Μήπως θυμάστε πώς ήταν η περίοδος της εφηβείας σας; Πώς νιώθατε, πώς αντιδρούσατε και πόσο εκνευριζόσασταν σχεδόν με όλα όσα έκαναν οι μεγαλύτεροί σας, και ιδίως οι γονείς σας;
Τα χρόνια της εφηβείας είναι αρκετά περίπλοκα και δύσκολα τόσο για το παιδί όσο και για τους γονείς, με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχουν έντονες συγκρούσεις στις οικογένειες και ξεσπάσματα.
Διαβάστε ακόμη: Τα χρόνια της εφηβείας θα σε διαλύσουν…
Έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε άρθρα για το πώς θα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα με το εφηβάκι μας ως γονείς. Το σημερινό κείμενο, όμως, απευθύνεται σε μία μαμά (θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε μητέρα μεγαλώνει παιδιά, τα οποία διανύουν την εφηβεία) και το γράφει το ίδιο το έφηβο παιδί της. Πιστεύουμε θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε αρκετά καλά τι ακριβώς χρειάζεται ο γιος ή η κόρη σας σε αυτή την ηλικία…
«Γεια σου, μαμά.
Συγγνώμη.
Συγγνώμη που σου φώναξα το πρωί και για όσα είπα.
Ξέρω ότι τελευταία έχω γίνει πολύ δύσκολος άνθρωπος.
Συγγνώμη που έχω ύφος.
Συγγνώμη που το δωμάτιό μου είναι ακατάστατο.
Συγγνώμη που διαφωνούμε σε πολλά.
Συγγνώμη που δεν καταλαβαίνεις πολλά από όσα κάνω.
Συγγνώμη που σε απογοητεύω αρκετά.
Ξέρω ότι έχω πολλά και ακριβά έξοδα.
Ξέρω ότι το απαιτητικό πρόγραμμά μου σε κουράζει.
Ξέρω ότι δεν έχεις ιδέα για το πώς θα είναι η διάθεσή μου όταν ξυπνήσω το πρωί.
Ξέρω ότι φαίνεται σαν να απομακρύνομαι από εσένα.
Ξέρω ότι… σε τρελαίνω.
Ξέρω ότι σου λείπουν οι μέρες που ήμουν μικρό παιδί και μπορούσα να κλειστώ στην αγκαλιά σου.
Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο και για εσένα.
Αλλά, η πραγματικότητα είναι ότι ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ είναι πολύ δύσκολο.
Θυμάσαι καθόλου για ποιο πράγμα σου μιλάω; Θυμάσαι πώς είναι να μην ξέρεις τι θα αισθάνεσαι την επόμενη στιγμή; Θυμάσαι πώς είναι να θέλεις να γελάσεις, να κλάψεις, να φωνάξεις, να κοιμηθείς, να παίξεις, να κρυφτείς, να μιλήσεις ή να μείνεις μόνος ταυτόχρονα;
Θυμάσαι πώς είναι να αναρωτιέσαι γιατί έκανες το ένα και γιατί είπες το άλλο;
Θυμάσαι πώς είναι να θέλεις να είσαι αόρατος, αλλά και να σε προσέχουν την ίδια στιγμή;
Χρειάζομαι να τα θυμηθείς όλα αυτά. Επειδή χρειάζομαι να με αγαπάς σε όλο αυτό.
Διαβάστε ακόμη: Έλληνες επιστήμονες στις ΗΠΑ φωτίζουν τον τρόπο που αλλάζει ο εγκέφαλος στην εφηβεία
Χρειάζομαι να με καθοδηγείς, ακόμα κι όταν αντιδρώ χωρίς λογική. Χρειάζομαι να πιστεύεις σε εμένα, ακόμα κι όταν εγώ δεν πιστεύω στον εαυτό μου.
Χρειάζομαι να με εμπιστεύεσαι. Χρειάζομαι να χαίρεσαι για μένα και να με ανέχεσαι. Χρειάζομαι να με καθοδηγείς, ακόμα κι όταν φαίνεται να απωθώ αυτή την καθοδήγηση. Χρειάζομαι να μου θέσεις όρια. Χρειάζομαι να αντιμετωπίσω τις συνέπειες των πράξεών μου. Χρειάζομαι να αισθάνομαι υπερήφανη για εμένα, ακόμα κι όταν ντρέπομαι. Χρειάζομαι να με αγαπάς, ακόμα κι αν κάποιες φορές δεν με συμπαθείς.
Χρειάζομαι να θυμάσαι ότι νοιάζομαι για εσένα και για όσα λες, περισσότερο από όσο με νοιάζει η γνώμη των άλλων.
Χρειάζομαι να θυμάσαι ότι σε χρειάζομαι. Ότι σε αγαπώ.
Το ξέρω ότι ζητάω πολλά. Ξέρω ότι ζητάω περισσότερα από όσα δίνω. Ξέρω ότι θα σε συγχύσω και θα σε απογοητεύσω πολλές φορές σε αυτό το ταξίδι.
Εκείνο, όμως, που ξέρω και θέλω να θυμάσαι είναι ότι στο τέλος της διαδρομής θα έχουμε φτάσει μαζί. Είμαστε σε αυτό μαζί!»
