Πριν λίγες ημέρες τσακώθηκα, για άλλη μία φορά, με τον 6χρονο γιο μου. Δοκίμασα ξανά το “time-out”, αλλά μετά από λίγο είχαμε τα ίδια. Του φώναξα, τον απείλησα, τον αγνόησα…
Όσο κι αν προσπαθώ τίποτα δεν φαίνεται να πιάνει. Είτε τον τιμωρώ αυστηρά είτε όχι, εκείνος κάνει ξανά τα ίδια. Ψάχνοντας, λοιπόν, για το πώς θα καταφέρω να «ηρεμήσω» το παιδί μου, ανακάλυψα ορισμένους τρόπους, οι οποίοι μου φαίνονται αρκετά αποτελεσματικοί και είμαι πρόθυμη να τους δοκιμάσω.
Σας παρουσιάζω, λοιπόν, 3 εναλλακτικές μεθόδους της κλασικής τιμωρίας:
Η «ήρεμη περιοχή»
Σίγουρα έχετε δοκιμάσει και εσείς την μέθοδο τιμωρίας που λέγεται “time out”. Σε αυτή την περίπτωση αφήνεις το παιδί για λίγα λεπτά (ο χρόνος εξαρτάται από την ηλικία του) μόνο σε κάποια γωνιά του σπιτιού – μπορεί να είναι ακόμα και τα σκαλιά της σκάλας ή ο χώρος μπροστά στα ντουλάπια της κουζίνας – και όσο και αν εκείνο προσπαθεί να φύγει εσύ το επαναφέρεις στη θέση του χωρίς να το κοιτάζεις ή να του μιλάς. Χρονοβόρο, κουραστικό και από κάποια στιγμή και μετά αναποτελεσματικό!
Η τιμωρία της «ήρεμης περιοχής» από την άλλη, επιτρέπει στο παιδί να μείνει σε έναν χώρο μόνο του ή με τους γονείς. Δεν είναι ακριβώς τιμωρία, αλλά ένας τρόπος μάθησης μέσω της συναισθηματικής νοημοσύνης. Ένας τρόπος να μάθουν τα παιδιά πώς να συμπεριφέρονται πιο ευγενικά, χωρίς φωνές. Άλλωστε, έρευνες έχουν δείξει, ότι τα παιδιά δεν μπορούν να δεχτούν ξεκάθαρα πληροφορίες όταν είναι αναστατωμένα. Η «ήρεμη περιοχή» είναι ένας τόπος που χαλαρώνει τα παιδιά, έτσι ώστε να μπορέσουν να μάθουν καλύτερα και ευκολότερα.
Για να το καταλάβετε ακριβώς σκεφτείτε τις στιγμές που και εσείς τσακώνεστε ή φωνάζετε με το σύντροφό σας, ακόμα και με τους συνεργάτες σας. Σίγουρα, έρχεται κάποια στιγμή που χρειάζεστε λίγο χρόνο για να ηρεμήσετε και να σκεφτείτε καθαρά την επόμενη κίνησή σας ή κουβέντα σας. Αυτός ο χρόνος είναι η «ήρεμη περιοχή» σας.
Το “time in”
Ένας άλλος τρόπος εναλλακτικής τιμωρίας είναι το “time in”, το οποίο, μάλιστα, πολλοί γονείς δοκίμασαν και βρίσκουν άκρως αποτελεσματικό. Αυτό που πρέπει να κάνετε στο time in είναι να καταλάβετε το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος των παιδιών. Η ανώτερη περιοχή ή ο επάνω εγκέφαλος, όπως το αποκαλούν, αποτελείται από τον εγκεφαλικό φλοιό, το εξωτερικό στρώμα του εγκεφάλου. Ο επάνω εγκέφαλος είναι υπεύθυνος για τη λογική σκέψη, τη συλλογιστική, τη λήψη αποφάσεων, τον προγραμματισμό, τη ρύθμιση των συναισθημάτων, την ενσυναίσθηση, την ηθική και πολλά άλλα και αναπτύσσεται αργά μετά τη γέννηση του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, δεν θα διαμορφωθεί πλήρως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας των 20. Ο κάτω εγκέφαλος είναι το πρωτόγονο και αντιδραστικό κομμάτι.
Εσείς πρέπει να σκεφτείτε σε ποιο κομμάτι επιδρούν κάθε φορά η τιμωρία σας ή οι φωνές σας. Ποιο σημείο του εγκεφάλου ερεθίζεται όταν αγνοείτε το παιδί σας ή όταν το απειλείτε; Όχι, δεν είναι το επάνω μέρος του εγκεφάλου. Όλες αυτές οι συμπεριφορές ενεργοποιούν το αντιδραστικό κομμάτι του εγκεφάλου ενός παιδιού, το οποίο αντιλαμβάνεται την συμπεριφορά σας ως απειλή.
Το time in δεν επικεντρώνεται τόσο στην τιμωρία ή το χρόνο που περνά το παιδί μόνο του, αλλά στην επίλυση των προβλημάτων. Όταν προσπαθούμε επανειλημμένα να ηρεμήσουμε ένα παιδί και να δουλέψουμε μαζί του για να το βοηθήσουμε να παίρνει σωστές αποφάσεις, τότε ενεργοποιούμε το επάνω μέρος του εγκεφάλου του και άρα εκείνο που συμβάλλει στην ορθή λήψη αποφάσεων και στις δράσεις με βάση τη λογικη.
Ο γραπτός διάλογος
Ο τρίτος και τελευταίος τρόπος συμπεριλαμβάνει το γράψιμο. Έχετε, σίγουρα, παρατηρήσει, ότι πολλά παιδιά δεν εκφράζονται εύκολα μέσα από τις λέξεις. Γι’ αυτό, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα έρθετε σε ρήξη με το παιδί σας σκεφτείτε να γράψετε κάτι και όχι να του φωνάξετε. Διαβάστε ένα απλό παράδειγμα:
Προσπαθείτε να λύσετε μία άσκηση μαθηματικών με το παιδί σας, όταν εκείνο εκνευρίζεται και φωνάζει και εσείς αντιδράτε έντονα. Ο γραπτός διάλογος –μπορεί να είναι σε χαρτί το οποίο θα αφήσετε στο γραφείο του ή θα του δώσετε στο χέρι – θα μπορούσε να πηγαίνει κάπως έτσι:
Γονέας: Αναστατώθηκα πολύ όταν μου φώναξες. Προσπαθούσα μόνο να σε βοηθήσω με τις ασκήσεις σου.
Παιδί: Με συγχωρείς. Ήμουν μπερδεμένος με το δύσκολο πρόβλημα.
Γονέας: Το καταλαβαίνω. Και εγώ μπερδεύτηκα, αλλά οι φωνές δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να απαντάς όταν νιώθεις αναστατωμένος. Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε;
Παιδί: Ένα διάλειμμα;
Γονέας: Πολύ καλή ιδέα. Ας το δοκιμάσουμε την επόμενη φορά.
Παιδί: Εντάξει.
Πηγή: creativechild.com
