«Ο σύζυγός μου κι εγώ παντρευτήκαμε τον Σεπτέμβριο του 2017. Ήταν εν ενεργεία στρατιωτικός στην Πολεμική Αεροπορία και εγώ personal trainer. Όταν τα φτιάξαμε, εγώ μπορούσα να μετακομίσω κι έτσι έμεινα μαζί του. Όταν παντρευτήκαμε ήμασταν και οι δύο ξεκάθαροι, ότι δεν θέλαμε παιδιά. Τον πρώτο χρόνο του γάμου μας, έφτιαξα την ονλάιν επιχείρησή μου και ο σύζυγός μου ολοκλήρωσε την καριέρα του στην αεροπορία. Ήμασταν έτοιμοι για μεγάλα σχέδια. Είχαμε αγοράσει ένα μεγάλο κομμάτι γης, πολύ κοντά στην παραλία. Ήμασταν έτοιμοι να χτίσουμε το σπίτι των ονείρων μας. Και όταν λέω να χτίσουμε, το εννοώ με όλη τη σημασία της λέξης. Κανονικά, με τα ίδια μας τα χέρια.
Σχεδόν αφότου φτάσαμε στη Βόρεια Καρολίνα, οι ειδήσεις ανέφεραν ότι ερχόταν ο κυκλώνας Φλόρενς. Μείναμε για λίγες μέρες με τους φίλους μας και εν πρώτοις δεν είχαμε φοβηθεί πολύ. Καθώς, πλησίαζε, τα πράγματα έμοιαζαν πολύ σοβαρά και δύσκολα θα ξεκινούσαμε το όνειρό μας. Όσο τα μαζεύαμε για να εκκενώσουμε την περιοχή, λόγω του κυκλώνα, ήξερα ότι είχα μία εβδομάδα καθυστέρηση, όμως θεώρησα ότι ήταν λόγω του στρες.
Έκανα το τεστ…Μία γραμμή… ευτυχώς. Ω, περίμενε, μία ακόμη άρχισε να σχηματίζεται. Μου ήρθε σκοτοδίνη. Είμαι έγκυος; Μπορεί αυτό να κάνει λάθος; Άρχισα να τρελαίνομαι! Πήγα στο σαλόνι, όπου βρισκόταν ο πατέρας μου και η κολλητή μου. Ήμουν απελπισμένη και τους είπα ότι ήμουν έγκυος. Κανείς τους δεν ήξερε τι να πει. Έπρεπε να εκκενώσουμε το σπίτι άμεσα και να πάμε στη θεία μου. Το είπα στον άνδρα μου, αλλά είχαμε τόσο λίγο χρόνο να μιλήσουμε που απλά φρικάραμε. Ο άντρας μου μόλις είχε αποστρατευτεί, εμένα η δουλειά μου ήταν γυμνάσρια και ήμουν έγκυος. Πώς θα κατάφερνα τα κάνω τα μαθήματά μου;
Δεν ήμουν καθόλου χαρούμενη και δεν έκανα αυτά που κάνουν όλες οι μαμάδες. Παρακαλούσα να αποβάλω, ήθελα να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου, δεν ήθελα το παιδί γιατί ήξερα ότι δεν θα ήμουν καλή μάνα. Δεν σκεφτόμουν να αγοράσω ρουχαλάκια για το μωρό, έκλαιγα και έτρωγα ανθυγιεινά, γιατί έτσι κι αλλιώς θα έπαιρνα κιλά. Ήμουν στο σκοτάδι. Προσέλαβα μία γυναίκα να μου εξιστορεί θετικές ιστορίες για γεννήσεις. Έβλεπα τη δουλειά μου να “εξαφανίζετα” στην εγκυμοσύνη μου. Σκέφτηκα ότι εγώ κέρδιζα το ψωμί του σπιτιού και δεν έπρεπε να το επιτρέψω αυτό. Ο σύζυγός μου έκανε κάποιες περιστασιακές δουλειές για τα προς το ζην.
Ήρθε η ώρα του τοκετού και μετά από 6 ώρες ωθήσεων έφερα στον κόσμο ένα γλυκύτατο αγοράκι που πήρε το όνομα Κέβιν, από τον αδελφό μου που είχε πεθάνει το 2008. Δεν ήξερα τι να περιμένω, όμως δεν ένιωθα ότι θα ήμουν καλή μητέρα. Όταν όμως μου έφεραν το παιδί στην αγκαλιά μου, έλιωσα. Πλημμύρισα συναισθήματα, ήταν το ωραιότερο συναίσθημα του κόσμου και ένιωσα ενοχές που σκεφτόμουν όλα αυτά, όταν έμαθα πως ήμουν έγκυος. Ήταν μία μαγική στιγμή που με έκανε να αλλάξω εντελώς στάση ζωής.
Το παιδί μας είναι ένα εκπληκτικό πλάσμα που μας εκπλήσσει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο. Από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο, τα πράγματα στη ζωή μας πήγαν τέλεια. Ξαναγύρισα στη δουλειά μου και εξελίχθηκε καλύτερα από όσο περίμενα. Ήμασταν χωρίς σπίτι, χωρίς τίποτα, κι εγώ ήμουν έγκυος. Χτίσαμε το σπίτι μας, αλλά τελικά το νοικιάσαμε και αγοράσαμε άλλο. Η μητρότητα είναι υπέροχη και δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τον Κέβιν, και δεν το θέλω. Νιώθω τόσο υπέροχα που αφήσαμε στην άκρη το αρχικό μας πλάνο, αλλά αυτό που τελικά κάναμε ήταν πολύ πολύ καλύτερο!»
