Είστε από τους ανθρώπους που δεν κλαίνε εύκολα, ειδικά μπροστά στα παιδιά τους; Θεωρείτε πώς θα φανείτε αδύναμοι και ανεπαρκείς, αν εκδηλώσετε κάποια αδυναμία σας;
Μπορεί να νομίζετε πως τα παιδιά δεν είναι έτοιμα να ζήσουν μια τέτοια εμπειρία με τους γονείς τους, αλλά εκείνα αντιλαμβάνονται ότι είστε απλώς άνθρωποι και έχετε αδυναμίες.
Αυτό κατάλαβε και η Melissa Fenton όταν είδε τους γονείς της να κλαίνε για πρώτη φορά και μοιράζεται αυτή την εμπειρία με όλους μας ώστε να καταλάβουμε γιατί δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να κλαίμε μπροστά στα παιδιά μας, αλλά και τους άλλους.
Γράφει, λοιπόν, στο scarymommy.com:
«Είμαι κλαψιάρα. Όταν μια εμπειρία με συγκινεί δεν συγκρατώ τα δάκρυά μου. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι το κλάμα, ακόμα και μπροστά στους άλλους, είναι λάθος. Το να δείχνω τα συναισθήματά μου δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για μένα.
Μπορεί ο λόγος που με κάνει να κλαίω χωρίς να ντρέπομαι να είναι ότι προέρχομαι από μια οικογένεια “κλαψιάρηδων”. Η μαμά μου έκλαιγε μπροστά μας χωρίς να το σκέφτεται. Ακόμα και για τις πιο απλές αφορμές. Και ήταν αυτή η κίνησή της που με έμαθε ότι και οι γονείς είναι άνθρωποι και, μάλιστα, ευάλωτοι.
Σίγουρα στενοχωριόμουν βλέποντάς τη να κλαίει, αλλά η δύναμη που έδειχνε και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τα πράγματα με δίδαξαν την αντοχή και την ανθεκτικότητα.
Την πρώτη φορά που όντας μητέρα θέλησα να κλάψω και τα παιδιά μου ήταν σε μια ηλικία που αντιλαμβάνονταν αρκετά καλά τις καταστάσεις, σάστισα και δίστασα να ξεσπάσω σε κλάματα μπροστά τους. Μήπως σκέφτονταν ότι έφταιγαν εκείνα; Μήπως κατηγορούσαν τον εαυτό τους για τα δικά μου δάκρυα; Μήπως η λύπη μου τα μετέτρεπε σε εύθραυστους και αδύναμους ανθρώπους; Μήπως μοιάζω αποτυχημένη στα μάτια τους;
Έπειτα θυμήθηκα τους δικούς μου γονείς και άφησα τα συναισθήματά μου να φανερωθούν. Δεν τους έκρυβα τη χαρά ή την ευτυχία μου, γιατί να το κάνω με το δάκρυ και τη λύπη μου;
Με τα χρόνια έμαθα πώς να μιλάω στα παιδιά μου για τα όσα ένιωθα. Τι ήταν απαραίτητο να τους πω και τι όχι. Δεν χρειάζεται να ξέρουν τα πάντα, αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι οι αντιδράσεις των ανθρώπων στις καταστάσεις μπορεί να είναι και ευχάριστές και δυσάρεστες.
Οι μαμάδες πρέπει να σταματήσουν να ντρέπονται για τις αδυναμίες τους. Δεν υπάρχει τίποτα το εξευτελιστικό στο να νιώθεις.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να χειρίζεσαι τον εαυτό σου όταν σε καταλαμβάνουν τέτοια στενάχωρα συναισθήματα. Εξήγησε στα παιδιά σου τι συμβαίνει, ώστε να καταλάβουν πως δεν φταίνε εκείνα για τη συμπεριφορά σου. Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή , ακόμα και όταν οι γονείς είναι λυπημένοι.
Τώρα που τα παιδιά μου είναι μεγαλύτερα σε ηλικία κλαίω ακόμα μπροστά τους και μου είναι πιο εύκολο να συζητήσω μαζί τους τι ακριβώς γίνεται, γιατί μπορούν να με καταλάβουν. Αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες του να είσαι ενήλικας και, ελπίζω, το να βλέπουν πώς αυτές επηρεάζουν τις ζωές μας θα τα βοηθήσει να γίνει πιο συμπονετικοί και σπλαχνικοί άνθρωποι.»
