Αυτό που θέλουν οι περισσότεροι γονείς για τα παιδιά τους είναι να είναι ευτυχισμένα. Να έχουν μια ήρεμη ζωή και να μην τους λείψει τίποτα.
Οι γονείς μέσα στην καθημερινότητά τους προσπαθούν για να πετύχουν όλα τα παραπάνω, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Τα παιδιά δεν είναι προγράμματα ή πράγματα και οι καταστάσεις στη ζωή είναι πολλές φορές απρόβλεπτες. Ευχάριστες και δυσάρεστες, εύκολες και δύσκολες.
Ευθύνη των γονιών είναι να μάθουν στα παιδιά τους να ανταπεξέρχονται σε κάθε κατάσταση όσο πιο ώριμα γίνεται.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Η Glennon Doyle Melton, έμαθε πώς θα το κάνει μέσα από μια πολύ δύσκολη και επώδυνη για την οικογένειά της κατάσταση και μοιράζεται μέσω του Oprah.com, ποιο είναι τελικά το πιο πολύτιμο μάθημα που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας…
«Όταν η κόρη μου, Tish, επέστρεψε μια μέρα από το σχολείο της μου είπε ότι οι γονείς μιας φίλης της χώρισαν. Έντρομη με ρώτησε αν αυτό θα συμβεί σε εμάς. Τότε την διαβεβαίωσα πως όχι.
Έναν χρόνο μετά ο σύζυγός μου και εγώ αποφασίσαμε να πάρουμε διαζύγιο. Όταν μιλήσαμε για αυτό στα παιδιά μας παρατήρησα το πρόσωπο της κόρης μου, το οποίο στο άκουσμα της είδησης… σκοτείνιασε.
Τότε ένιωσα ότι απέτυχα. Απέτυχα ως μητέρα. Την είχα διαβεβαιώσει ότι ο φόβος της δεν θα βγει αληθινός και παρά τα λόγια μου την είχα απογοητεύσει. Ένιωσα ότι έγινα μάρτυρας στο τέλος της παιδικότητάς της. Ήταν η μοναδική πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου μέχρι εκείνη την ώρα, επειδή ήταν και μία από τις δυσκολότερες για εκείνη. Η μητέρα της την απογοήτευσε…
Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ότι θα απογοητεύσω τα παιδιά μου.
Η Τζάκι Κένεντι είχε πει κάποτε: “Αν τα κάνεις μαντάρα στην ανατροφή των παιδιών σου… δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο που να έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτό”.
Τα έκανα μαντάρα. Ένιωθα μια αποτυχία…
Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να περάσουν τα παιδιά όσο πιο ανώδυνα γινόταν αυτή την μετάβαση. Κάθε Κυριακή τρώγαμε μαζί, ο πρώην άντρας μου μετακόμισε σε ένα σπίτι πολύ κοντά μας και μιλούσαμε πολύ ευγενικά ο ένας για τον άλλο.
Τίποτα από αυτά, όμως, δεν απάλυνε τις δύσκολες καταστάσεις που βίωναν τα παιδιά μας. Υπέφερε το καθένα με τον τρόπο του. Προσπαθούσα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα μέσα από αυτό το νέο είδος γονιού που ήμουν, του αποτυχημένου!
Εκείνες τις ημέρες σε μία ανοιχτή συζήτηση στην οποία μιλούσα, μία μητέρα πήρε τον λόγο και είπε: “Η οικογένειά μου διαλύεται. Δεν μπορώ να την σώσω με κανέναν τρόπο. Το παιδί μου πονά και κάθε μέρα που τον κοιτάζω σκέφτομαι, ότι είχα μόνο μία δουλειά να κάνω και δεν τα κατάφερα. Είμαι μια αποτυχία!”.
Τα λόγια της ήχησαν γνώριμα στα αυτιά μου. Ήξερα τι αισθανόταν, όπως και πολλές άλλες μέσα στην αίθουσα. Τότε συνειδητοποίησα ότι καμιά μας δεν μπορούσε να προστατεύσει τα παιδιά της από αυτό. Κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει τα παιδιά του από το να πονέσουν.
Αναρωτήθηκα τότε τι είδους ανθρώπους θέλουμε να μεγαλώνουμε. Ρώτησα τις μαμάδες στην αίθουσα και συμφωνήσαμε, ότι τα παιδιά μας θέλουμε να γίνουν ευγενικά, σοφά και να έχουν αντοχές.
“Πώς θα γίνει αυτό;” τις ξαναρώτησα και καμιά δεν απάντησε.
“Πόνος”, είπα.
Μάχες, εσωτερικοί πόλεμοι. Το να μεγαλώσουμε παιδιά δυναμικά και δυνατά δεν έχει να κάνει με την ευκολία. Δεν έχει να κάνει με το να τους βγάζουμε τα εμπόδια από μπροστά τους. Έχει να κάνει με τη σκληρή όψη της ζωής.
Είναι πιθανό, λοιπόν, ότι προσπαθούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το ένα και μοναδικό πράγμα που θα τους επιτρέψει να γίνουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται να γίνουν.
Μήπως εμείς οι γονείς νιώθουμε αποτυχημένοι επειδή υποθέτουμε ότι ο ρόλος μας είναι να τα προστατεύουμε από τις δυσκολίες; Μήπως έχουμε εκλάβει με λανθασμένο τρόπο τις ευθύνες μας;
Αν λέγαμε στα παιδιά μας “Αγάπη μου, αυτή η μάχη έγινε για σένα. Μπορεί να πονά, μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά θα σε μάθει να πολεμάς. Θα σε γεμίσει θάρρος, γνώσεις, κουράγιο και θα χτίσει τον χαρακτήρα σου. Βλέπω τι περνάς και είναι σκληρό. Βλέπω, όμως, και τη δύναμή σου και πολλά περισσότερα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά είμαστε φτιαγμένοι για να αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα”, αντί να τα προστατεύουμε διαρκώς από κάθε δυσκολία και εμπόδιο που βρίσκεται στο διάβα τους;
Μία φίλη – που δεν έχει παιδιά, άρα είναι πιο ξεκούραστη, βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά και την εμπιστεύομαι πολύ – μου είπε πως η φάση του διαζυγίου είναι μια δύσκολη περίοδος και θυμίζει πολύ τις πτήσεις με τα αεροπλάνα και τις αναταράξεις τους.
“Όταν πετάς με ένα αεροπλάνο και συμβαίνει κάτι αρνητικό κοιτάζεις τις αεροσυνοδούς. Αν εκείνες πανικοβληθούν τότε και εσύ θα φοβηθείς, σωστά; Βάλε τον εαυτό σου στη θέση της αεροσυνοδού. Τα παιδιά σου είναι οι επιβάτες. Αν εσύ δείχνεις φόβο, πανικό και άγχος το ίδιο θα νιώσουν και τα παιδιά σου. Η δουλειά σου τώρα είναι να κρατήσεις την ηρεμία σου, να χαμογελάσεις και να σερβίρεις νόστιμα σνακ – όπως ακριβώς οι αεροσυνοδοί”.
Η ζωή δεν είναι πάντοτε ασφαλής. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε στα παιδιά μας ότι δεν θα υπάρξουν αναταράξεις. Μπορούμε, όμως, να τους υποσχεθούμε, ότι όταν οι αναταράξεις συμβαίνουν θα είμαστε δίπλα τους, θα κρατιόμαστε χέρι χέρι και θα ξεπερνάμε τα εμπόδια μαζί.
Δεν τους εγγυόμαστε μια ζωή χωρίς δυσκολίες και εμπόδια, αλλά τους διαβεβαιώνουμε ότι μέσα από αυτές τις δυσκολίες και τα εμπόδια θα γίνουν καλύτεροι. Ευγενέστεροι, σοφότεροι και πιο δυνατοί. Χαμογελάμε, τους αγκαλιάζουμε και συνεχίζουμε να… σερβίρουμε τα σνακ μας…»
Κεντρική φωτογραφία: σχέδιο – Keith Negley
