένιωθα αδύναμη, κάθε φορά που την χρειαζόμουν κατέφευγα σε αυτήν. Ήταν το εύκολο, το γρήγορο, το σίγουρο.
Τώρα, μετά από όλα αυτά τα χρόνια και με μία 12χρονη κόρη δίπλα μου δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο εύκολα μπορεί κάτι τέτοιο να της συμβεί. Προσπαθώ, όμως, να το αποτρέψω.
Η λέξη “πάχος” δεν έχει θέση στο σπίτι μας. Δεν έχω ποτέ σχολιάσει το βάρος μου μπροστά στα παιδιά, προσέχω πάρα πολύ πώς μιλάω για την εικόνα του σώματος και το βάρος των άλλων με εκείνα και διαλέγω με μεγάλη προσοχή τα περιοδικά που θα μπουν στο σπίτι.
Αλλά και πάλι, είναι απλώς 12 χρονών και είναι μαθήτρια Γυμνασίου. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία βομβαρδίζονται από φωτογραφίες, διαφημίσεις και posts σχετικά με την απώλεια βάρους, τα κιλά και την εικόνα του σώματος.
Και το χειρότερο είναι, ότι οι διατροφικές διαταραχές φαίνεται να επηρεάζουν όλο και περισσότερο, παιδιά μικρότερης ηλικίας. Έρευνες έχουν δείξει, ότι τα περισσότερα παιδιά στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού και τις πρώτες του Γυμνασίου εύχονται να ήταν πιο αδύνατα. Για την κόρη μου και πολλά κορίτσια στην ηλικία της, η αυτοπεποίθηση και η ασφάλεια πηγάζει από τις συνομήλικές της. Και ως επί το πλείστον, τα κορίτσια που τραβούν την προσοχή είναι τα αδύνατα. Όχι επειδή είναι τα πιο έξυπνα ή ενδιαφέροντα, αλλά επειδή φορούν μικρότερο νούμερο στα ρούχα.
Και ενώ η κόρη μου αντιλαμβάνεται αυτή την αλήθεια, δεν μπορεί να μου εξηγήσει γιατί θέλει να είναι ακόμα πιο αδύνατη. Και, μεταξύ μας, όλα τα χρόνια που ζω ούτε εγώ έχω καταφέρει να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση.
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν συμβαίνουν στην φαντασία κάποιου. Δεν είναι μια αντιδραστική συμπεριφορά από κάποιον που ζητά προσοχή. Είναι μια χρόνια και πιεστική κατάσταση. Οι τελευταίες έρευνες διαπιστώνουν, ότι το 40 με 60% κοριτσιών ηλικίας 6 έως 12 ετών ανησυχούν για τα παραπάνω κιλά! Σκεφτείτε το λίγο, αφήνουμε ένα 6χρονο κορίτσι να σκέφτεται, ότι υπάρχει κίνδυνος να γίνει πολύ χοντρή; Και αυτό το κορίτσι, ξέρετε, όταν μεγαλώσει θα νιώθει άβολα για το σώμα της και θα παλεύει για να το κάνει “τέλειο”. Όμως, γιατι; Για ποιον;
Πώς προστατεύουμε, λοιπόν, τα παιδιά μας από τους εξωτερικούς παράγοντες που τα επηρεάζουν και τους λένε, ότι πρέπει να μοιάζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο; Και αν και ακόμα το καταφέρουμε, πώς φτάνουμε στην πηγή του προβλήματος; Τι οδηγεί ένα παιδί που ακόμα πιστεύει στον Άγιο Βασίλη να λιμοκτονεί για να είναι αδύνατο, όπως τα μοντέλα στην τηλεόραση;
Αυτή είναι μία υποχρέωση που έχουμε όλοι. Είτε περάσαμε είτε όχι κάποιο πρόβλημα με την διατροφή μας, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να τα καταφέρουμε.
Είναι η ευθύνη μας απέναντι στην επόμενη γενιά γυναικών, που μεγαλώνει τώρα. Να διδάξουμε και να προσφέρουμε θεραπείες σε όσους υποφέρουν από παρόμοιες ασθένειες. Πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά για αυτές, έτσι ώστε τα χιλιάδες κορίτσια που ταλαιπωρούνται και υποφέρουν να μη νιώθουν μόνα. Και εγώ αυτό θα κάνω με την κόρη μου.
Δεν θα την αφήσω να περάσει όσα εγώ. Δεν θα την αφήσω μόνη, γιατί – όπως όλα τα κορίτσια εκεί έξω – αξίζει πολλά περισσότερα. Αξίζει πολλά καλύτερα!»
Πηγή: babble.com
