Μία μητέρα με τρία παιδιά, εκ των οποίων το ένα με σοβαρές αναπηρίες, παίρνει τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει έναν γάμο, όπου βίωνε κακομεταχείριση από τον άνδρα της.
Πίστεψε ότι θα μείνει μόνη για πάντα, αφού «ποιος θα ήθελε μαζί του μία μαμά ανάπηρου παιδιού».
Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια και η ιστορία της μας διδάσκει, ότι η αγάπη είναι παντού και υπάρχει για όλους.
«Έχω τρία παιδιά. Ο δεύτερος μου γιος έχει πολλαπλές αναπηρίες. Διαγνώστηκε με σπαστική τετραπληγία, αταξία, επιληψία και διάφορες άλλες νοητικές δυσλειτουργίες. Είναι ένα παιδί 3 ετών που δεν μιλά παγιδευμένο στο σώμα ενός 20χρονου και θα χρειάζεται βοήθεια εφ’ όφου ζωής επί 24 ώρες το 24ωρο. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο τρομακτικό είναι αυτό για μία ανύπαντρη μητέρα να τον φροντίσει μόνη. Είχα ήδη τρεις φορές κάνει πίσω στο να τερματίσω τον γάμο μου, καθώς είχα αμφιβολίες. Ωστόσο, ήμουν σε 17 χρόνια σε έναν γάμο, όπου βίωνα ενδοοικογενειακή βία, με αποτέλεσμα να έχω χάσει την αυτοεκτίμησή μου.
Έχω ακόμη στο μυαλό μου τη φωνή του πρώην μου να μου λέει ότι “κανείς δεν θα θέλει στο πλευρό του μία γυναίκα με ανάπηρο παιδί”. Θα ήμουν μόνη για το υπόλοιπο της ζωής μου αν τον άφηνα. Τα τελευταία έξι χρόνια που ζήσαμε μαζί δεν τον αγαπούσα, αλλά προσπαθούσα να κρατήσω την οικογένειά μου ενωμένη, υπομένοντας την κακομεταχείριση και θυσιάζοντας τα δικά μου συναισθήματα.
Ένα φθινόπωρο, ο γιος μου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση το γόνατο. Δεν ανάρρωσε πλήρως και είχε πολλές επιπλοκές. Καθώς κοιμόμουν δίπλα του κάθε βράδυ, ένιωθα τόσο μόνη και αναρωτιόμουν τι κάνω στη ζωή μου. Ήταν μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου που συνειδητοποίησα, ότι ο γάμος μου τελείωσε οριστικά. Πήραμε εξιτήριο και επικεντρώθηκα στην ανάρρωση του παιδιού μου τους επόμενους τρεις μήνες. Πήγα και στον σύμβουλο γάμου μου, μοιράστηκα τις σκέψεις μου και ζήτησα καθοδήγηση. Τελικά προσέλαβα δικηγόρο.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου επέλεξα εμένα, την δική μου ευτυχία. Η ζωή μου είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κόλαση. Ο θυμός και η λεκτική βία που είχα να διαχειριστώ σε καθημερινή βάση ήταν κάτι το αβάσταχτο πλέον. Όμως, είχα κοντά μου ένα εκπληκτικό δίκτυο υποστήριξης. Ο σύζυγός μου διέκοψε κάθε επαφή με τον γιο μου. Στο μυαλό του, αυτό ήταν η τιμωρία μου. Έχοντας να τον φροντίσω μόνη καθημερινά, θα με έκανε να συνειδητοποιήσω, ότι τον χρειαζόμουν. Δεν συνέβη ποτέ. Για δύο χρόνια, συμβουλευόμουν έναν ψυχολόγο και δούλευα με τον εαυτό μου. Ήμουν σε καλό δρόμο. Ήμουν χαρούμενη, ένιωθα ελεύθερη να αναπνεύσω.
«Ήθελα ένα πιο λειτουργικό σπίτι για το παιδί μου»
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2016 ο γιος μου είχε μεγαλώσει τόσο που δεν μπορούσα να τον σηκώσω. Εάν ο μεγαλύτερος δεν ήταν στο σπίτι, δεν μπορούσα να τον κάνω μπάνιο, γιατί δεν είχα τη δύναμη να τον μεταφέρω στη μπανιέρα. Ο νέος μου στόχος ήταν να φτιάξω το σπίτι μου προσβάσιμο για τον γιο μου. Έξι μήνες αργότερα, προσέλαβα έναν εργολάβο, προκειμένου να φτιάξουμε το μπάνιο μου πιο προσβάσιμο για το παιδί μου. Ο Βίκτορ ήταν ο τέλειος άνθρωπος για συνεργασία. Μου άρεσε να μιλάω μαζί του κάθε μέρα. Είχε κατανόηση και ενσυναίσθηση, ενώ του άρεσε πολύ να μιλάει με τον γιο μου.
Λίγους μήνες αφότου ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο μπάνιο, τον ξανακάλεσα για να βάψει την κουζίνα μου. Μου εκμυστηρεύτηκε, ότι μόλις είχε χωρίσει από τη σύζυγό του και μιλήσαμε πολύ πάνω σε αυτό. Έμεινα έκπληκτη με το πόσα κοινά είχαμε. Πέρασε κι εκείνος πολλά χρόνια θυσιάζοντας τα συναισθήματά του, να προσπαθεί να κάνει τους άλλους χαρούμενους και να κρατήσει δεμένη την οικογένειά του.
Είχαμε και οι δύο συζύγους, που πίστευαν ότι το να κρατήσεις την οικογένειά σου μαζί ήταν πολύ πιο σημαντικό από την προσωπική σου ευτυχία. Με τον Βίκτορ αρχίσαμε να μιλάμε πιο συχνά για τους πρώην μας, τα παιδιά μας, τους χωρισμούς μας και μοιραζόμασταν το κοινό μας δράμα.
Όλα άρχισαν να αλλάζουν
Μερικές εβδομάδες μετά σαν κάτι να άλλαξε. Οι συζητήσεις μας αφορούσαν εμάς τους δύο, μοιραζόμασταν προσωπικές ιστορίες, ενδιαφέροντα, πράγματα και ταξίδια που θα θέλαμε να κάνουμε. Άρχισε να χτίζεται μία όμορφη φιλία.
Λίγο καιρό μετά, αφού επικοινωνούσαμε καθημερινά, συναντηθήκαμε για έναν καφέ. Δεν υπήρχε αμφιβολία πως μεταξύ μας υπήρχε μία άλλη σύνδεση. Καθίσαμε και μιλήσαμε για ώρες και κανείς δεν ήθελε να φύγει. Γελάσαμε. Ήταν όμορφα.
Γίναμε αχώριστοι.΄Ολα όσα άσχημα περάσαμε μάς έφεραν κοντά. Μέχρι που μετακομίσαμε και μείναμε μαζί. Τα παιδιά μας, πέρα από τον Μπεν μου που είχε αναπηρίες, μας γύρισαν την πλάτη.
Δεν υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα από το να μην νοιάζονται τα παιδιά σου για σένα, για τα συναισθήματά σου, την ευτυχία σου. Όμως, προσπαθήσαμε παρά τις δυσκολίες. Ο Βίκτορ ήθελε να γνωρίσει τον Μπεν σε πιο προσωπικό επίπεδο. Είχαν μία υπέροχη σύνδεση που λάτρεψαν ο ένας τον άλλον. Έμαθε να τον φροντίζει και να του προσφέρει όσα χρειάζεται.
«Η αδελφή ψυχή μου»
Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που πέντε μήνες μετά ο Μπεν χρειάστηκε επείγουσα επέμβαση.
Σχεδόν τον χάσαμε. Ήλπιζα μέχρι τελευταία στιγμή ότι ο πατέρας του θα ερχόταν να τον δει πριν πεθάνει. Όμως δεν έγινε ποτέ. Ο Μπεν είχε την μία υποτροπή μετά την άλλη. Περάσαμε έξι εβδομάδες στο νοσοκομείο. Ένιωθα ένα κουρέλι, όμως δεν άφηνα τον εαυτό μου να το βάλει κάτω. Έπειτα από 18 χρόνια φροντίδας παιδιού με αναπηρίες δεν χρειαζόμουν κανέναν. Αλλά δεν θα το ξεπερνούσα αυτό χωρίς τον Βίκτορ. Εκείνος φρόντιζε εμένα, ήθελε φροντίσει και τους δυο μας. Ήταν σαν θηρίο στο κλουβί, όταν δεν ήταν καλά ο Μπεν.
Κι εκεί που ένιωθα ότι τα έχανα όλα, εκείνος με επανέφερε. Είναι υπέροχο όταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος έρχεται στη ζωή σου και αγαπά τα παιδιά σου. Πόσο μάλλον, όταν έχεις ένα παιδί που χρειάζεται 24 ώρες το 24ωρο φροντίδα. Δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα. Με τον Βίκτορ παντρευτήκαμε το 2018 και είμαστε ακόμη μαζί. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος δεν είναι μόνο ο σύζυγός μου, είναι η αδελφή ψυχή μου, η αγάπη της ζωής μου. Ήμασταν δύο κατακερματισμένοι άνθρωποι που βρήκαν ο ένας τον άλλον».
