«Πρώτα έρχεται ο έρωτας, μετά ο γάμος, μετά το μωρό… Μεγαλώνοντας, θυμάμαι να ακούω αυτή τη φράση ακόμη και από το προαύλιο του σχολείου. Μία απλή φράση που άκουγα στην παιδική μου ηλικία, με σημάδεψε στην ενήλικη ζωή μου Βρήκα τον έρωτα, παντρεύτηκα, αλλά το ζήτημα παιδί, δεν ήταν τόσο εύκολο για εμάς.
Σε ποιον θα μοιάζει; Τι όνομα θα έχει; Θα είναι αγόρι ή κορίτσι; Τι γλυκές που είναι αυτές οι ερωτήσεις, όταν τα ζευγάρια ξεκινούν να προσπαθούν για παιδί! Θυμάμαι να ρωτάω κι εγώ τον εαυτό μου. Όμως, τελικά αυτές οι ερωτήσεις μετατράπηκαν σε: Θα αποκτήσουμε τελικά παιδί; Μήπως αποβάλλω; Θα πρέπει να πληρώσουμε πολλά για τις θεραπείες γονιμότητας; Η πραγματικότητα μας προσγείωσε πολύ ανώμαλα.
Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήρθε, έπειτα από 8 μήνες προσπαθειών Δυστυχώς, ήταν και η πρώτη μας απώλεια. Κανείς δεν σε προετοιμάζει για την πρώτη φορά που θα δεις αίμα, αφότου έχεις ήδη δει τις δύο ροζ γραμμές στο τεστ εγκυμοσύνης. Η χαρά και ο ενθουσιασμός μετατρέπονται σε ανησυχία και θλίψη. Θυμάμαι να περπατάω στο γραφείο του γιατρού και να ξέρω ότι έχω χάσει το παιδί. Η φράση: “Λυπάμαι, δεν βλέπω κάτι” θα με στοιχειώνει για πάντα. Ήμουν 4-5 εβδομάδων.
Μας είπε ο γιατρός ότι είναι συνήθης μία αποβολή στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης, έτσι συνεχίσαμε τις προσπάθειες. Το μόνο που σκεφτόμουν και με κρατούσε αισιόδοξη ήταν να σκέφτομαι την επόμενη εγκυμοσύνη μου. Και η δεύτερη απέτυχε. Ήμουν 9 εβδομάδων και απέβαλα στο μπάνιο. Ο άντρας μου μού κρατούσε το χέρι και μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Εκείνο το βράδυ αποχαιρέτησα ένα ακόμη μωρό μου.
Μέσα σε 11 χρόνια χάσαμε οκτώ παιδιά. Ακόμη θυμάμαι τις μέρες που τα παιδιά μου δεν τα κατάφεραν, τα συναισθήματά μου… Σου ραγίζει την καρδιά. Έστω κι αν τα μωρά μας δεν ήταν μαζί μας σωματικά, ήταν πνευματικά. Όποτε νιώθω άδεια ή θλιμμένη ξέρω πως είναι μαζί μου.
Πριν από δύο χρόνια κάναμε μία ακόμη προσπάθεια με εμβρυομεταφορά. Ήταν επιτυχημένη! Ήμουν έγκυος. Αρχίσαμε ξανά να σκεφτόμαστε την ζωή μας με το αγοράκι μας. Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι και γεμάτοι ελπίδα.
Όταν ήμουν στο baby shower, άρχισα να αιμορραγώ. Ήταν τρομακτικό. Τρομακτικό, γιατί έπρεπε να φύγω. Αιμορραγούσα ακατάσχετα. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ένα κρύο δωμάτιο υπερήχων και να ακούω αυτά τα λόγια: Λυπάμαι! Ήμουν προετοιμασμένη για το χειρότερο. Το επόμενο πρωί πήγα στον γιατρό μου. Όσο περίμενα να ξεκινήσει τον υπέρηχο, ένιωσα μία απίστευτη έκπληξη όταν άκουσα: Θεέ μου, είναι δίδυμα! Ο γιατρός συνέχισε λέγοντας ότι το αίμα προερχόταν από έναν θρόμβο αίματος στον τράχηλο. Είχα ξανά ελπίδα. Τις επόμενες εβδομάδες παρέμεινα στο κρεβάτι και κάθε εβδομάδα πηγαίναμε για υπέρηχο. Κάθε φορά ήταν και πιο δύσκολο να παραμείνω αισιόδοξη. Ο θρόμβος ήταν ακόμη εκεί, κι έτσι έχασα το ένα διδυμάκι. Λίγες εβδομάδες μετά, δεν τα κατάφερε ούτε το άλλο. Το σώμα μου απέτυχε ξανά.
Η προσπάθειά μου για παιδί εξουθένωσε το σώμα μου, την ψυχική μας υγεία, τα οικονομικά μας. Ένιωθα τόσο άδεια, τόσο κενό και όλο αυτό μου φαινόταν τόσο οικείο. Με δάκρυα στα μάτια ο άντρας μου μου είπε: Μην το κάνεις άλλο αυτό. Θα αλλάξουμε σελίδα. Έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε προς το καλύτερο.
Έτσι σκεφτήκαμε την υιοθεσία και αυτό είναι που μας έδωσε ελπίδα. Εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που έχουν ανάγκη ένα σπίτι, αγάπη, που μας έχουν ανάγκη και που τα χρειαζόμαστε εξίσου κι εμείς».
Πηγή: Love What Matters
