Όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία του θα συμφωνήσουν ότι ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ δεν ήταν απλώς ένας μυθιστοριογράφος, αλλά ένας φιλόσοφος.
Γεννήθηκε στη Γαλλία στις 29 Ιουνίου 1900, λίγο μετά την εφεύρεση του αεροπλάνου. Πάντα ονειρευόταν να πετάξει και έτσι έγινε πιλότος σε νεαρή ηλικία. Ήταν ένας από τους πρώτους πιλότους της αεροπορικής ταχυδρομικής υπηρεσίας.
Πέταξε πάνω από βουνά και ερήμους, πάλεψε με ανέμους και καταιγίδες και προσπάθησε να καταρρίψει διάφορα ρεκόρ της αεροπλοΐας. Από τη θέση του πιλότου συνήθιζε να στοχάζεται σχετικά με τη ζωή στη γη και στους ουρανούς.
Υπήρξε βασικός συντελεστής στη δημιουργία της πρώτης διεθνούς γαλλικής εμπορικής εταιρείας, από την οποία «γεννήθηκε» η Air France. Ήταν δοκιμαστής αεροπλάνων, πολέμησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρασημοφορήθηκε γι’ αυτό πριν σκοτωθεί το 1944.
«Η Γη των ανθρώπων» και το «Ταχυδρομείο του Νότου» είναι από τα πιο γνωστά έργα του.
Έφερε στη ζωήγ μας τον Μικρό Πρίγκιπα που μεταφράστηκε σε περίπου 60 γλώσσες και να αποτελέσει το τρίτο σε πωλήσεις βιβλίο στην παγκόσμια ιστορία μετά τη Βίβλο και το «Κεφάλαιο» του Μαρξ.
Στις 31 Ιουλίου του 1944 κατέπεσε στην περιφέρεια της Μασσαλίας ένα αεροπλάνο τύπου Lightning P-38. Ο Εξυπερύ. ήταν ο πιλότος του. Στις 8.45 το πρωί είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Μπαστία της Κορσικής για επιχείρηση στα νότια της Γαλλία.
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1998 ο Ζαν Κλοντ Μπιανκό, ψαράς από τη Μασσαλία, βρήκε κατά τύχη στα δίχτυα του το βραχιόλι του συγγραφέα.
Το 2000 ο αρχαιολόγος Λυκ Βαρνέλ, ψάχνοντας την περιοχή όπου ψάρευε ο Μπιανκό, θα ταυτοποιήσει επισήμως τμήμα της μηχανής και της ουράς του αεροπλάνου του Εξυπερύ.
Τα αίτια της πτώσης παρέμειναν άγνωστα, έως το Μάρτιο του 2008 όταν ο πρώην πιλότος της Λουφτβάφε Χορστ Ρίπερτ επιβεβαιώνει ότι στις 31 Ιουλίου του 1944 είχε καταρρίψει ένα αεροπλάνο τύπου Lightning P-38 στη ζώνη όπου βρισκόταν ο Εξυπερύ.
Ένα μικρό απόσμασμα από τον «Μικρό Πρίγκιπα»
«Τα αστέρια δεν είναι ίδια για όλους τους ανθρώπους. Γι’αυτούς που ταξιδεύουν, τ’αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μόνο φωτάκια. Για άλλους – για τους σοφούς – είναι προβλήματα. Για κείνον τον επιχειρηματία, ήταν χρυσάφι. Μα όλα τα αστέρια είναι σιωπηλά. Εσύ θα έχεις αστέρια που δεν τα ‘χει κανείς…»
– Τι θέλεις να πεις;
«Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα, κι αφού θα ζω σ’ένα απ’αυτά και θα γελώ σ’ ένα απ’αυτά, για σένα τότε θα’ναι σα να γελούν όλα τα αστέρια. Εσύ θα’χεις αστέρια που θα ξέρουν να γελούν!»
Και γέλασε…
«Και όταν πια θα σου περάσει η στενοχώρια (πάντα παρηγοριόμαστε), θα είσαι ευχαριστημένος που με γνώρισες. Θα είσαι πάντα φίλος μου. Θα έχεις πάντα διάθεση να γελάσεις μαζί μου. Και θ’ανοίγεις πότε-πότε το παράθυρο, έτσι, για γούστο… Και οι φίλοι σου θα παραξενεύονται που θα σε βλέπουν να γελάς κοιτάζοντας τον ουρανό. Κι εσύ τότε θα λες: “Ναι, τ’αστέρια με κάνουν πάντα να γελώ”. Και θα σε παίρνουν για τρελό. Θα σου ‘χω παίξει άσχημο παιχνίδι…»
Και γέλασε ξανά…
«Θα είναι σαν να σου’χα δώσει, αντί για αστέρια, ένα σωρό κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν…»
