Βλέπω συχνά το 3χρονο παιδάκι μου να ξεσπά σε φωνές, κλάματα, ουρλιαχτά. Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν δεν του κάνω το χατίρι, λίγο πριν τον ύπνο ή όταν του ζητάω να φύγουμε από τις κούνιες.
Έχω δοκιμάσει πολλούς τρόπους για να καταπολεμήσω αυτά τα ξεσπάσματα αλλά τίποτα δεν φαίνεται να λειτουργεί αποτελεσματικά.
Αποφάσισα, λοιπόν, να δοκιμάσω τη μέθοδο μιας μαμάς, η οποία αφού έκανε τα πάντα, κατέληξε πως εκείνο που φταίει, κυρίως, όταν ένα παιδί ξεσπά είναι ο τρόπος που εμείς το αντιμετωπίζουμε.
Διαβάστε την προσέγγισή της και πείτε μας αν συμφωνείτε ή όχι μαζί της
«Η σκηνή γνωστή. Ο μικρός μου φωνάζει, κλαίει, χτυπιέται επειδή του έκλεισα την τηλεόραση. Χτυπά με γροθιές τον καναπέ, ουρλιάζει και τελικά χτυπά εμένα.
Τα ξεσπάσματα αυτά ξεκίνησαν πριν περίπου δύο χρόνια – σήμερα ο γιος μου είναι 4 – και δεν λένε να σταματήσουν.
Τα παιδάκια σε αυτή την ηλικία μπορούν να εξωθήσουν και τον πιο υπομονετικό άνθρωπο στα όριά του. Ο δικός μου, μάλιστα, γνωρίζει ακριβώς ποια “κουμπιά” μου να πατήσει για να περάσει το δικό του.
Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Άλλοτε του μιλούσα ήρεμα όταν ξεσπούσε. Άλλοτε προσπαθούσα να του αποσπάσω την προσοχή και άλλοτε φώναζα και απειλούσα. Η τελευταία τακτική με έκανε να νιώθω χάλια.
Ξέρω ότι οι βάσεις για την καλή ψυχολογία του τίθενται σε αυτή την ηλικία και δεν μου αρέσει να ξεσπάω και εγώ με φωνές όταν εκείνος βρίσκεται σε έντονη ψυχολογική πίεση.
Δεν μπορούσα, όμως, να κάνω αλλιώς.
Έφτασα, κάποια στιγμή, σε σημείο να ικανοποιώ τις ανάγκες του… πριν καν τις ζητήσει. Στη σκέψη και μόνο ότι θα ξεσπούσε άλλη μία φορά προσπαθούσα να απαντώ στα αιτήματά του πριν προλάβει να γίνει ανυπόμονος.
Έπινε νερό από το ποτηράκι που δεν είχα πλύνει, επειδή ΜΟΝΟ αυτό του άρεσε. Το ήξερα και επειδή δεν ήθελα να φωνάζει του έδινα νερό από αυτό. Του μαγείρευα ξεχωριστό φαγητό επειδή δεν έτρωγε τίποτα από τα δικά μας. Φεύγαμε από τις κούνιες μόνο όταν έφευγαν όλα τα παιδάκια και πολλά άλλα τέτοια…
Αν έκανα μια λανθασμένη κίνηση και έβλεπα το ξέσπασμα θυμού να έρχεται, τον παρακαλούσα να μην κλαίει. Κυριολεκτικά, τον ικέτευα.
Όπως καταλαβαίνετε, οι απαιτήσεις του σιγά σιγά έγιναν πιο… επικίνδυνες. Πλέον, δεν ήταν μόνο το ποτηράκι του αλλά και το περπάτημα στο δρόμο. Το τρέξιμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα, το παιχνίδι πάνω στη λεωφόρο.
Κάτι έπρεπε να κάνω. Είχα φτάσει σε αδιέξοδο».
Η τακτική που ακολούθησε
«Τα ξεσπάσματα θυμού είναι κάτι φυσιολογικό στην ανάπτυξη των παιδιών. Ο θυμός, η ενόχληση, η λύπη είναι κομμάτια της συναισθηματικής εξέλιξης τους. Το παιδί μου ανακαλύπτει τον εαυτό του ξεσπώντας.
Όταν άρχισα να το σκέφτομαι έτσι και ουσιαστικά να μην τους δίνω πολλή σημασία, συνειδητοποίησα ότι η ανάγκη μου να καταπιέσω τα ξεσπάσματα του παιδιού σχετίζονταν περισσότερο με το ότι εγώ ήθελα να είμαι ήρεμη.
Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι το μόνο πράγμα που ελέγχω όταν το παιδί μου ξεσπά σε φωνές και κλάματα είναι η δική μου αντίδραση. Έτσι, πλέον, κάθε φορά που νιώθω εξαντλημένη από ένα ακόμα ξέσπασμά του σκέφτομαι: “Μαθαίνει. Και το ίδιο κάνεις και εσύ”.
Το να αποδεχτώ τα συναισθήματά του και την ανάγκη του να τα εκφράζει έντονα και για πολλή ώρα, με βοήθησε στο να αγκαλιάζω το παιδί μου ζεστά και να παραμένω ήρεμη όταν αυτό… χαλάει τον κόσμο.
Όταν φωνάζει και κλαίει επειδή δεν μπορεί να δει κι άλλη τηλεόραση, τον παρατηρώ. Όταν σφίγγει τα χέρια και τα δόντια του και χτυπά τα αντικείμενα γύρω του, κάνω υπομονή και περιμένω να με κοιτάξει στα μάτια.
“Θες να σε πάρω αγκαλιά;”, τον ρωτάω. Εκείνος – τις περισσότερες φορές – γνέφει θετικά και εγώ τον σηκώνω ψηλά και τον σφίγγω στα χέρια μου. Του προσφέρω λίγο νεράκι ή έναν χυμό και ηρεμεί. Η αναπνοή γίνεται και πάλι κανονική, σκουπίζει τα δάκρυά του και κάθεται στην αγκαλιά μου.
Και εγώ ξέρω ότι αυτό ήταν ένα ακόμα ξέσπασμα – και δεν θα είναι το τελευταίο. Επιτρέποντας όμως στα συναισθήματά του να μας “χτυπήσουν” και τους δυο, παραμένω ήρεμη και συγκεντρωμένη και ελπίζω να καταλαβαίνει ότι θα είμαι δίπλα του σε κάθε ξέσπασμα, σε κάθε δυσκολία. Μαζί, άλλωστε, θα βρούμε το δρόμο μας…».
