Λαχταρούσε να σφίξει στην αγκαλιά της το μωράκι της. Να το καλωσορίσει στον κόσμο και την οικογένειά της. Είχε ετοιμάσει τα πάντα: το καρότσι, το καθισματάκι του αυτοκινήτου…
Όμως, η ζωή είχε άλλα σχέδια για αυτήν την μητέρα. Στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της αναγκάστηκε να αποχωριστεί το μωρό της, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που θα απέβαιναν ολέθρια.
Έτσι πήρε μία δύσκολη, επώδυνη απόφαση…
«Σήμερα θα ήταν η μέρα του τοκετού μου. Είναι η μέρα που ο μικρός μου γιος θα ερχόταν στον κόσμο και θα συμπλήρωνε τη μικρή οικογένειά μας. Αντ’ αυτού τον γέννησα τέσσερις μήνες νωρίτερα. Είμαστε ευγνώμονες που καταφέραμε να τον δούμε και να τον κρατήσουμε, να του πουμε καλωσήλθες και αντίο. Όμως με τη γέννηση και τον θάνατό του, ο κόσμος μου κατέρρευσε. Όταν έσβησε, ένα μεγάλο κομμάτι μου πήγε μαζί του. Εκείνη την ημέρα δεν έχασα απλά ένα μωρό, έχασα μία ζωή γεμάτη ελπίδες και όνειρα για τον γιο μου.
Δεν θα τον δω ποτέ να μεγαλώνει, δεν θα του μάθω να περπατά, να μιλά, να διαβάζει, δεν θα του διαβάσω ιστορίες και παραμύθια, ούτε θα γιορτάσω τις επιτυχίες του. Δεν θα δω ποτέ τον άνθρωπο που θα παντρευτεί ή τα εγγόνια μου. Η ζωή δεν μου έκλεψε μόνο το παιδί μου, αλλά και ό,τι θα ζούσαμε μαζί.
Έχασε, επίσης, τη χαρά, την αθωότητα και την ευλογία της εγκυμοσύνης. Όταν κάτι πάει εντελώς στραβά με το αγέννητο παιδί σου, δεν μπορείς να ευχαριστηθείς ξανά την περίοδο της εγκυμοσύνης. Δεν μπορείς να νιώσεις ποτέ ξανά ασφαλής, ότι θα πάρεις πίσω στο σπίτι σου ζωντανό το μωρό σου στο τέλος όλου αυτού. Τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις για τίποτα. Ακριβώς, επειδή είσαι έγκυος, δεν σημαίνει ότι θα φέρεις και το μωρό σου στο σπίτι.
Φυσικά, στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, γνώριζα για τον κίνδυνο της αποβολής και ήμουν ψύχραιμη στις αντιδράσεις χαράς και τις προσδοκίες μου. Όμως κάθε μέρα που περνούσε, ένιωθα όλο και πιο σίγουρη. Σκεφτόμουν ότι θα γυρίσω στο σπίτι με το μωρό μου και θα το βλέπω να μεγαλώνει. Μόλις πέρασαν οι 12 πρώτες εβδομάδες, ηρέμησα λίγο. Όταν πλησίαζα στις 20 χωρίς να έχω κάποιο σοβαρό θέμα, ένιωθα ακόμη πιο σίγουρη, ότι όλα θα πάνε καλά.
«Ο κόσμος μου άρχισε να διαλύεται»
Η κοιλιά μου άρχισε να φαίνεται και έδειχνα ότι είμαι έγκυος. Τα έγγραφά μου ήταν εντάξει, είχα σχεδιάσει το baby shower, το καθισματάκι του αυτοκινήτου ήταν έτοιμο και περίμενε, όπως επίσης και το καροτσάκι. Ήμουν πανέτοιμη να απολαύσω το δεύτερο μισό της εγκυμοσύνης μου και να υποδεχθώ το μωρό μου τον Οκτώβριο.
Σχεδόν 5 μηνών, έχασα το αγοράκι μου. Θεωρούσα ότι ήμουν εκτός ζώνης κινδύνου και βρισκόμουν στην τελική ευθεία, κυρίως επειδή δεν είχα κάποιο πρόβλημα στην εγκυμοσύνη και οι εξετάσεις μου ήταν καθαρές. Δεν είχα ιδέα ότι η εξέταση που έκανα θα αποκάλυπτε ότι το μωρό μου είχε συγγενή διαφραγματοκηλη και τα σπλάχνα του είχαν φτάσει στο θώρακα με συνέπεια να μην επιτρέπουν στους πνεύμονες να αναπτυχθούν. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, ο σύζυγός μου δεν επιτρεπόταν να βρίσκεται μαζί μου στον υπέρηχο, έτσι μόνη ένιωσα τον κόσμο μου να διαλύεται.
Άκουσα τον γιατρό μου να λέει: Έχουμε άσχημα νέα. Θα ήθελες να τηλεφωνήσεις στον σύζυγό σου; Οι λέξεις του αντηχούσαν στο μυαλό μου 20-30 φορές την ημέρα και πολλές φορές τις νύχτες τις άκουγα στους εφιάλτες μου. Με αυτές τις λέξεις, η ζωή όπως την ήξερα εξαφανίστηκε και οι μέρεςμου μετατράπηκαν από πολύχρωμες σε ασπρόμαυρες.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες ραντεβού μεειδικούς και τα νέα που έρχονταν ήταν ολοένα και πιο δυσάρεστα. Οι εξετάσεις έδειχναν το χειρότερο. Οι λέξεις «σειρά ανωμαλιών» και «λυπάμαι» ήταν εκείνες που μου επεσήμαναν πόσο το μωρό μου δεν ήταν καλά, αλλά κυρίως ήταν τα πρόσωπα των γιατρών. Η συμπόνοια, ο οίκτος, ο πόνος φαίνονταν ολοκάθαρα, παρά τις μάσκες που κάλυπταν τα πρόσωπά τους. Τα έλεγαν όλα τα μάτια τους.
«Πήραμε την πιο επώδυνη, αλλά και την πιο ανιδιοτελή απόφαση»
Από το να φέρω ένα αθώο παιδί στον κόσμο για να υποφέρει και να πεθάνει, πήραμε την σκληρή απόφαση που δεν θα ευχόμουν σε κανέναν γονέα να την πάρει ποτέ. Δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε ποτέ σε εκείνον. Όσο επώδυνο κι αν ήταν το τέλος της εγκυμοσύνης, σίγουρα θα ήταν καλύτερο από το να βλέπεις ένα μικροσκοπικό πλασματάκι να μην μπορεί να αναπνεύσει και να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία, μόνο και μόνο για να πεθάνει προτού δει τον κόσμο έξω από τους τοίχους του νοσοκομείου.
Η απόφαση αυτή ήταν η λιγότερο εγωιστική πράξη μητρικής αγάπης και θα τον απάλλασσα από μία σύντομη ζωή, γεμάτη πόνο και να κατηγορώ τον εαυτό μου. Η καρδιά μου και η ζωή μου είναι μισές, με ένα μεγάλο κενό που θα μου κάλυπτε το μωρό μου. Μέσα στην κοιλιά μου έμεινε πέντε μήνες, νιώθοντας την απόλυτη αγάπη.
Είμαι ευγνώμων για την επιλογή μας, χάρη στο κράτος που αναγνωρίζει το δικαίωμα της άμβλωσης. Κανείς δεν το θέλει. Είναι μία επιλογή απόγνωσης για να αποφύγει ένα αθώο παιδί έναν επώδυνο θάνατο ή για να σωθεί η ζωή της μητέρας. Οι γυναίκες που τερματίζουν τις εγκυμοσύνες τους είναι εκείνες που πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στα δύο αυτά τρομακτικά σενάρια.
Σήμερα θα κρατούσα το μωρό μου για πρώτη φορά, όμως αντ’ αυτού μαζεύω τις στάχτες του. Ωστόσο, παραμένω ακόμη ευγνώμων. Για αυτήν την επιλογή για εκείνο, εμένα και την οικογένειά μου. Ευγνώμων που δεν άφησα το παιδί μου να υποφέρει ούτε μία στιγμή. Αυτούς τους πέντε μήνες που ένιωθα την κοιλιά μου να μεγαλώνει, ήταν οι πιο χαρούμενοι της ζωής μου. Εύχομαι μία μέρα να κρατήσω ένα παιδάκι στην αγκαλιά μου και να του πω καλωσήλθες, αντί για αντίο».
Πηγή: Love What Matters
