Τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής της μοιράστηκε μία μητέρα, η οποία γέννησε μόλις στις 22 εβδομάδες, με το μωρό της να είναι ένα από τα πιο πρόωρα στον κόσμο.
Η 28χρονη Lura Lauer από τις ΗΠΑ γέννησε στις 15 Ιουλίου, τέσσερις μήνες νωρίτερα από το προγραμματισμένο ραντεβού για τον τοκετό, στις 16 Νοεμβρίου.
Οι γιατροί την προειδοποίησαν, ότι τα μωρά που γεννιούνται πριν από τις 24 εβδομάδες δύσκολα επιβιώνουν.
Η Lura και ο αρραβωνιαστικός στης Ricky περίμεναν δίδυμα, αλλά το ένα πέθανε λίγες δύο μέρες μετά. Το δεύτερο μωράκι, τριών εβδομάδων σήμερα, είναι ένας μικρός μαχητής και οι γονείς του δεν έχουν σταματήσει να πιστεύουν σε αυτό.
Η Lyric γεννήθηκε δύο εβδομάδες πριν από το όριο της νόμιμης άμβλωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, (24 εβδομάδες), αν και στις ΗΠΑ είναι διαφορετικά τα πράγματα, και το όριο είναι στις 20 εβδομάδες.
Η 28χρονη μητέρα, δασκάλα γιόγκα στο επάγγελμα, διηγήθηκε την ιστορία της, η οποία λυγίζει και τους πιο δυνατούς.
«Ανακαλύψαμε ότι είμαι έγκυος τον Μάρτιο και ο γυναικολόγος μου μού είπε ότι θα αποκτήσω δίδυμα, στο πρώτο μας ραντεβού. Είχαμε εκπλαγεί στην ιδέα ότι θα αποκτούσα δύο μωρά! Ήταν μία κανονική εγκυμοσύνη, είχα κάθε μέρα ναυτίες. Όταν αυτές σταμάτησαν, φούσκωνα πολύ γρήγορα και άρχισα να έχω ψευτοωδίνες από τις 20 εβδομάδες. Ωστόσο, έβλεπα τον γυναικολόγο μου και έναν ειδικό στις πολλαπλές εγκυμοσύνες συχνά και μου έλεγαν, ότι όλα έδειχναν φυσιολογικά και δεν ανησυχούσα.
Μονο στις 14 Ιουλίου, σε ένα ραντεβού με τον γιατρό μου, τού εξήγησα για τις ωδίνες, όμως με καθησύχασε ότι επρόκειτο πιθανώς για ψευτοωδίνες.
Ως δασκάλα γιόγκα, είμαι ένα πολύ ενεργητικό άτομο και μου είπε ότι όλα ήταν καλά και να συνεχίσω να κάνω πρακτική. Κι έτσι έκανα, νομίζοντας ότι θα βοηθούσε στους πόνους.
Όταν πήγα σπίτι μετά το μάθημα, οι ωδίνες μου επιδεινώθηκαν. Έμεινα ξύπνια όλη τη νύχτα, έκλαιγα και πονούσα τόσο που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι.
Το επόμενο πρωί, στις 15 Ιουλίου, είπα στον αρραβωνιαστικό μου, ότι αυτό δεν ήταν φυσιολογικό και πήγαμε στο νοσοκομείο για να δούμε τι έπρεπε να κάνουμε.
Μας ζήτησαν να χρονολομετρήσουμε τις ωδίνες, ώστε να δουν πόσο συχνές ήταν. Τους είπα ότι ήταν διαδοχικές, η μία μετά την άλλη και έτσι μου είπαν ότι χρειαζόμουν αμέσως εισαγωγή.
Πήγα στο τοπικό νοσοκομείο, εξέτασαν τον τράχηλό μου και διαπίστωσαν ότι είχα διαστολή 3 εκατοστών. Τρομοκρατήθηκα και ρώτησα αν αυτό σημαίνει, ότι γεννάω. Μου είπαν ότι θα κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να σταματήσουν τον τοκετό, γιατί ήμουν μόλις 22 εβδομάδων. Μου έδωσαν φάρμακα για να σταματήσουν οι ωδίνες, αλλά ο νεογνολόγος ήρθε να μας μιλήσει, τονίζοντάς μας ότι το νοσοκομείο αυτό δεν μπορούσε να υποστηρίξει μία γέννα μωρού κάτω από τις 24 εβδομάδες. Εάν θα έπρεπε να γεννήσω εκείνη την ημέρα, θα έπρεπε να αποχαιρετήσω το μωρό μου, γιατί δεν θα ζούσε. Μας είπαν ότι δεν είχαν τη δυνατότητα για μονάδα τόσο πρόωρων μωρών. Ζούσα έναν εφιάλτη!
Κατά συνέπεια, πήραμε την απόφαση να μεταφερθώ σε ένα άλλο νοσοκομείο, το οποίο διέθετε νεογνολογική εντατική μονάδα. Απείχε μόλις 15 λεπτά και εγώ ήμουν σε σταθερή κατάσταση.
Όταν φτάσαμε, ένιωθα ότι οι ωδίνες είχαν σταματήσει. Όμως, γνώριζα ότι το φάρμακο είχε επίδραση έξι ωρών και είχαμε φτάσει αισίως στην έβδομη.
Ζήτησα κι άλλο φάρμακο. Από τη στιγμή που το πήρα, άρχισαν ξανά οι ωδίνες. Η γιατρός εξέτασε τον τράχηλό μου και η διαστολή ήταν στα 6 εκατοστά. Μου είπε ότι γεννάω.
Κατέρρευσα και ξέσπασα σε κλάματα. Ήταν κάτι το τρομακτικό.
Ρώτησα αν υπήρχε χρόνος για επισκληρίδειο αλλά μου απάντησαν ότι ήταν πολύ αργά και σε αυτό το σημείο έπρεπε να κάνω ωθήσεις.
Το πρώτο μου μωρό, η Lyric, γεννήθηκε στις 7.53 το βράδυ και βγήκε με μία μόνο ώθηση. Ήταν τόσο μικρή. Τρία λεπτά αργότερα, ήρθε και η Cali, επίσης με μία ώθηση. Άκουσα το κλάμα και των δύο, ανέπνεαν και οι δύο, κάτι που ήταν ένα καλό σημάδι. Όμως αμέσως μού τις πήραν από το δωμάτιο, προτού προλάβω να τις δω.
Σκέφτηκα ότι ζούσα έναν εφιάλτη. Ήθελα να ξυπνήσω, αλλά δεν μπορούσα.
Ο Ricky ήταν μαζί μου και είμαι τόσο ευγνώμων γιατί δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω χωρίς εκείνον.
Η Cali γεννήθηκε 450 γραμμάρια, ενώ λίγο βαρύτερη ήταν η Lyric. Όλα έμοιαζαν τόσο εξωπραγματικά εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έφερα στον κόσμο τα κορίτσια μου.
Τα μωρά τοποθετήθηκαν στην εντατική μαζί και μπορούσαμε να τις δούμε. Γνωρίζαμε ότι ήταν σε κρίσιμη κατάσταση, όντας τόσο μικροσκοπικές και πρόωρες.
Η ιστορία της Cali
Ελπίζαμε ότι θα φέρναμε κάποια στιγμή και τα δύο κορίτσια στο σπίτι, παρόλο που γνωρίζαμε ότι η Lyric ήταν σε καλύτερη κατάσταση από την Cali.
Δύο ημέρες μετά τη γέννησή τους, ο γιατρός ήρθε το πρωί στο δωμάτιό μας και μας είπε ότι μπορούσαμε να δούμε τα κορίτσια.
Μας είπε ότι η Cali είχε σοβαρή εγκεφαλική αιμορραγία και τα ζωτικά τις όργανα δεν ήταν σε καλή κατάσταση και ακόμη κι αν βρισκόταν στην μηχανική υποστήριξη, πονούσε. Υπέφερε. Έπρεπε να πάρω την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου. Όμως, ο Ricky κι εγώ δεν θέλαμε να είμαστε τόσο εγωιστές και να της επιτρέψουμε να ζήσει μία ζωή στον πόνο κι έτσι αποφασίσαμε να την αποδεσμεύσουμε από τον αναπνευστήρα.
Μας άφησαν να τη δούμε, την κρατήσαμε λίγο και είπαμε: Εντάξει, αφήστε τη να φύγει. Τη φιλήσαμε και την κρατήσαμε λίγο στην αγκαλιά μας.
Η Lyric είναι η ελπίδα μου
Η Lyric είναι η μικρότερη στην εντατική νεογνών και γνωρίζω πολλούς γιατρούς που δεν έδιναν ελπίδα ζωής σε ένα μωρό που γεννήθηκε πριν από τις 24 εβδομάδες.
Από τότε που ανέβασα φωτογραφίες της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μητέρες από όλον τον κόσμο, από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τον Καναδά μοιράζονται τις ιστορίες τους με τα 22 εβδομάδων μωρά τους.
Θεωρώ ότι η Lyric είναι ένα παράδειγμα, ακόμη κι αν οι γιατροί δεν είναι σίγουροι, ότι η ελπίδα, η πίστη και η αγάπη είναι πολύ ισχυρές ενέργειες. Πιστεύω πως αυτά κρατούν το κοριτσάκι μου ζωντανό.
Μπορέσαμε να την κρατήσουμε το περασμένο Σάββατο για πρώτη φορά στην αγκαλιά μας και ένιωσα ένα εκπληκτικό συναίσθημα: χαρά, αλλά και αγωνία. Είναι τόσο μικρή και εύθραυστη που φοβάμαι πώς να την κρατήσω. Όμως δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η στιγμή.
Η κάθε μέρα είναι διαφορετική. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να θρηνήσω το χαμό της Cali και είναι δύσκολο πολλές φορές να σηκωθώ από το κρεβάτι. Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να μείνω δυνατή για τη Lyric.
Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες που ανεβαίνουν Γολγοθά σαν το δικό μου και ραγίζει η καρδιά μου για αυτές. Αλλά έχω πίστη και πιστεύω σε κάτι παραπάνω, πέρα από τον πόνο μου.
Δεν θέλω να έχω καμία αρνητική ενέργεια, θέλω να νιώθω μόνο ελπίδα και αγάπη.
Πηγή: The Sun
