Διαγνώστηκε με επιληψία στα 6 της χρόνια και όταν ήταν νεότερη έλεγε, ότι δεν ήθελε ποτέ να αποκτήσει παιδιά. Ωστόσο, αυτό άλλαξε, όταν στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον άνθρωπο της ζωής της. Σήμερα είναι μαμά δύο παιδιών 10 και 8 ετών και μοιράζεται την εμπειρία της ως μαμά με επιληψία.
«Δεν πρόσεχα ποτέ τα παιδιά άλλων, λόγω της διάγνωσής μου. Φοβόμουν και δεν ήθελα να κάνω δικά μου παιδιά», εξηγεί η μητέρα, επισημαίνοντας ότι ποτέ δεν σκεφτόταν τον εαυτό της ως μαμά. «Είπα ευθέως στον σύντροφό μου ότι δεν ήθελα παιδιά», ανέφερε.
Ωστόσο, όταν πήγε μία μέρα στο σπίτι του, όλα φάνηκε να αλλάζουν. «Είδα τη φωτογραφία της μαμάς στο ψυγείο, στην οποία έπαιζαν όταν εκείνος ήταν 5 ετών. Τότε σκέφτηκα: Ω, θεέ μου, δεν θέλω ένα παιδί. Αυτό που μου άλλαξε γνώμη ήταν, ότι ήμουν πραγματικά ερωτευμένη. Σκέφτηκα ότι δεν θα το κάνω μόνη. Έχω έναν υπέροχο άνθρωπο δίπλα μου, ο οποίος είναι ο καλύτερος φίλος μου. Και θα το κάνουμε μαζί», ανέφερε.
Έτσι, απέκτησε δύο υπέροχαπαιδιά. Αν και η διάγνωσή της δεν όριζε τι είδους γονιός θα ήταν, η ίδια ανησυχούσε πώς θα ήταν να την πιάσει ένα επεισόδιο μπροστά στα παιδιά της. Θυμήθηκε μία μέρα, όταν ένιωσε, ότι πλησίαζε ένα επιληπτικό επεισόδιο. Ενώ δεν μπορούσε να το αποτρέψει από το να συμβεί, έμαθε πως θα ήταν ΟΚ να δει ο γιος της τι ήταν ακριβώς αυτό που είχε η μαμά του.
«Θυμάμαι μία μέρα που κατάλαβα ότι θα με έπιανε μία κρίση και κρατούσα στην αγκαλιά μου τον γιο μου. Ήταν λίγων μηνών και θυμάμαι ότι τον ακούμπησα στο έδαφος και είπα: εντάξει, δεν τον έχω τουλάχιστον στα χέρια μου. Δεν θα είμαι για πολλή ώρα σε αυτήν την κατάσταση και θα είναι εντάξει το παιδί», ανέφερε η μαμά.
«Ανησυχούσα ότι μπορεί να είχαν το ίδιο τα παιδιά μου»
Πριν γεννηθούν τα παιδιά της, η ίδια ανησυχούσε, αν κι εκείνα μπορεί να κληρονομούσαν την πάθησή της. Ως άνθρωπος που είχε κρίσεις κάθε έξι με οκτώ εβδομάδες, ήξερε πώς είχε η κατάσταση.
«Είναι σκέψεις που πάντα έχεις στο μυαλό σου. Παίρνεις φαρμακευτική αγωγή, ανησυχείς πώς θα επηρεάσει τα παιδιά σου, αν θα έχουν κι αυτά επιληψία και άλλα τέτοια ερωτήματα. Η κόρη μου είχε κάποιες κρίσεις, όταν ήταν πολύ μικρή αλλά δεν κράτησαν πολύ. Ωστόσο, είναι τρομακτικό για έναν γονιό που το βιώνει και ο ίδιος», συνέχισε.
Αν και γενικότερα είχε μία θετική άποψη για τη ζωή, μία πρόσφατη κρίση έθεσε την οικογένειά της σε ένα τεστ πραγματικότητας. Ένα απόγευμα που έλειπαν ο σύζυγος και τα παιδιά της, εκείνη κατέρρευσε.
«Η μέρα που που δεν θα ξεχάσω ποτέ»
«Καθόμουν στο γραφείο μου και θα πρέπει να είχαν δέκα λεπτά που είχαν φύγει. Ο άντρας μου γύρισε και με βρήκε πεσμένη στο πάτωμα. Ήταν χειρότερα από το συνηθισμένο. Υπήρχαν αίματα στο πάτωμα, πιθανώς κάπου χτύπησα πέφτοντας και έκοψα το αυτί μου. Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς συνέβη, αλλά ο άντρας μου κάλεσε για βοήθεια τους γείτονες και μου είπε ότι με πηγαίνουν στο νοσοκομείο. Εγώ είπα: Όχι, ποιος θα προσέχει τα παιδιά. Μην μου το κάνετε αυτό, είμαι καλά», ανέφερε.
Κι ενώ η ίδια ήταν αποφασισμένη να παραμείνει δυνατή για τα παιδιά της και να σφίξει τα δόντια, γρήγορα κατάλαβε, ότι χρειαζόταν ιατρική βοήθεια. «Μου πήρε ένα τέταρτο να αντιληφθώ τι συνέβη, σηκώθηκα, πήγα στον καθρέφτη και είπα: Οκ, το αυτί μου κρέμεται από το κεφάλι μου. Ήταν ένα γερό χτύπημα για όλους μας», είπε.
Για τον σύζυγό της, όμως, ήταν μία τρομακτική κατάσταση. «Ο άντρας μου είπε ότι ήταν από τις λίγες στιγμές που ένιωθε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ένιωσε πραγματικά ότι μπορεί ναμε χάσει, όταν με είδε στο πάτωμα», τόνισε.
Για το ζευγάρι το να διατηρηθεί ένας γάμος δυνατός το κλειδί είναι στα χέρια του. Παρόλα αυτά, η μητέρα έδινεμάχη με την επιληψία και τον ρώτησε αν θα έπρεπε να μείνει ή όχι με μία τέτοια γυναίκα για το δικό του καλό.
«Του είπα ότι πρέπει να συνεχίσει. Θα μπορούσε να πάρει τα παιδιά κι εγώ να μετακομίσω στους γονείς μου, ότι θα μπορούσε να βρει μία άλλη γυναίκα που δεν θα είχε το ίδιο πρόβλημα. Κι ότι θα ήμουν καλά», είπε γεμάτη δάκρυα.
«Εκείνος με κοίταξε και μου είπε: πώς μπορείς να με πληγώνεις έτσι; Το γεγονός ότι αντιμετωπίζεις κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι θα φύγω, δεν πρόκειται να πάω πουθενά», πρόσθεσε.
Από εκείνη τη στιγμή το ζευγάρι αντιμετώπισε τα πάντα μαζί. Αν κι εκείνη ξέρει ότι ήταν μία ιδιαίτερα σκοτεινή στιγμή της ζωής της, αυτή η συναισθηματική μάχη την έκανε πιο δυνατή ως γονέα.
«Η ασθένειά μου μας έδεσε για πάντα»
Παρά τις κρίσεις της, η μαμά πιστεύει ότι το πρόβλημά της είχε θετικό αντίκτυπο στα παιδιά της. Είναι και τα δύο ανεξάρτητα και γνωρίζουν ότι μερικές φορές στη ζωή τα πράγματα δεν είναι εντελώς τέλεια.
Με τη στήριξη της οικογένειάς της, άφησε πίσω της την ενοχή που ένιωθε κάποτε, επειδή είχε επιληψία. Πλέον πιστεύει, ότι η διάγνωσή της μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά της στη ζωή τους γενικότερα.
«Όταν μία οικογένεια αντιμετωπίζει κάτι το τραυματικό σε καθημερινή βάση, αναπτύσσουν ένστικτο επιβίωσης. Πιστεύω ότι ή ενώνεται ή αποτυγχάνει. Από τη δική μου εμπειρία, είδα ότι η οικογένειά μου να είναι ακόμη πιο ενωμένη. Συνδεθήκαμε ακόμη περισσότερο και αυτή η σύνδεση θα καθοδηγεί τα παιδιά μου σε κάθε φάση της ζωής τους», κατέληξε.
Επιληψία: Μία πάθηση με κοινωνικό στίγμα
Η Παγκόσμια Ημέρα Επιληψίας γιορτάζεται κάθε χρόνο τη δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου (8 Φεβρουαρίου 2021). Την ίδια ημέρα γιορτάζεται και η Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Επιληψίας.
Καθιερώθηκε το 2015, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης κατά της Επιληψίας (ILAE) και του Παγκοσμίου Γραφείου Επιληψίας (IBE), με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για την επιληψία, μία πάθηση με έντονο κοινωνικό στίγμα.
