«Εάν δεν έχετε παιδιά και αν δεν μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να μεγαλώσετε παιδιά, τότε δεν είστε σε θέση να κρίνετε τους ανθρώπους που είναι γονείς. Ποτέ!», λέει κατηγορηματικά η μαμά-blogger Jennifer Burby. «Πρόσφατα δημοσίευσα ένα άρθρο στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook σχετικά με το πώς οι άνθρωποι που επιλέγουν να μην γίνουν γονείς, δεν δικαιούνται να ζουν σε έναν κόσμο χωρίς παιδιά. Ένας άντρας σχολίασε ότι «όταν τα παιδιά έχουν κακή συμπεριφορά, είναι σχεδόν πάντα κακομαθημένα από τους γονείς». Όταν απάντησα στο σχόλιό του, απλά ρωτώντας τον αν έχει παιδιά, εκείνος απάντησε ότι το σχόλιο αντιπροσώπευε απλώς μια γνώμη και δεν ήταν αφορμή για συζήτηση.
Προφανώς, ο άντρας αυτός δεν είχε παιδιά.
Έχεις δίκιο, φίλε μου. Όταν η κόρη μου είχε ένα ασυνήθιστο ξέσπασμα τις προάλλες, δεν ήταν επειδή ήταν εξαντλημένη και άρρωστη ή επειδή είναι μόνο 5 ετών και η ψυχική της ικανότητα δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένη. Ήταν επειδή είμαι ένας κακός γονέας!
Όποιος θέλει να κρίνει έναν άνθρωπο ως κακό γονέα, αφού είδε το ξέσπασμα του παιδιού του, σαφώς δεν είχε ποτέ να αντιμετωπίσει ένα μικρό παιδί. Ως γονείς, πρέπει να καθοδηγούμε τα παιδιά μας στη σωστή κατεύθυνση, πολλές φορές πριν καταλάβουν πώς να ακολουθήσουν την κατεύθυνση αυτή με τη δική τους βούληση.
Πρόκειται για μια συνεχή προσπάθεια.
Ναι, υπάρχουν αρκετοί απαράδεκτοι γονείς στον κόσμο. Ωστόσο, πιστεύω ακράδαντα ότι το 95% από εμάς προσπαθούμε πολύ σκληρά να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας ώστε να γίνουν χρήσιμα και αγαπητά μέλη της κοινωνίας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ανατροφή τους. Αυτοί οι άνθρωποι «κολλάνε» στο πεντάλεπτο ξέσπασμα του παιδιού, αλλά δεν βλέπουν τις άλλες 23 ώρες και 55 λεπτά της ημέρας που περιλαμβάνουν το πρωινό ξύπνημα, το πρωινό γεύμα, τη διαδρομή για το σχολείο, τις εξαντλητικές ώρες στη δουλειά ή στο σπίτι με τα μικρότερα παιδιά, τις εξωσχολικές δραστηριότητες, την επιστροφή στο σπίτι, το διάβασμα, το βραδινό γεύμα και την προετοιμασία για τον ύπνο.
Οι άτεκνοι δεν βλέπουν τον γονέα που προσπαθεί σκληρά να καθοδηγήσει τα παιδιά του προς τη σωστή κατεύθυνση. Τον γονέα που κλαίει στο ντους γιατί το παιδί του είναι ανυπάκουο. Τον γονέα που καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποτελεσματική θεραπεία ενός παιδιού με αναπηρία. Δεν βλέπουν όλες τις ειλικρινείς προσπάθειες που κάνουν οι γονείς πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Όσοι δεν έχετε παιδιά, ακούστε προσεκτικά:
Διδάσκουμε τα παιδιά μας να συμπεριφέρονται όμορφα στα εστιατόρια, αλλά μερικές φορές καταλήγουν να ουρλιάζουν και να ρίχνουν πατάτες στο πάτωμα!
Διδάσκουμε τα παιδιά μας να μοιράζονται και να είναι καλοί φίλοι, αλλά περιστασιακά θα κάνουν ένα άλλο παιδάκι να κλάψει, όταν δεν θέλουν να μοιραστούν μαζί του τα παιχνίδια τους!
Υπενθυμίζουμε στα μικρά παιδιά μας να είναι προσεκτικά με τους άλλους επιβάτες στο μετρό, αλλά μερικές φορές βαριούνται και καταλήγουν να τρέχουν πάνω-κάτω στα βαγόνια!
Γνωρίζουμε ότι είναι σημαντικό να είναι ήσυχα σε μέρη όπως η εκκλησία, αλλά μερικές φορές θα ξεχαστούν και θα γελάσουν δυνατά και με ενθουσιασμό!
Απλά συμβαίνει… Και σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι επειδή είμαστε κακοί γονείς. Είναι επειδή τα παιδιά είναι παιδιά. Και τις περισσότερες φορές, οι γονείς προσπαθούν πραγματικά σκληρά.
Έτσι, αν το παιδί μου έχει ένα ξέσπασμα μέσα στο εστιατόριο, μη βιαστείτε να με κρίνετε! Ειδικά αν δεν είστε γονείς!».
Πηγή: scarymommy.com
