«Όταν ήσουν παντρεμένη συνέχεια τσακωνόσουν. Τώρα είμαι χαρούμενη», μου είπε η κόρη μου και τότε κατάλαβα πολλά για την ψυχολογία των παιδιών μου και τη δική μου εικόνα προς αυτά.
Μία γυναίκα που χώρισε περιγράφει σε κείμενό της πώς βίωσε το διαζύγιο και πώς αυτό επηρέασε τα παιδιά της και τη σχέση της μαζί τους. Στέλνει παράλληλα ένα μήνυμα προς τους γονείς, επιθυμώντας να τονίσει πως καμιά φορά όταν οι γονείς μένουν μαζί μόνο για τα παιδιά, αυτό είναι χειρότερο για εκείνα.
«Μεγαλώνοντας σε καμία περίπτωση δεν ονειρεύεσαι να είσαι μια διαζευγμένη γυναίκα. Είναι ένα από τα χειρότερα που μπορεί να σου συμβούν, έτσι; Ζω σε μια επαρχιακή πόλη όπου οι κοπέλες που είναι 25 ετών και ανύπαντρες θεωρούνται… γριές και οι χωρισμένες είναι δακτυλοδεικτούμενες. Συνήθως, οι οικογένειες στις οποίες οι γονείς έχουν χωρίσει αντιμετωπίζονται ως τραγικές. Όλοι πιστεύουν πως μεγάλο κακό τις βρήκε και ζουν ένα δράμα. Είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Η ντροπή της κοινωνίας. Τα παιδιά είναι λυπημένα και οι γονείς μισούν ο ένας τον άλλον.
Είμαι εδώ για να σας πω ότι δεν συμβαίνει πάντα αυτό. Κι αν σας έλεγα ότι το διαζύγιο θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που θα συμβεί στον γάμο σας; Ναι, ορισμένες φορές μπορεί να συμβεί και αυτό.
Ο άντρας μου και εγώ μεγαλώσαμε μαζί. Οι οικογένειές μας γνωρίζονταν. Παντρευτήκαμε σε μικρή ηλικία. Κάναμε γρήγορα το πρώτο μας παιδί. Παντρευτήκαμε τον Μάιο του 2011 και τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς κρατούσαμε στα χέρια μας την πρώτη μας κόρη. Εκείνη και ο αδερφός της, που ήρθε δύο χρόνια μετά, είναι ό,τι πολυτιμότερο στη ζωή μου. Είναι τα δώρα μου.
Και ενώ είχαμε φτιάξει την “τέλεια οικογένεια”, τα θεμέλιά της έτριζαν. Προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τη σχέση μας με νύχια και με δόντια – κυρίως για τα παιδιά. Και οι δύο θέλαμε να υπάρχει το “ευτυχισμένο τέλος”, αλλά ορισμένες φορές… απλώς τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα.
Ζούσαμε σε έναν τοξικό γάμο. Ήμασταν απότομοι και κακοποιητικοί ο ένας προς τον άλλο. Τα παιδιά δεν έλυσαν τα προβλήματα και κανείς μας δεν ήθελε να μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Δεν θέλαμε να έχουν ως πρότυπο ένα δυσλειτουργικό μοντέλο σχέσης. Άξιζαν καλύτερα. Το ίδιο και εγώ και ο πατέρας τους. Δεν ήταν σωστό το παράδειγμα που τους δίναμε.
Αφού επιβίωσα από ένα εγκεφαλικό και ένα ανεύρησμα, μόλις στα 25 μου, κατάλαβα ότι μου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία. Έκανα αίτηση διαζυγίου. Αυτό δεν είναι το όνειρο κανενός, αλλά θεωρώ ότι ήταν το καλύτερο που συνέβη στον γάμο μου. Και, προφανώς, το ίδιο κάνει και η κόρη μου. Όταν τη ρώτησα μου απάντησε: “Μου αρέσει που πάμε βόλτες και δεν τσακώνεστε πια. Νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια τώρα”. Και για εμένα αυτό μετράει περισσότερο από όλα.
Η διαδικασία ξεκίνησε το 2016. Τόσο ο πρώην άντρας μου όσο και εγώ κάναμε πράγματα για τα οποία τώρα μετανιώνουμε. Δεν μπορείς, όμως, να αλλάξεις τα πεπραγμένα. Όταν τα συζητάμε τώρα, αντιλαμβανόμαστε και οι δύο τα λάθη μας και συμφωνούμε πως ο χωρισμός μας ήταν για καλό.
Είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσεις πράγματα και να αφήσεις το παρελθόν. Συναισθήματα και εγωισμοί σου χτυπούν διαρκώς την πόρτα. Δεν είναι εύκολο να συγχωρήσεις. Δεν είναι εύκολο να αφήσεις πίσω τα δύσκολα που πέρασες. Η συνεπιμέλεια ήταν ένα πολύ δύσκολο κομμάτι. Λένε πως δεν έχει σημασία ποιον παντρεύεσαι, αλλά με ποιον κάνεις παιδί μαζί. Αυτόν θα έχεις κοντά σου μια ζωή. Μέχρι σήμερα δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι πιο αληθινό από αυτό. Οπότε είναι καλό να προσπαθήσεις πολύ για όλους όσοι συμμετέχουν στη ζωή των παιδιών σου.
Το να μοιράζεσαι την επιμέλεια των παιδιών σου δεν είναι κάτι που αποφασίζεις ελαφρά τη καρδία. Ειδικά έπειτα από μια κακοποιητική σχέση. Ειλικρινά, όμως, τα χαμόγελα και ηρεμία των παιδιών μου είναι αυτά που διαλύουν κάθε αμφιβολία μου. Στη διάρκεια της πανδημίας η συνεργασία μας θα έπρεπε να αλλάξει. Έπρεπε να θέσουμε νέους κανόνες και να συνεργαστούμε εξ αρχής. Τα καταφέραμε, όμως!
Στη δική μας περίπτωση η συνεπιμέλεια λειτούργησε θετικά. Είμαι πολύ υπερήφανη για την πρόοδο που όλοι κάναμε. Το μεγαλύτερο θετικό της συνεπιμέλειας, είναι η εμπιστοσύνη. Κι αν αυτή έχει διαταραχθεί, είναι πολύ δύσκολο να την ξανακερδίσεις. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Μας πήρε 4 χρόνια για να τα καταφέρουμε. Ξέρω ότι θα υπάρξουν και δύσκολες μέρες. Ξέρω ότι θα έχουμε και εύκολες.
Στη συνεπιμέλεια πρέπει να θυμάσαι ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα στη ζωή σου. Και πρέπει να το σέβεσαι. Άλλωστε, τα καλύτερα δώρα της ζωής μου μου τα έδωσε ο πρώην άντρας μου. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο περίγυρος. Ξεκαθαρίσαμε σε όλους ότι θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μαζί, αλλά δεν θα είμαστε ζευγάρι και δεν δεχθήκαμε την κριτική κανενός. Ήταν το καλύτερο για την οικογένειά μας. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο σημαντική είναι η στήριξη από τους γύρω μας, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν με την απόφασή μας.
Αν μου λέγατε 5 χρόνια πριν ότι θα περνούσα τις Ευχαριστίες ΗΡΕΜΑ με τον πατέρα των παιδιών μου και τα παιδιά μου δεν θα το πίστευα! Κανείς, όμως, δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.
Σήμερα τα παιδιά μου μεγαλώνουν ήρεμα. Είναι ανεξάρτητοι άνθρωποι και ευτυχισμένοι με όσα κάνουν. Το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Φυσικά και γνωρίζω ότι δεν μπορούν όλες οι σχέσεις να τελειώσουν τόσο αρμονικά ούτε να εξελιχθούν όπως η δική μου. Νιώθω ευλογημένη, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω και τη σκληρή δουλειά που κάναμε.
Οπότε ξέρετε κάτι; Θα είμαι υπερήφανη για τα παιδιά μου και την οικογένειά μου.
Κι αν χρειάζεστε μερικές συμβουλές για τη συνεπιμέλεια, ορίστε 4 πράγματα που έμαθα από τη δική μου εμπειρία:
- Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Όταν ο γάμος τελειώνει, τελειώνει. Οι πληγές θέλουν πολύ χρόνο για να θεραπευτούν και δεν είναι εύκολο να ξεκινήσεις ξανά. Όλοι πρέπει να προσαρμοστούν σε νέα δεδομένα. Θα είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά η δυσκολία δεν θα κρατήσει για πάντα.
- Και οι δύο γονείς πρέπει να είναι αφοσιωμένοι. Δεν γίνεται με το ενδιαφέρον μόνο του ενός.
- Τα παιδιά είναι άνθρωποι. Όχι περιουσία, όχι αντικείμενα – μην τους συμπεριφέρεστε ως τέτοια.
- Αν μπορείτε κρατήστε και τους δύο γονείς ενεργά στη ζωή τους».
