«Η κόρη μου διαγνώστηκε με καρκίνο στα τέσσερά της χρόνια. Στα 4 μόλις χρόνια της. Καρκίνος των οστών, σάρκωμα Ewing. Δεν ήξερε να κάνει ποδήλατο, δεν είχε μπει ποτέ στην σχολική τάξη. Κι όμως έζησε τον μεγαλύτερο πόνο που ένας ενήλικας δεν θα μπορούσε να βιώσει ίσως σε όλη του τη ζωή.
Θα έβλεπε κηδείες φίλων που γνώρισε και αγάπησε και που έφυγαν από τη ζωή χτυπημένοι από την ίδια ασθένεια, με την οποία πάλευε και η ίδια.
Θα έχανε τα πανέμορφα, σγουρά, ξανθά μαλλάκια της, σχεδόν όλους τους μύες της και την παιδική της αθωόητητα. Ο όγκος της βρίσκόταν στην μέση της πλάτης της, μεταξύ δύο πλευρών, αγγίζοντας τη σπονδυλική της στήλη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η θεραπεία της ήταν σκληρή. Δεκαεπτά γύροι χημειοθεραπείας, πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης πλευρών, και ούτω καθεξής. Τελικά, μετά από όλη αυτήν την περιπέτεια η ασθένεια υποχώρησε.
Επέστρεψε στο σπίτι, ως ένα χλωμό, φαλακρό, 5χρονο παιδί, γεμάτω ουλές από τις επεμβάσεις. Τώρα, τρία χρόνια μετά, αν συναντήσετετ την κόρη μου, αυτή η ιστορία θα σας σφίξει την καρδιά.
Αν και 8 χρονών, είναι όμορφη, υγιής, οι μύες της έχουν επανέλθει, είναι αστεία, ταλαντούχα στο χορό και πολύ καλή μαθήτρια. Έχει γίνει καλά σε όλους τους τομείς της ζωής της. Ωστόσο, υπάρχουν πράγματα, που δεν έχουν γιατρευτεί ακόμη. Μερικές φορές χρειάζεται να αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατή συναισθηματικά σε σχέση με τα άλλα παιδιά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πριν από λίγες εβδομάδες, ένα πρωί, πέταξε τα σορτς της και ένα αμάνικο μπλουζάκι και ζήτησε να ντυθεί διαφορετικά. Τη ρώτησα γιατί, αφού αυτά τα ρούχα ήταν τα αγαπημένα της. Και τότε μού είπε: “Ένα αγόρι στην κατασκήνωσ μου είπε να μην φοράω μπλουζάκια που δείχνουν τις ουλές μου, γιατί είναι τρομακτικές”.
Για μία στιγμή σκέφτηκα να πάω να ζητήσω το λόγο από αυτό το αγόρι, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα πως κι αυτό δεν θα είχε την παραμικρή ιδέα για το τι πέρασε η κόρη μου. “Πιστεύω πως αυτό το παιδί ήθελε να σου πει ότι ο τρόπος που απέκτησες αυτές τις ουλές είναι τρομακτικός. Οι ουλές σου είναι όμορφες”, είπα στην κόρη μου.
Δεν φάνηκε όμως, να την έπεισα. Και άρχισε να κλαίει. Κάθισα δίπλα της και την πήρα αγκαλιά. “Έζησες μία απίστευτη ιστορία. Και πρέπει να είσαι περήφανη που το ξεπέρασες”, της είπα. “Μα θέλω απλά να είμαι φυσιολογική”, μου απάντησε κλαίγοντας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Θέλω να σκεφτείς όλα τα κοριτσάκια σαν εσένα που συνάντησες και τα οποία έδωσαν μάχη με τον καρκίνο, όπως εσύ, που θα έχουν κι εκείνα ουλές σαν εσένα. Θέλεις να τα καλύψεις; Θέλεις να τα κρύψεις;”, συνέχισα.
“Όχι. Δεν θέλω να είναι λυπημένα”, μου είπε σκουπίζοντας τα δάκρυά της.
“Ξέρεις ότι αν είσαι περήφανη για τις ουλές σου, εμπνέεις και όλα τα άλλα παιδιά;, της είπα.
Αυτό ήταν. Χαμογέλασε. Άρπαξε το μπλουζάκι της, το φόρεσε και βγήκε από το δωμάτιο. Μου φάνηκε ακόμη πιο ψηλή από το καμάρι της.
Λίγες ημέρες μετά, ξύπνησα και είχα μία ιδέα. Έγραψα στην καλύτερή μου φίλη που είναι μία απίστευτα ταλαντούχα φωτογράφος, και της είπα τι σκεφτόμουν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ας δείξουμε στον κόσμο ότι η ομορφιά δεν κρύβεται στα όμορφα μαλλιά, το μακιγιάζ ή τα ρούχα. Η ομορφιά δεν είναι η τελειότητα. Η πραγματική ομορφιά είναι ωμή. Η πραγματική ομορφιά είναι ένα μικρό κορίτσι που βίωσε ένα απερίγραπτο σωματικό και συναισθηματικό τραύμα και βγήκε ακόμη πιο δυνατή από αυτό. Ένα μικρό σωματάκι που βίωσε τόσες εγχειρίσεις και χημειοθεραπείες, και τώρα χορεύει με χάρη. Αυτό είναι ομορφιά.
Εύχομαι κανένα παιδί ή ενήλικος να νιώσει ποτέ ότι θέλει να καλύψει τις ουλές του. Εάν το σκεφτούν, τότε ας θυμηθούν ότι αν δεν το κάνουν, εμπνέουν ένα 8χρονο κορίτσι να αγκαλιάσει το μικρό της σώμα που νίκησε τον καρκίνο. Ας διδάξουμε στα παιδιά μας ότι η ατέλεια, η γενναιότητα και η συμπόνια είναι η ομορφιά».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
