Πόσες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες σε καταστάσεις και έχουμε σκεφτεί πόσο διαφορετικά θα αντιδρούσαμε εμείς αν βρισκόμασταν στη θέση εκείνων που βιώνουν αυτές τις εμπειρίες; Πόσες φορές έχουμε πει «αν εγώ ήμουν στη θέση σου, θα…»; Αν κρίνω από τον εαυτό μου, πολλές.
Συχνά προσπαθούμε να «μπούμε στα παπούτσια των άλλων» για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα μίας κατάστασης. Πράγμα, το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο, αφού συνήθως καταλήγουμε να κάνουμε κήρυγμα στο συνομιλητή μας.
Μία μαμά και σύζυγος, που σκέφτηκε τι θα έκανε και πώς θα φερόταν, αν ήταν στη θέση του άντρα της, μοιράστηκε τα συμπεράσματά της στο lovewhatmatters.com και το κείμενό της δεν καταλήγει, όπως – ίσως – θα περιμέναμε…
«Αν ήμουν ο σύζυγος, θα τα έκανα όλα σωστά. Θα διαβεβαίωνα τη γυναίκα μου πόσο την αγαπώ. Θα την φιλούσα κάθε πρωί και θα της έφτιαχνα καφέ. Θα την άκουγα, όταν με διέκοπτε από το διάβασμά μου για να μου μιλήσει για κάτι όχι και τόσο σημαντικό. Θα επαινούσα την προσπάθειά της να μεγαλώσει τα παιδιά μας και θα τόνιζα την διαφορά που κάνει η παρουσία της στη ζωή μας. Θα την έκανα να γελά καθημερινά, θα τη βοηθούσα στο σπίτι και τις δουλειές. Θα ανεχόμουν το επικριτικό ύφος και τις φωνές της. Θα της υπενθύμιζα πόσο όμορφη είναι καθημερινά. Θα την φιλούσα για καληνύχτα και θα ξάπλωνα έχοντας στο μυαλό μου τη σκέψη, ότι είμαι πολύ τυχερός που την έχω.
Αλλά, δεν είμαι ο σύζυγος. Είμαι η σύζυγος και δεν τα κάνω όλα σωστά. Προσπαθώ να διασφαλίζω, ότι ο άντρας μου ξέρει, πως τον αγαπώ, αλλά η καθημερινότητα και τα άγχη της με απορροφούν συχνά. Και με την εξάντληση και την κούραση, δεν προσέχω, πως ο άντρας μου με φιλά κάθε πρωί ή ότι μου ετοιμάζει τον καφέ μου. Όταν μου λέει πόσο καλά παιδιά έχουμε και εξυμνεί τη δουλειά μου, τον «κατσαδιάζω» λέγοντάς του, ότι δεν το κάνει συχνά ή δεν το κάνει, όπως εγώ θα ήθελα. Δεν καταλαβαίνω πάντα τα αστεία του και συχνά παρεξηγούμαι με όσα λέει.
Όταν με βοηθά στο σπίτι, παραπονιέμαι γιατί έχει αφήσει όλο το βάρος της ανατροφής πάνω μου. Όταν μου λέει, ότι είμαι όμορφη μορφάζω και γίνομαι λιγάκι αγενής. Μα, πώς γίνεται κάποιος να βρίσκει μια γκρινιάρα γυναίκα με λαδωμένα μαλλιά ελκυστική; Και πέφτω για ύπνο δίνοντας ένα απρόθυμο φιλί στον σύζυγό μου παραπονούμενη για το πώς θα μπορούσε η σχέση μας να γίνει καλύτερη.
Μάλλον, είναι καλύτερα που δεν είμαι ο σύζυγος. Μάλλον, είναι καλύτερα που είμαι η σύζυγος. Μάλλον, η όμορφη αυτή τρέλα του γάμου είναι και η αληθινή αγάπη. Το γεγονός, ότι δεν θα τα κάνουμε όλα και πάντα σωστά, είναι η μαγεία. Και ξέρετε τι το κάνει ακόμα καλύτερο; Δυο άνθρωποι που προσπαθούν καθημερινά. Και δεν μιλώ για μια μικρή και ασπρόθυμη προσπάθεια, αλλά για έναν δυνατό και αποτελεσματικό κόπο που καταβάλλουμε κάθε μέρα.
Αν, λοιπόν, έχετε και εσείς έναν σύζυγο ή σύντροφο, ο οποίος παρά τα ελαττώματά του, σας αγαπά και αφήνει στην άκρη τα δικά σας, να είστε ευγνώμονες και να το δείχνετε…».
