Γράφει η μαμά-blogger Brittani Cole
«Από τότε που ξεκίνησε αυτή η καραντίνα, έχω να αντιμετωπίσω κάτι, το οποίο βέβαια δεν είναι νέο στη ζωή μου. Σήμερα βρήκα επιτέλους την αυτοπεποίθηση να το μοιραστώ μαζί σας –και ελπίζω να βοηθήσει είτε εσάς, είτε κάποιον που ξέρετε ότι περνά το ίδιο, ώστε να νιώσει λιγότερο μόνος.
Βλέπετε η δική μου καραντίνα διαφέρει πολύ από των άλλων. Δεν έχω οικογένεια που να με αγαπά από απόσταση. Δεν έχω μια μαμά να μου τηλεφωνεί κάθε λίγο για να δει τι κάνω ή έναν γονιό να μου λέει «σ’αγαπώ» στους δύσκολους αυτούς καιρούς. Η αλήθεια είναι, ότι με πανδημία ή χωρίς, οι λέξεις αυτές δεν θα έβγαιναν έτσι κι αλλιώς από το στόμα της. Εκτός αν είχαν απώτερο στόχο να με χειραγωγήσουν.
Η μητέρα μου έχει ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας. Και είναι και κακοποιητική νάρκισσος. Όταν ανακάλυψα, ότι υπήρχε ορολογία για την συναισθηματική και πνευματική κακοποίηση που μου ασκεί ολόκληρη τη ζωή μου, ένα βάρος έφυγε από τους ώμους μου. Ήξερα ότι είναι κάτι που υπάρχει -όλα αυτά τα συναισθήματα υπερβολικού άγχους που είχαν όταν ήμουν παιδί, όλα τα δάκρυα και η χαμηλή αυτοπεποίθηση- αλλά τώρα επιτέλους είχα τις σωστές λέξεις για να επικυρώσω την αλήθεια μου. Όλα αυτά τα χρόνια που έκοβε πολύ κοντά τα όμορφα ξανθά μαλλιά μου, γιατί ‘δεν ήταν δυνατόν να είμαι πιο όμορφη από εκείνη’, όλα τα χρόνια που μου έλεγε ότι ήμουν ένα ‘άχρηστο ατύχημα’ πλέον έβγαζαν νόημα.
Από τότε που ο κόσμος ήρθε άνω-κάτω με αυτή την πανδημία, η μητέρα μου έχει βρει την ευκαιρία να με κάνει να νιώσω ιδιαίτερα άσχημα που δεν την επισκέπτομαι. Την περασμένη εβδομάδα, μου έστειλε ένα μήνυμα, στο οποίο μου έγραφε: ‘Είσαι ένα απαίσιο πλάσμα που δεν με επισκέπτεσαι’, παρόλο που είμαστε εν μέσω αυστηρής καραντίνας. Παρόλο που έχουμε να μιλήσουμε μήνες, αφού το τελευταίο της μήνυμα που μου έστειλε στα καλά καθούμενα ήταν: ‘Χαίρομαι που ο άνδρας σου πέθανε. Σου αξίζει.’ Στις 3 το ξημέρωμα. Φαίνεται δεν έχει καταγραφεί στον εγκέφαλό της, ότι δεν ήμαστε ‘φίλες’. Και τώρα με κατηγορεί που δεν έσπασα την καραντίνα για να την επισκεφθώ –ενώ, μάλιστα, μένει 3 ώρες μακριά (!) και ενώ δεν μιλάμε καν! Το κερασάκι στην τούρτα, δηλαδή, πάνω από όλο αυτό το άγχος και τον φόβο που έτσι κι αλλιώς αυτές τις μέρες νιώθω.
Παρά τα όσα μου έχε κάνει, εγώ της έστειλα ένα πακέτο με τρόφιμα που δεν χαλάνε και χαρτί τουαλέτας. Δεν μου απάντησε ποτέ –ούτε καν για ένα ευχαριστώ. Η αλήθεια είναι πως ό,τι κι αν πει ή κάνει, ποτέ δεν θα μπορέσω να την εγκαταλείψω εντελώς. Φαντάζομαι αυτή είναι η κατάρα του να μοιραζόμαστε το ίδιο αίμα… Πάντα θα της δείχνω κάποια καλοσύνη. Αλλά ποτέ δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να πιστέψει στα απαίσια λόγια της. Έχω πέσει στην παγίδα αυτή πάρα πολλές φορές και δεν θα την αφήσω να καταστρέψει το ταξίδι της ανάρρωσής μου.
Αν είστε παιδί ενός γονιού-νάρκισσου, μπορεί να ανακαλύψετε, ότι χρησιμοποιεί την πανδημία για να σας ‘επιτεθεί’ χειρότερα από κάθε άλλη φορά. Ό,τι κι αν σας πει, κρατήστε το κεφάλι ψηλά. Θα το ξεπεράσουμε και αυτό. Το μόνο που θα πρέπει να σας απασχολεί είναι η ασφάλεια και η υγεία η δική σας και των αγαπημένων σας. Μην αφήσετε τους γονείς σας να σας καταρρακώσουν.»
Πηγή: lovewhatmatters.com
