Μαμά προς εκπαιδευτικό: Πρέπει να κάνουμε πιο συχνά μαθήματα, μάλλον χρειάζεται και καθημερινή ενίσχυση έχει μείνει τόσο πίσω, δεν ξέρει να γράψει, έχουμε πρόβλημα.
Εκπαιδευτικός: Το παιδί σας δείχνει κουρασμένο και έχει θυμό προς τα μαθήματα.
Μαμά: Εμένα το λες αυτό; Τι θες να κάνω εσύ είσαι η εκπαιδευτικός κα. Χ. Το παιδί αν δε κάνει πιο συχνά μάθημα δε θα τελειώσει την ύλη. Τι θες να κάνουμε να τον αφήσουν στην ίδια τάξη;
Εκπαιδευτικός: άρα πιστεύετε ότι αν έρχεστε κάθε μέρα θα διορθωθεί ο θυμός του προς τα μαθήματα;
Μαμά: καμία απάντηση (σκεπτόμενη)
Συνεχίζει η εκπαιδευτικός: Έχω πλάνο για το παιδί σας. Μέσα από την δημιουργία σχέσης μαζί μου και το παιχνίδι αναμένω ότι θα βγάλει αυτό τον «πόνο» αυτό τον «θυμό». Δώστε μου χρόνο και θα σας ενημερώνω για την εξέλιξη. Αυτός είναι ο στόχος μου ως εκπαιδευτικός.
Μαμά: (πλέον με αλλαγή τόνου φωνής) πες μου εγώ τι να κάνω… είμαι απελπισμένη.
Εκπαιδευτικός: Εσύ μείνε αυτό που είσαι «μαμά». Μην κάνετε σπίτι μαθήματα. Μόνο παιχνίδι, κουβέντα, αγκαλιές, ποιοτικό χρόνο. Η κάθε μια στον ρόλο της. Και ραντεβού σε μία εβδομάδα να δούμε την εξέλιξη.
Τι έκανε η εκπαιδευτικός και πέτυχε τόσο γρήγορα αυτή την αλλαγή; Κάτι που δεν βλέπετε. Δεν ήταν μόνο τα λόγια. Ήταν το χρώμα και ο σταθερός τόνος φωνής. Η διαβεβαιωτική της φωνή.
