Σίγουρα μια σχέση μετά τα παιδιά αλλάζει. Οι προτεραιότητες του ζευγαριού διαφέρουν, ενώ σίγουρα το πρόγραμμά του δεν μπορεί να είναι τόσο χαλαρό όσο πριν.
Πώς, λοιπόν, κρατάς την φλόγα αναμμένη; Πώς ένα παντρεμένο ζευγάρι με παιδιά καταφέρνει να έχει καλή σχέση με τα παιδιά του, αλλά να παραμένει και «ζωντανό» ερωτικά;
Μια γυναίκα και μαμά μοιράζεται με τους αναγνώστες της αυτήν ακριβώς την μάχη που δίνει καθημερινά για τη σχέση της. Τα καταφέρνει, τελικά;
«Πρόσφατα, ένα σαββατιάτικο βράδυ, καθόμουν με το σύζυγό μου στο σαλόνι παρακολουθώντας σειρές στην τηλεόραση και πίνοντας κρασί. Καθώς η βραδιά κυλούσε και χαλαρώναμε, αρχίσαμε να συζητάμε για το παρελθόν και για τη σχέση μας πριν τον γάμο. Περάσαμε πολλά μαζί. Μια χαμένη δουλειά, αποφοιτήσεις, πτυχία, γονείς που μεγάλωναν και, φυσικά, την ανατροφή δύο παιδιών. Όλα αυτά έκαναν την επικοινωνία μεταξύ μας… ανύπαρκτη! Μετά από 10 χρόνια γάμου, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο και συνειδητοποιήσαμε πόσο δύσκολα είχαν γίνει όλα. Πραγματοποιήσιμα, ναι, αλλά καθόλου εύκολα.
Με τον άντρα μου είμαστε μαζί από το πανεπιστήμιο. Τότε χωρίζαμε και τα ξαναβρίσκαμε διαρκώς. Ήμασταν πολύ ζωηροί. Τσακωνόμασταν, συμφιλιωνόμασταν και – τελικά – μετά από έναν μεγάλο χωρισμό, ανακαλύψαμε, ότι και οι δύο μας θέλαμε να παντρευτούμε τον καλύτερο μας φίλο. Και το κάναμε! Μετά τον γάμο, μάλιστα, αστειευόμασταν, ότι όλα θα είναι εύκολα, επειδή περάσαμε πολλά πριν παντρευτούμε. Ναι, ήμασταν τόσο αθώοι και αφελείς!
Δεν ξέραμε, ότι το να μείνεις με τον ίδιο άνθρωπο για πάντα ήταν τόσο δύσκολο. Τα πρώτα χρόνια, όμως, ήταν εύκολα. Δουλεύαμε, βγαίναμε, ταξιδεύαμε. Και μετά αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά.
Όταν κάνεις παιδιά μια ομορφιά έρχεται στη ζωή σου, μια ομορφιά που δεν έχεις ζήσει πριν. Κάτι αλλάζει μέσα σου, αλλά και στον γάμο σου. Πλέον, είστε ομάδα, δουλεύετε μαζί τις νύχτες και αντιμετωπίζετε παρέα τα ασταμάτητα κλάματα της βρεφικής ηλικίας. Και μια μέρα κοιτάζεις το σύζυγό σου και βλέπεις, ότι άλλαξε. Έχει βελτιωθεί, αλλά συμβαίνει και κάτι άλλο. Κουράζεσαι να κοιτάζεις τον άλλον, κουράζεσαι να τον βλέπεις. Όταν παρακολουθούσα το σύζυγό μου να αλλάζει σεντόνια – επειδή εγώ μισώ να το κάνω – δεν του έλεγα ευχαριστώ. Δεν φιλιόμασταν, απλώς κοιταζόμασταν. Γίναμε καλοί γονείς, αλλά χάλια εραστές.
Εκείνο το βράδυ Σαββάτου, λοιπόν, μετά τα κρασιά και τις ταινίες, ο άντρας μου είπε: “Ξέρεις, κάτι; Νομίζω, είμαστε δυνατότεροι τώρα”. Και εγώ έγνεψα καταφατικά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε, ότι τα πράγματα έγιναν εύκολα τώρα. Είναι πάρα πολύ δύσκολα, αλλά αξίζει να προσπαθείς. Και πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας, ότι αξίζει να προσπαθούμε.
Τώρα πια προσπαθώ να του λέω ευχαριστώ όταν στρώνει τα κρεβάτια ή να του δίνω ένα φιλί κάθε πρωί, ακόμα και όταν τα παιδιά είναι κοντά μας. Κανονίζω ραντεβού μαζί του. Πλέον, ξέρουμε, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό σε έναν γάμο να υπάρχουν “ουδέτερες” φάσεις, αλλά υποσχεθήκαμε, ότι θα προσπαθούμε. Καμιά φορά μπορεί απλώς να κλείνει τα φώτα, όταν εγώ έχω εξαντληθεί από τις ευθύνες της καθημερινότητας, αλλά και αυτό δείχνει κάτι. Το να είσαι και καλός σύζυγος και καλος εραστής, δεν συμβαίνει απλά! Πρέπει να προσπαθήσεις. Και εμείς αυτό θα κάνουμε…»
Πηγή: popsugar.com
