Μπορεί να έχουν περάσει τόσα χρόνια, όμως οι εικόνες ήταν τόσο συγκλονιστικές που στοιχειώνουν μέχρι σήμερα, ακόμη και τους πιο δυνατούς. Πολλώ δε μάλλον, εκείνους που βίωσαν την απόλυτη καταστροφή, εκείνους που είδαν τη μανία της φύσης να τους καταπίνει χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν.
Σωροί από συντρίμμια, ισοπεδωμένα κτήρια μέσα σε τόνους νερού και λάσπης, πλοία πάνω σε στέγες, αεροπλάνα και αυτοκίνητα ανακατεμένα, σαν παιδικά παιχνίδια αραδιασμένα άτακτα στο πάτωμα. Ένα τοπίο τόσο απόκοσμο, που μόνο στις ταινίες μπορεί να συναντήσει κανείς. Εικόνες Αποκάλυψης.
Ήταν 11 Μαρτίου 2011, όταν η Ιαπωνία βίωσε ένα τριπλό χτύπημα. Το ρολόι έδειχνε 14.46, το μεσημέρι (τοπική ώρα), όταν ένας σεισμός 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ στη Φουκουσίμα, δημιουργεί ένα καταστροφικό τσουνάμι, καθώς και πυρηνικό ατύχημα στον αντιδραστήρα Νταϊιτσί.
Ο απολογισμός 18.500 νεκροί και αγνοούμενοι, ενώ χλιάδες άνθρωποι εκτοπίστηκαν από τις περιοχές κοντά στο πυρηνικό εργοστάσιο.
«Όταν είδα την κόρη μου είπα: Γιατί δεν έτρεξες;»
Δέκα χρόνια μετά, ένας πατέρας μιλά στο BBC για τον εφιάλτη που έζησε εκείνες τις ημέρες, όταν έχασε την οικογένειά του από το τσουνάμι.
«Την ώρα του πρωινού, το ρύζι μου ήταν κρύο και είχα έναν μικρό καβγά με τη γυναίκα μου, πριν φύγω για τη δουλειά μου. Αργότερα, όταν είδα τις εικόνες από το τσουνάμι στην τηλεόραση να σαρώνει τον ποταμό κοντά στο σπίτι μου, αρχικά δεν ανησύχησα για την οικογένειά μου. Σκέφτηκα ότι θα έχει εγκαταλείψει το χώρο και θα έχει πάει σε κάποιο ασφαλές σημείο», ανέφερε ο Sasaki.
«Την επόμενη ημέρα ήρθα εδώ. Είδα σωρούς από συντρίμμια παντού. Ήταν αδύνατο να προσεγγίσεις οπουδήποτε. Θυμάμαι να σκέφτομαι ότι δεν μπορούσα να δω πού ήταν το σπίτι μου. Όμως, είχα ακόμη την ελπίδα, πως η οικογένειά μου θα είχε φύγει και θα ήταν κάπου ασφαλής», συνέχισε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η πόλη Yuriage καταστράφηκε ολοσχερώς. Ένας στους δέκα κατοίκους έχασε τη ζωή του.
«Η πρώτη που βρήκα ήταν η κόρη μου. Το σχολείο της με κάλεσε στο γραφείο. Οι δάσκαλοι επισκέπτονταν τα νεκροτομεία και με ενημέρωσαν, ότι η είδαν εκεί την κόρη μου. Άνοιξα την πόρτα, στον χώρο όπου παλιά ήταν μία αίθουσα μπόουλινγκ και τότε την έκαναν νεκροτομείο, και άρχισα να τσεκάρω ένα ένα τα φέρετρα. Όταν εντόπισα την κόρη μου, κάθε ελπίδα μου έσβησε. Όταν την είδα της είπα: Γιατί δεν έτρεξες;», τόνισε ο Σασάκι.
«Αυτά είναι τα ρούχα που φορούσε η κόρη μου στο σχολείο. Τα βρήκα δίπλα στο φέρετρό της μέσα σε μία πλαστική τσάντα», είπε συγκινημένος ο πατέρας, δείχνοντας στην κάμερα τα ρούχα του παιδιού του.
«Ζήστε την κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο»
«Την επόμενη μέρα, βρήκα και τη γυναίκα μου. Εκείνη, ωστόσο, δεν φορούσε ρούχα», πρόσθεσε. Το μόνο πράγμα που έμεινε από εκείνη, ήταν το πορτοφόλι της. «Μου τηλεφώνησαν από την αστυνομία και μου είπαν, ότι το βρήκαν. Όταν το πήρα, το άφησα στην άκρη. Ούτε καν το καθάρισα, δεν μπορούσα», είπε.
«Στην αρχή προσπάθησα να διαχειριστώ την απώλεια της οικογένειάς μου, πίνοντας πολύ. Πραγματικά, ήταν σαν να μην θυμόμουν τίποτα από το σεισμό για σχεδόν τρία χρόνια. Μετά τον τέταρτο χρόνο, άρχισα να μιλώ στον κόσμο για όσα πέρασα. Με βοήθησε να ξαναβρω τον εαυτό μου. Όταν μιλώ σε μαθητές για την εμπειρία μου, τους ρωτώ: Τι θα κάνατε αν σήμερα ήταν η τελευταία σας ημέρα, αν δεν ερχόταν το αύριο; Το θέμα είναι ότι το αύριο μπορεί να μην έρθει, έτσι πρέπει να κάνουμε όσα μπορούμε στο παρόν. Να ζούμε την κάθε ημέρα ως μοναδική, σαν να μην υπάρχει αύριο», κατέληξε.
Σήμερα τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, την ώρα του σεισμού, για τα θύματα της καταστροφής σε μία τελετή μνήμης.
«Ακόμα σήμερα είναι αφόρητο να αναλογίζεται κανείς τα θύματα ή το πώς νιώθουν όσοι έχασαν δικούς τους ανθρώπους», τόνισε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Γιοσιχίντε Σούγκα.
