Φέτος, η κόρη μου ξεκίνησε να φοιτά στον παιδικό σταθμό. Λίγο πριν το τέλος της πρώτης μας σχολικής χρονιάς, ορίστε τι αποκόμισα και δεν μου είχε πει κανείς πριν από αυτήν την εμπειρία.
- Η πρώτη φράση που έμαθε: Από την πρώτη κιόλας μέρα στον παιδικό η μικρή γύρισε στο σπίτι και συνεχώς έλεγε: «Τα παιδιά στο σχολείο έχουν αυτό» ή «Όλα τα κορίτσια στην τάξη μου φορούν μπλούζα Έλσα» και φυσικά η ατάκα αυτή συνεχιζόταν με την φράση «μπορώ να το πάρω και εγώ;» (όχι!)
- Η ώρα δεν θα περνά μακριά τους: Ίσως φταίει το ότι δεν είχα αποχωριστεί τα παιδιά μου πριν από το σχολείο, ίσως το ότι είχα πολύ άγχος που την άφηνα μόνη της. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μπορούσα να μην κοιτάζω το ρολόι και να περιμένω την ώρα να γυρίσει.
- Η μαμά βγαίνει από το παιχνίδι: Για τρία ολόκληρα χρόνια ήμουν στο επίκεντρο της ζωής της μικρής μου κόρης. Ήξερα όλα όσα συνέβαιναν και, φυσικά, δεν είχα μέτρο σύγκρισης. Φέτος, η μικρή με ρωτά για λέξεις, παιχνίδια και ορισμούς για τα οποία εγώ δεν έχω ιδέα, ενώ πάντα συμβαίνει κάτι για το οποίο πληροφορούμαι αργότερα. Ας μην μιλήσω για την αγαπημένη δασκάλα που τα κάνει όλα καλύτερα.
- Συμπαθεί η δασκάλα το παιδί μου; Πριν ξεκινήσει η κόρη μου το σχολείο ήμουν λιγάκι επικριτική όταν άκουγα μαμάδες να λένε απεγνωσμένες, ότι οι δασκάλες δεν συμπαθούσαν τα παιδιά τους. Τώρα, όμως, που βρίσκομαι σε αυτήν την θέση εκείνο που θέλω είναι η δασκάλα της να την συμπαθήσει και να την φροντίζει πραγματικά…
- Μήπως προσποιούμαι; Νιώθω πολύ παράξενα όταν αφήνω την μικρή στην πόρτα του σχολείου καθημερινά και νιώθω απίστευτα χαρούμενη, όταν την παραλαμβάνω κάθε μεσημέρι. Τόσο που σκέφτομαι μήπως προσποιούμαι, μιας και οι υπόλοιποι γονείς φέρονται τόσο… φυσιολογικά. Εγώ την αγκαλιάζω, την φιλάω, φωνάζω το όνομά της. Τόσο πολύ που φτάνω σε σημείο να σκέφτομαι, ότι και εγώ είμαι ένα παιδί κλεισμένο στο σώμα μιας μαμάς…
Πηγή: momme.com
