Έχασε τη σύζυγό του από καρκίνο και έμεινε μόνος με τα τρία παιδιά τους. Εκείνα συνηθίζουν να κοιμούνται στο πάτωμα, δίπλα του. Προσπαθούσε να τα πείσει να γυρίσουν στα κρεβάτια τους, όμως μία μνήμη ξύπνησε….
«Ζούμε σε ένα σπίτι με τέσσερα υπνοδωμάτια. Κι αυτοί εδώ είμαστε εμείς. Κάθε μέρα, κάθε νύχτα.
Συνήθιζα να δίνω αγώνα να τα πείσω, λέγοντάς τους ότι δεν είναι πολύ σωστό αυτό.
Τους έλεγα ότι θα είναι καλύτερα να ξεκουραστούν στα κρεβατάκια τους, ότι είναι πολύ πιο άνετα εκεί από ό,τι στο πάτωμα.
Δεν τα κατάφερα. Δεν γινόταν τίποτα, ό,τι και να έλεγα.
Πριν από δύο χρόνια, περνούσα κάθε βράδυ στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι του νοσοκομείου, όπου βρισκόταν η γυναίκα μου.
Πολλοί προσπάθησαν να με πείσουν να πάω στο σπίτι μου, να ξεκουραστώ, ότι το κρεβάτι μου θα ήταν πιο άνετο από το πάτωμα.
Δεν “έπιασε”. Ό,τι και να μου έλεγαν.
Μου πήρε σχεδόν δύο χρόνια να το ξεπεράσω, αλλά πλέον νομίζω τα κατάφερα.
Κανείς δεν μπορούσε να με πείσει να φύγω από το πλευρό της. Ό,τι και να μου έλεγαν, στο πλευρό της έπρεπε να είμαι.
Δεν υπήρχε μέρος που να ένιωθα περισσότερο ασφαλής από το πάτωμα του νσοοκομείου, δίπλα της.
Πλέον δεν τους λέω τίποτα, δεν κάνω τον κόπο.
Έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε που έχασαν τη μαμά τους από καρκίνο. Και τώρα μου έχει γίνει περισσότερο σαφές, ότι τα παιδιά μου θα πρέπει να είναι δίπλα μου.
Και για εκείνα κανένα μέρος δεν είναι πιο ασφαλές από το πάτωμα, ακριβώς δίπλα σε μένα»
Διαβάστε επίσης:
«Το Σκουλήκι μου κι Εγώ»: Ένα πρωτότυπο μιούζικαλ για μικρούς και μεγάλους
O Άκης Πετρετζίκης θα γίνει μπαμπάς για δεύτερη φορά!
Τι δεν είδαν οι γιατροί και επέφερε τον θάνατο του 10χρονου Σταύρου
