Ονομάστηκε η «Ημέρα που άλλαξε τον κόσμο».
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, τέσσερα πολιτικά αεροσκάφη καταλήφθηκαν από αεροπειρατές, με τα τρία από αυτά να οδηγούνται στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και το Αμερικανικό Πεντάγωνο, όπου προσέκρουσαν -ενώ το τέταρτο συνετρίβη σε χωράφι- οδηγώντας στον θάνατο περίπου 3.000 ανθρώπους.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα «παγώνει» στη θέα των αεροπλάνων που καρφώνονται στους Δίδυμους Πύργους και αυτοί καταρρέουν σαν να ήταν φτιαγμένοι από άμμο.
Την ευθύνη για το ειδεχθέστερο τρομοκρατικό χτύπημα που έχει συμβεί μέχρι σήμερα στις ΗΠΑ, ανέλαβε η οργάνωση Αλ Κάιντα και ο αρχηγός της, Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από εκείνη την «μαύρη« Τρίτη, οπότε και γράφτηκε μία από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας και αυτοί που είδαν μπροστά στα μάτια τους αυτές τις εικόνες θα τις κουβαλούν μαζί τους σε όλη τους τη ζωή. Πόσο μάλλον, αν θρήνησαν τους δικούς τους ανθρώπους.
Υπάρχουν όμως κι αυτοί που δεν είχαν καν γεννηθεί τότε, αλλά η 11η Σεπτεμβρίου έμελλε να είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ζωή, την διαμόρφωση της προσωπικότητας, το μέλλον τους.
Έξι παιδιά που έχασαν τους μπαμπάδες τους στις τρομοκρατικές επιθέσεις μιλούν με τα πιο συγκινητικά λόγια για την εικόνα που έχουν για εκείνους, για το πώς μεγάλωσαν με την απουσία τους, αλλά και πώς αυτό καθόρισε τις ζωές τους.
«ΕΧΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ, ΝΙΩΘΩ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ»
«Όπως για τους περισσότερους νεαρούς Αμερικανούς που μεγαλώνουν στη χώρα, η 11η Σεπτεμβρίου ήταν πάντα παρούσα, με διαδικτυακά βίντεο, τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, μνημεία και αναφορές στις ειδήσεις. Ποτέ δεν ήθελα να ρωτήσω τη μητέρα μου τόσα πολλά, απλά ένωνα τα κομμάτια όσο μεγάλωνα. Θεωρώ πως πάντα γνώριζα, ότι ο μπαμπάς μου είχε πεθάνει εκείνη την ημέρα, αλλά ποτέ δεν βίωσα κάποια μεγάλη συναισθηματική αντίδραση. Ξέρω τα βασικά από όσα συνέβησαν, αλλά τώρα δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Μεγαλώνοντας, η ζωή στο σπίτι ήταν ήρεμη. Η μαμά και ο μπαμπάς ήταν στο στρατό. Γεννήθηκα στην Αεροπορική Βάση “Andrews” στο Μέριλαντ.
Όταν ήμουν 3 ετών, η μητέρα μου μετατέθηκε και μετακομίσαμε στο Σαν Αντόνιο. Μετά από αυτό ταξιδέψαμε πολύ για αρκετό καιρό, εγώ, η μητέρα και η αδελφή μου. Η μαμά ξαναπατρεύτηκε για λίγο και ο μικρότερος αδελφός μου γεννήθηκε πριν από δέκα χρόνια. Γνώριζα, ότι και οι δύο γονείς μου εργάζονταν στο Πεντάγωνο την 11η Σεπτεμβρίου, σε διαφορετικές πλευρές του κτηρίου. Ήξερα ότι η μητέρα μου επιβίωσε, αλλά ο μπαμπάς μου όχι. Η μητέρα μου δεν κάθισε ποτέ να συζητήσει λεπτομέρειες. Να την κάναμε να ξαναζήσει εκείνη τη μέρα; Όχι! Κι εγώ δεν ένιωθα την ανάγκη να το κάνω, δεν ήμουν εκεί. Όταν συμβαίνουν πράγματα σαν αυτά, όταν χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, πρέπει να συνεχίζεις.
Η μαμά μου ήταν πάντα τόσο προσεκτική και διασφάλιζε στη ζωή μας και το σπίτι μας να υπάρχει χαρά. Έτσι, αποφάσισα να μην στοιχειώσω στο παρελθόν, αλλά να κοιτώ το μέλλον. Γιατί να εστιάζω σε πράγματα, τα οποία δεν βίωσα ποτέ; Πήρα το όνομα του πατέρα μου. Εκείνος ήταν ο Ρόναλντ ο πρεσβύτερος, εγώ είμαι ο τζούνιορ. Σημαίνει τόσα πολλά να έχω το όνομά του, νιώθω την παρουσία του. Έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε και ξέρω τι θέλω για μένα στο μέλλον. Σπουδάζω Βιολογία και θέλω να είμαι χαρούμενος, να κάνω οικογένεια, να γίνω πατέρας», λέει ο – Ronald Milam Jr. 19 ετών
«Του μιλαω πριν πεσω για υπνο
«Πέρυσι μπήκα στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσω εγκληματολογία. Κάποτε ήθελα να ασχοληθώ με την αντιτρομοκρατική, αλλά για να κάνω τη διαφορά, αποφάσισα ότι ήθελα να πάω στη Νομική, είτε καταλήξω να γράφω, είτε να μεταφράζω, είτε να είμαι συνήγορος. Η μαμά μου τώρα θα σας έλεγε, πως ποτέ δεν μου άρεσε να κλείνω το στόμα μου από τότε που άρχισα να μιλάω. Όμως, δεν ήταν ο μόνος λόγος που επέλεξα τον νομικό κόσμο. Τον Αύγουστο του 2001, έναν μήνα πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, η μαμά μου ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος σε μένα, ενώ ήταν διακοπές με τον μπαμπά μου στην Πολωνία. Ο πατέρας μου ήταν εργολάβος και όταν επέστρεψαν, του ανατέθηκαν δουλειές από την πρώτη εβδομάδα. Στις 11 Σεπτεμβρίου θα πήγαινε για μία δουλειά στο Νιου Τζέρσεϊ. Όμως το προηγούμενο βράδι του τηλεφώνησαν και του ζήτησαν να βρίσκεται στον 104ο όροφο του Βόρειου Πύργου, του World Trade Center το επόμενο πρωί. Θα ήταν μία σύντομη δουλειά. Θα βρισκόταν εκεί από τις 7 έως τις 9 το πρωί. Ο ίδιος δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι του σε αυτό το κτήριο μέχρι τότε.
Στις 9 το πρωί περίπου, η μητέρα μου προσπάθησε να του τηλεφωνήσει, όταν είδε τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Ήλπιζε ότι θα είχε φύγει. Όμως, το ένστικτό της φοβόταν το χειρότερο. Ακόμη πιστεύουμε, ότι πιθανώς είχε τελειώσει τη δουλειά του και ήταν έτοιμος να φύγει από το κτήριο, όταν αυτό χτυπήθηκε. Ο μπαμπάς δεν τα κατάφερε ποτέ. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, θυμών πολύ. Δεν κατάφερε ποτέ να φύγει. Γιατί; Η μαμά μου λέει πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, τον οποίο εγώ δεν καταλαβαίνω ακόμη. Για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου διάβαζα για τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή τη μέρα. Όλα αυτά με έκαναν να σταθώ μπροστά από την πόρτα της νομικής, έτσι ώστε να παλέψω, προκειμένου να μην ξανασυμβούν αντίστοιχα γεγονότα. Όσο για τον πατέρα μου, είναι παρών στη ζωή μου. Έχω φωτογραφίες του στο δωμάτιό μου και κάθε βράδυ του μιλάω πριν πέσω για ύπνο. Μιλάμε σαν να είμαστε οικογένεια και ξέρει τα όνειρά μου», αναφέρει η 19χρονη Claudia.
«Αν η μητερα μου δεν ειχε βγει να παρει αερα, θα πεθαινε κι αυτη»
«Δεν έχω πολλούς συγγενείς στις ΗΠΑ. Η μητέρα μου ήρθε από τη Βραζιλία εδώ πριν από περίπου 30 χρόνια. Οι περισσότεροι συγγενείς μου είναι στη Νότια Αμερική. Ο μπαμπάς μου, αντίθετα, ήρθε στην Αμερική από τη Γερμανία για δουλειά, τη δεκαετία του ’90. Λόγω των γονιών του πατέρα μου νιώθω έναν δυνατό δεσμό με εκείνον και την ευρωπαϊκή μου καταγωγή. Είναι ένας τρόπος για να είμαι κοντά του. Η μητέρα μου τα θυμάται διαφορετικά, αλλά εγώ μπορώ να θυμηθώ μόνο την ηλικία των 8 ή 9, όταν για πρώτη φορά στο σπίτι έγινε ξεκάθαρη συζήτηση για την 11η Σεπτεμβρίου.
Στην τηλεόραση τα παιδιά φώναζαν τους μπαμπάδες τους “πατέρα”, μία λέξη που εμείς δεν χρησιμοποιούσαμε και τόσο. Όταν ρώτησα τη μαμά μου γιατί το κάναμε αυτό, εκείνη μου εξήγσε. Οι γονείς μου συναντήθηκαν πρώτη φορά σε ένα πάρτι στη Νέα Υόρκη και ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά. Δούλευαν και οι δύο στον οικονομικό κλάδο, η μητέρα μου στην Morgan Stanley και ο πατέρας μου στη Deutsche Bank. Άρχισαν να βγαίνουν και έκαναν σχέδια να μείνουν μαζί, όταν ανακάλυψε η μητέρα μου ότι ήταν έγκυος σε μένα. Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου ο πατέρας μου είχε ραντεβού στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Η μητέρα μου δούλευε επίσης στους Δίδυμους Πύργους, όμως εκείνο το πρωί είχε ναυτίες και αποφάσισε να πάει να πάρει μία ανάσα εκτός γραφείου. Τότε ήταν που άκουσε έναν δυνατό κρότο από πάνω της και όταν κοίταξε, είδε μία τεράστια πύρινη μπάλα. Αν δεν είχε ναυτία, θα ήταν κι εκείνη νεκρή. Ο μπαμπάς μου πέθανε εκείνη την ημέρα, σε ηλικία 27 ετών.
Μερικά χρόνια μετά έμαθα τι είχε συμβεί ακριβώς, τον Μάιο του 2011, όταν και σκοτώθηκε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Σήμερα, η μητέρα μου και οι παππούδες μου λένε πόσο πολύ μοιάζω στον μπαμπά μου: το σχήμα του προσώπου, τα μακριά μαλλιά και τα δόντια τα έχω κληρονομήσει από εκείνον. Λένε επίσης, ότι έχω τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε κι εκείνος, ότι κυνηγώ με το ίδιο πάθος τα όνειρά μου. Θέλω να πιστεύω, ότι θα συνεχίσω τη ζωή που θα ήθελε, παρά το γεγονός ότι δεν τον γνώρισα ποτέ μου», λέει ο Nicholas, 19 ετών.
«Ο πατερας μου ηταν στο αεροσκαφος που επεσε στο World Trade Center»
«Μέχρι προσφάτως δεν μιλούσα πολύ για την 11η Σεπτεμβρίου σε φίλους και συγγενείς. Φυσικά η παρουσία αυτής της μέρας είναι παντού στη ζωή μας, αλλά ποτέ δεν είχα υπεισέλθει σε λεπτομέρειες. Όλα έμοιαζαν να είναι τόσο ιδιωτικά και τόσο δημόσια ταυτόχρονα. Δεν ήμουν σίγουρη πώς θα μπορούσα να το διαχειριστώ σωστά. Δεν είχα γεννηθεί ακόμη, ήμουν στην κοιλιά της μητέρας μου. Ο μπαμπάς μου τότε ήταν στην πτήση ΑΑ11 της American Airlines, το πρώτο αεροσκάφος που έπεσε πάνω στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Δεν γνωρίζω πολλά για εκείνη τη μέρα από τον ίδιο, αλλά η μαμά μου είχε κάνει μία ομιλία και τότε ήταν που άκουσα αρκετά. Μερικές λεπτομέρειες “σφήνωσαν” στο μυαλό μου.
Η μητέρα μου εκείνη την ημέρα ήταν στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ, όταν άκουσε στο ραδιόφωνο, ότι ένα αεροπλάνο έπεσε στο World Trade Center. Αποφάσισε να κάνει αναστροφή και να ξαναγυρίσει πίσω, προκειμένου να τσεκάρει την πτήση του πατέρα μου. Ήταν αυτή η ανθρώπινη στιγμή που κάνει πραγματική την ιστορία. Μπορώ να μπω στη θέση της.
Στην ίδια ομιλία, έμαθα, επίσης, ότι ο μπαμπάς μου καθόταν δίπλα στον έναν από τους τρομοκράτες στο αεροπλάνο. Η μητέρα μου έδωσε ένα μήνυμα το οποίο με έπλασε: οι εμπειρίες μας και όσα κάνουμε μας διαμορφώνουν.
Στον απόηχο της 11ης Σεπτεμβρίου, η μητέρα μου έλαβε πολλή αγάπη και υποστήριξη από φίλους, οικογένεια, γείτονες, από όλη η χώρα. Είμαι τόσο περήφανη για εκείνη, που μετέτρεψε τον πόνο της σε αγάπη για τους άλλους. Έκανε ένα βήμα πίσω και είδε το Αφγανιστάν από την άλλη πλευρά και τον πόνο των γυναικών που έχασαν τους συζύγους τους και γίνονταν υποχείρια, σαν όντα χωρίς αξία. Σήμερα διοικεί μία μη κερδοσκοπική οργάνωση που λέγεται “Beyond the Eleventh” και η οποία στηρίζει χήρες Αφγανών που προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, αφότου βίωσαν αντίστοιχο πόνο με εκείνη.
Φέτος είναι τα 20 χρόνια από την ημέρα που χάσαμε τον μπαμπά. Και είμαι αποφασισμένη να ανακαλύψω τόσα πολλά για εκείνον από τους ανθρώπους που τον γνώριζαν. Θέλω να συγκεντρώσω αναμνήσεις, ιστορίες, οι οποίες θα τον κρατούν ζωντανό στο μέλλον», εξομολογείται η Dina 19 ετών.
«ακουσα πρωτη φορα τη φωνη του σε βιντεο»
«Η απώλεια του πατέρα μου διαφοροποίησε τη ζωή μου, δεν την άλλαξε. Απλά διαφοροποίησα το μονοπάτι της ζωής μου από την πρώτη μέρα μου. Ήταν κάτι σαν το φαινόμενο της πεαλούδας. Ο τρόπος που το κάθε γεγονός οδηγεί στο επόμενο. Σαν αλυσιδωτή αντίδραση», λέει ο Gabriel, ο οποίος γεννήθηκε έξι ημέρες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Την 11η Σεπτεμβρίου ο πατέρας του ήταν σε meeting στο διάσημο εστιατόριο «Windows» στον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου.
Σήμερα στα 19 του είδε για πρώτη φορά βίντεο με τον πατέρα του. «Είναι σουρεαλ. Στα 19 μου άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή του πατέρα μου, ήταν σαν να πάτησε ένα συναισθηματικό κουμπί που δεν ήξερα ότι είχα. Όλη μου τη ζωή την πέρασα πλάθοντάς τον με τη φαντασία μου. Δεν είχα τίποτα άλλο παρά μόνον φωτογραφίες. Τώρα τον είδα σε βίντεο με φίλους του σε ένα ταξίδι στο Μπουένος Άιρες. Σκέφτηκα: Ναι είναι αληθινός, είναι μπροστά μου», ανέφερε.
Στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του ο Γκάμπριελ φοβόταν τα αεροπλάνα, τα ασανσέρ και τα ψηλά κτήρια λόγω του θανάτου του πατέρα του.
«Πάντα απέφευγα τα ασανσέρ και πετούσα παρά μόνον αν έπρεπε αναγκαστικά. Ήταν σημεία, όπου βρισκόταν ο πατέρας μου ακριβώς πριν από τα γεγονότα», σημείωσε. Το καλοκαίρι ο Γκάμπριελ ανέβηκε στον ουρανοξύστη του Μανχάταν και απέδειξε ότι ξεπέρασε τους φόβους του.
«Πίστεψα ότι μπορώ να το κάνω. Να μπω σε ασανσέρ. Και αν μπορέσω να το κάνω, τότε σίγουρα δεν έχω να φοβάμαι τίποτα. Στόχος της τρομορατίας είναι να φωλιάσει τον φόβο στο μυαλό των θυμάτων της. Έτσι, αν τρομοκρατείσαι, είναι σαν να τους δικαιώνεις», εξομολογήθηκε.
«ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΟΥ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΛΕΙΠΕΙ»
Μόλις προσφάτως η Αλέξα έμαθε ότι ο πυροσβέστης πατέρας της θα είχε ρεπό στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
«Άλλαξε το ρεπό του και έκανε τη βάρδιά του τότε, επειδή η μητέρα μου θα έκανε υπέρηχο την επόμενη μέρα και δεν ήθελε να την αφήσει να πάει μόνη της. Όλες οι αναμνήσεις “σκάνε” μέσα στο μυαλό μου: τα 16 μου, η αποφοίτηση από το λύκειο, το κολλέγιο και σκέφτομαι: Θα μπορούσε να ήταν εδώ», λέει η 19χρονη σήμερα Αλέξα, η οποία έχασε τον πατέρα της στις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Ο μπαμπάς της ήταν πυροσβέστης στην Πυροσβεστική Υπηρεσία 226 του Μπρούκλιν.
«Πήγε στον Πύργο 2 πιθανώς γνώρίζοντας ότι δεν θα ξαναβγεί ποτέ από εκεί. Επιχείρησε στον 40ό όροφο. Και τότε κατέρρευσε ο πύργος», συνεχίζει. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.
«Όλοι λένε ότι μοιάζω με τον πατέρα μου. Όμως, το επίπεδο της γενναιότητάς του είναι λίγο διαφορετικό, έτσι τον σκέφτομαι σαν αυτό το υπέροχο πλάσμα και πάντα τον θυμάμαι σαν ήρωα. Μεγαλώνοντας, ένιωθα ότι ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου λείπει. Ως παιδί πάντα έβλεπα τα κορίτσια να ετοιμάζονται για τον χορό μπαμπάς – κόρης και εγώ δεν μπορούσα να πάω. Ήταν φρικτό. Και ήταν μία περίοδος στο γυμνάσιο που δεν ήθελα να φύγω από το πλευρό της μαμάς μου», τονίζει η Αλέξα.
«Η απώλεια του πατέρα μου μού προκάλεσε άγχος και συμβουλεύτηκα ψυχολόγο. Έμαθα να το διαχειρίζομαι. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα, ότι δεν είναι εδώ πια και δεν μπορώ να τον φέρω πίσω. Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι το αποδέχθηκα, αλλά ως ένα βαθμό πρέπει να το κάνεις», καταλήγει.
Όπως αποκάλυψε η μητέρα της, η Αλέξα όταν ήταν μικρούλα ρωτούσε πού είναι θαμμένος ο μπαμπάς της. «Πώς να εξηγήσεις τώρα σε ένα παιδί 4-5 ετών τι πραγματικά είχε συμβεί», λέει η μητέρα.
Η Αλέξα, πάντως, τονίζει, ότι αυτή η τραγωδία της έδωσε παράλληλα και αστείρευτη δύναμη.
Πηγές: The Guardian, People
Διαβάστε επίσης:
«The Dust Lady»: Η συγκλονιστική ιστορία της γυναίκας που «πάγωσε» στη σκόνη των Δίδυμων Πύργων
