«Όσο και να προσπαθούμε να είμαστε δίκαιοι και να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους μας όπως τους αξίζει, τελικά μετράμε λάθη. Μαζεύονται όμως τόσα πολλά, που κι εμείς χάνουμε το μέτρημα και οι άλλοι την αξία τους.
Διαβάζω για εκείνο το κορίτσι που ξαφνικά έχασε τον αδερφό της.
Το ίδιο κορίτσι έχασε αυτόματα και τους γονείς του. Έκανε εικόνες τις σκληρές στιγμές που βίωσε ο αδερφός της, λίγο πριν ανοίξει τα φτερά του και φύγει. Διαβάζω για εκείνο το κορίτσι που μπαινοβγαίνει σε δικαστικές αίθουσες περιμένοντας μια λύτρωση. Και αναρωτιέμαι, ποια λύτρωση θα της επιστρέψει τη δική της ζωή. Εκείνη που κούρνιασε δίπλα στον άψυχο αδερφό της ή εκείνη που έθαψε μαζί με τους ζωντανούς γονείς της;
Σχετικά άρθρα: «Ήθελα να αυτοκτονήσω για να δώσω την καρδιά μου στον αδελφό μου»
Έπειτα μαθαίνω για το θάνατο του Μιχάλη. Εκείνου του αγοριού που γνώρισα μετά το ατύχημα των 5 του. Ο Μιχάλης σταμάτησε τη νοητική του ανάπτυξη σε εκείνη την ηλικία, αλλά η σωματική του προχώρησε φυσιολογικά. Θυμάμαι τη μητέρα του πίσω από ασταμάτητους καπνούς τσιγάρου, να λέει στην κόρη της, ότι σε όλη της τη ζωή θα πρέπει να προσέχει τον αδερφό της.
Ειδικά αν οι γονείς τους φύγουν από τη ζωή. Θυμάμαι το αφόρητο βάρος στις πλάτες της φίλης μου για τον αδερφό της. Δεν τολμούσε να κάνει μεγάλα όνειρα, γιατί δεν χωρούσαν το Μιχάλη. Τελικά ο Μιχάλης δεν άντεξε και έφυγε πριν φύγουν οι γονείς του και πριν χρειαστεί η Ελένη να δρομολογήσει ολόκληρη τη ζωή της, πάνω στην ανάγκη του αδερφού της.
Ύστερα εκείνο το κορίτσι που χάνει τη μαμά του από την καθημερινότητά του. Η μαμά του λείπει αμέτρητες ώρες σε κάποιο νοσοκομείο που συνοδεύει το αδερφάκι του. Λείπει μήνες στο εξωτερικό. Ο μπαμπάς κρατάει ισορροπίες παραμένοντας σπίτι και πηγαινοέρχεται στη δουλειά. Λείπει κι αυτός όμως στα νοσοκομεία. Λείπει και συναισθηματικά. Κινούμενο ζόμπι. Και η ζωή περνάει και το αδερφάκι λείπει. Και οι γονείς λείπουν. Κι εκείνο το κορίτσι μένει πιο μόνο και πιο πίσω απ’ όλους.
«Να πάρεις μαζί και τoν αδερφό σου!» «Μην είσαι παρτάκιας και πηγαίνεις μόνος σου στα πάρτι, ενώ ο αδερφός σου δεν έχει φίλους!» «To ξέρω ότι ο αδερφός σου είναι διαφορετικός, αλλά εσύ πρέπει να τον κάνεις παρέα». Σε κάποια άλλη πιο συνηθισμένη περίπτωση, θα σου απαντούσε ένα «άσε μας ρε μάνα, που θα κουβαλάω μαζί το μικρό!» και θα τελείωνε εκεί η κουβέντα.
Τα παιδιά που βιώνουν κάποιου είδους απώλεια στα αδέρφια τους, βιώνουν και μια διπλή δική τους απώλεια. Εκείνη του πραγματικά δικού τους ρόλου κι εκείνη των γονιών. Είναι άξια θαυμασμού η ενσυναίσθηση που αποκτούν τα παιδιά που έχουν στη ζωή τους αδέρφια που πάσχουν από κάποιο σύνδρομο ή από κάποιο ανίατη ασθένεια ή αδέρφια που τελικά έφυγαν νωρίτερα από αυτό που τους πρέπει.
Έχουν το δικό τους πένθος και το δικό τους βαρίδι. Είναι όμως πραγματικά άνιση η δική τους μάχη. Γιατί πρέπει να αναλάβουν έναν ακόμα ρόλο, που δεν τους ανήκει.
Κι εμείς οι γονείς αφήνουμε αυτά τα δυνατά και υγιή παιδιά μας πίσω.
Γιατί φοβόμαστε.
Γιατί πενθούμε.
Γιατί γερνάμε.
Γιατί δεν είμαστε υπεράνθρωποι.
Αλλά δυστυχώς, ούτε εκείνα είναι…»
