«Σοφία (5,5 ετών): «– Θα πλύνω μαλλιά μόνη μου, άσε με.»
Εγώ : «- Οκ»
Βγαίνω από το μπάνιο και μπροστά στην πόρτα λέω στον εαυτό μου:
Hey, τι ωραίο «οκ» που κατάφερες να πεις έτσι αυθόρμητα!
Θα μπορούσες να είχες αντισταθεί, όπως τόσες άλλες φορές για τόσα άλλα θέματα.
Να πλένεις με το ζόρι. Να πεις «είσαι μικρή ακόμα, από του χρόνου», να πεις «θα σαπουνίσω εγώ όμως», να κοιτάξω πίσω από την κουρτίνα, να ελέγχω.
Ενώ με το «οκ», μπορεί τα μαλλιά της να μην είναι πεντακάθαρα,
μπορεί να έχει μείνει λίγο σαμπουάν, μπορεί να μην πλύθηκε καθολου κάποια τρίχα,
Και… σίγουρα δεν έβαλε μαλακτικό…
Όμως:
Λέγοντας μου «άσε με θα το κάνω εγώ»: θέλει να πει στον εαυτό της ότι μπορεί
Θέλει να νιώσει ότι γίνεται πιο ανεξάρτητη
Θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις της.
Θέλει να παίξει με την αυτοπεποίθηση της, να δει που θα την φτάσει.
Θέλει να «είναι».
Με το «άσε με», μεγαλώνει.
Δεν μιλάμε πια για σαπουνάδες. Μιλάμε για τη δίκη της διαδρομή.
Οπότε μόνο «οκ» είχα το δικαίωμα να πω σκέφτηκα.
Βγήκε το κορίτσι από το μπάνιο.
Τα μαλλιά της έλαμπαν.
Και όχι μόνο τα μαλλιά»
