Όποιος γονιός πει, ότι η εφηβεία είναι εύκολη υπόθεση, μάλλον δεν την έχει ζήσει ακόμα. Τα πάντα αλλάζουν εκείνα τα χρόνια, με ορμόνες και συναισθήματα να κάνουν τα παιδιά μας σχεδόν… αγνώριστα.
Κι αν νομίζετε, ότι οι έφηβοί μας απλώς μεγαλώνουν, χωρίς καμία δυσκολία – αφού εμείς τους τα παρέχουμε όλα – διαβάστε το παρακάτω γράμμα ενός εφήβου και να θυμάστε, ότι τα παιδιά σας έχουν πάντα ανάγκη, ακόμα και όταν η συμπεριφορά τους δείχνει το αντίθετο.
«Αγαπητέ γονιέ,
Αυτό είναι το γράμμα που εύχομαι να μπορούσα να σου γράψω.
Αυτή τη στιγμή τσακωνόμαστε και αυτόν τον καβγά μας τον χρειάζομαι. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω, επειδή δεν έχω τα σωστά λόγια και – αν το έκανα – δεν θα έβγαζε και κανένα νόημα, αλλά τον χρειάζομαι. Πολύ! Χρειάζομαι να σε μισώ τώρα και εσύ να επιβιώσεις από αυτό. Χρειάζομαι αυτόν τον καβγά κι ας τον μισώ και εγώ. Δεν έχει σημασία το γιατί τσακωνόμαστε, αν είναι για τα ρούχα, το φαγητό, για το διάβασμα, τους φίλους ή τις σχέσεις μου. Καμία σημασία. Χρειάζομαι αυτόν τον καβγά και τη δική σου απάντηση σε αυτόν.
Σε χρειάζομαι απεγνωσμένα να κρατάς την άλλη άκρη του σχοινιού. Να κρατάς γερά όσο εγώ θα καταστρέφω τη δική μου πλευρά. Μέχρι πριν λίγο ήξερα ποιος είμαι, ήξερα ποιος είσαι, ποιοι ήμασταν μαζί. Τώρα, όμως δεν ξέρω. Τώρα ψάχνω για τα όριά μου και καμιά φορά τα βρίσκω όταν σε πιέζω κι όταν πιέζω όλα όσα ήξερα, μέχρι τα άκρα. Τότε νιώθω, πως υπάρχω για ένα λεπτό, πως αναπνέω για λίγο! Ξέρω, ότι λαχταράς να γίνω και πάλι εκείνο το καλό παιδί που ήξερες. Και το ξέρω αυτό, επειδή και εγώ το ίδιο ψάχνω και καμιά φορά αυτή η αναζήτηση είναι τόσο επώδυνη.
Χρειάζομαι αυτόν τον καβγά. Θέλω να δω, ότι όσο άσχημα ή έντονα και αν είναι τα συναισθήματά μου δεν θα μας καταστρέψουν. Χρειάζομαι την αγάπη σου ακόμα και στα χειρότερα. Ακόμα και όταν φαίνεται πως δεν σε αγαπώ. Θέλω να αγαπάς τον εαυτό σου και εμένα και για τους δυο μας. Ξέρω, ότι το να μην σε αγαπούν και να μην σε συμπαθούν είναι χάλια. Νιώθω το ίδιο ακριβώς, αλλά έχω ανάγκη εσύ να ανεχτείς αυτό το συναίσθημα και να ζητήσεις βοήθεια από άλλους. Επειδή, εγώ δεν μπορώ τώρα. Αν θελήσεις να συζητήσεις με όλους τους γονείς – φίλους σου για το πώς θα επιβιώσετε με τα εφηβάκια σας κάντε το. Μιλήστε πίσω από την πλάτη μου, δεν με νοιάζει. Απλώς μην με αφήσεις. Μην με παρατήσεις σε αυτόν τον καβγά, σε αυτόν τον αγώνα.
Αυτός είναι ο καβγάς που θα με διδάξει, ότι οι σκιές μου δεν είναι μεγαλύτερες από την λάμψη μου. Αυτός είναι ο αγώνας που θα με διδάξει, ότι τα άσχημα συναισθήματα δεν δείχνουν το τέλος μιας σχέσης. Αυτός είναι ο καβγάς που θα με διδάξει να ακούω τον εαυτό μου, ακόμα και όταν απογοητεύω τους άλλους.
Και αυτός ο συγκεκριμένος καβγάς θα τελειώσει. Όπως οι καταιγίδες. Και εγώ θα ξεχάσω και εσύ θα ξεχάσεις. Και μετά θα ξανασυμβεί και εγώ θα έχω ανάγκη να κρατάς αυτό το σχοινί ξανά. Και θα το χρειάζομαι για χρόνια ακόμα.
Ξέρω, ότι δεν θα σε ευχαριστήσω ποτέ γι’αυτό, ούτε θα σου αναγνωρίσω την προσφορά σου. Πιθανότατα, μάλιστα, να σε κριτικάρω και να σε κατηγορώ για όλη τη σκληρή δουλειά σου. Θα μοιάζει σαν τίποτα από αυτά που κάνεις να μην είναι αρκετό. Κι όμως, βασίζομαι ολοκληρωτικά στην ικανότητά σου να παραμείνεις σε αυτόν τον καβγά. Όσο κι αν φωνάζω όσο κι αν διαφωνώ. Όσο σιωπηλός κι αν μένω, όσο κι αν δυσανασχετώ.
Σε παρακαλώ, κάνε κουράγιο και κράτα την άλλη άκρη του σχοινιού. Και να θυμάσαι, ότι κάνεις την πιο σημαντική δουλειά που θα μπορούσε να κάνει κανείς για μένα αυτή τη στιγμή…
Με αγάπη
Ο έφηβός σου»
Πηγή: lovewhatmatters.com
