Ας παραδεχτούμε ότι πολλές φορές έχουμε μετανιώσει για κάτι που έχουμε πει ή κάνει σχετικά με τα παιδιά μας. Καμιά μας δεν είναι τέλεια και όλες μας έχουμε υποπέσει σε μικρότερα ή μεγαλύτερα λάθη αναφορικά με την ανατροφή των απογόνων μας.
Διαβάστε ακόμη: «Μαμάδες, κάνετε υπέροχη δουλειά»: Μια νέα μητέρα στέλνει μήνυμα σε όλες μας
Ένα ποίημα που κάνει τον τελευταίο καιρό τον γύρο του διαδικτύου, μας θυμίζει ότι τα παιδιά μας θα μας μάθουν πολλά περισσότερα από όσα θα τα μάθουμε εμείς και πως αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι στη σχέση μας μαζί του, ακόμα μπορούμε:
Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή…
Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.
Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.
Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.
Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.
Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.
Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.
Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.
Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.
Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.
Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.
Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.
Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο.
Ευτυχώς προλαβαίνω…
Ποίημα της Diana Loomans.
