Τι ονειρεύεστε περισσότερο από κάθε τι άλλο για το παιδί σας; Να μεγαλώσει γερό, ευτυχισμένο και… να πατά γερά στα πόδια του. Για τα δύο πρώτα είναι περιορισμένα αυτά που μπορούμε ως γονείς να κάνουμε: Να φροντίζουμε να τρέφεται σωστά, να ασκείται, να κάνει εμβόλια και να το στηρίζουμε στις προσπάθειές του. Για την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας, όμως, μπορούμε να παίξουμε πολύ σημαντικό ρόλο, ξεκινώντας από την πίστη μας σε αυτό και σε όσα μπορεί να κάνει. Διαφορετικά, μεγαλώνοντας το παιδί μας υπερπροστατευτικά, του προκαλούμε -έστω και άθελά μας- ορισμένα πολύ σοβαρά προβλήματα. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς, λοιπόν:
Καταπνίγουν τη δημιουργικότητα
Οι σχολικές εργασίες δίνονται στα παιδιά για να «κατεβάσουν ιδέες» και να σκεφτούν δημιουργικά, προκειμένου να παράγουν το δικό τους αποτέλεσμα. Κι αυτό οφείλουν οι γονείς να τους επιτρέψουν να κάνουν. Όταν το παιδί ζητά βοήθεια, ο γονιός πρέπει να μάθει στο παιδί να βοηθά μόνο του τον εαυτό του. Και το παιδί πρέπει έπειτα να επαινείται για την δική του σκέψη και ιδέα, ακόμα κι αν αυτή διαφέρει από του γονιού. Χρήσιμο είναι, επίσης, οι γονείς να του κάνουν «ανοιχτές» ερωτήσεις, για να το βοηθούν να βρίσκει μόνο του τη λύση, π.χ. «Mαμά, γιατί συμβαίνει αυτό;» -«Εσύ γιατί πιστεύεις;» ή «Ούτε εγώ ξέρω –πού πιστεύεις ότι πρέπει να ψάξουμε;».
Αποτρέπουν την ανάπτυξη δεξιοτήτων διαχείρισης δυσκολιών
Ένα παιδί που βιώνει την αποτυχία, μαθαίνει να διαχειρίζεται και τα συναισθήματα που επιφέρει αυτή, αλλά και αναγκάζεται να βρει τρόπους να «αντιδράσει», προσπαθώντας ξανά μέχρι να τα καταφέρει. Οι γονείς, λοιπόν, χρειάζεται να επιτρέψουν στο παιδί να αποτύχει και θα εκπλαγούν από το πόσο θα ωριμάσει ο χαρακτήρας του μέσα από αυτό. Αν λειτουργούν διαρκώς διασωστικά, τι θα γίνει όταν θα έρθει η στιγμή μιας μεγάλης αποτυχίας για το παιδί; Π.χ. αν αποτύχει στις Πανελλήνιες ή αν απολυθεί από την πρώτη του δουλειά; Φυσικά, από την πρώτη κιόλας αποτυχία, οι γονείς πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί, για να το βοηθήσουν να τη διαχειριστεί. Να μιλήσει για τα συναισθήματά του και να σκεφτεί τρόπους για να διορθώσει την κατάσταση.
Για κάθε γονιό είναι δύσκολο να βλέπει το παιδί του να βιώνει λύπη, θυμό και απογοήτευση. Όμως, όσο νωρίτερα μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματα αυτά στη ζωή του, τόσο καλύτερα εξοπλισμένο θα είναι για να λύνει σοβαρότερα προβλήματα που αναπόφευκτα θα έρθουν στο μέλλον.
Περιορίζουν ευκαιρίες να χτίσει αυτοπεποίθηση
Όταν για ένα παιδί κάνουν τα πάντα οι γονείς, π.χ. τις ασκήσεις του σχολείου, αυτό δεν μπορεί να νιώσει αυτοπεποίθηση για τις ικανότητες του. Τα παιδιά είναι πανέξυπνα και ξέρουν πολύ καλά πότε πραγματικά τους αξίζει το «μπράβο». Το παιδί μπορεί, επίσης, να πιστέψει ότι οι γονείς το βοηθούν τόσο, γιατί το ίδιο δεν είναι ικανό να τα καταφέρει μόνο του. Αυτό που χρειάζεται, όμως, να ξέρει είναι το ακριβώς αντίθετο. Όταν τα παιδιά κάνουν πράγματα μόνα τους, αυτό τους δίνει δύναμη, τα κάνει να πιστέψουν στον εαυτό τους και τα μαθαίνει να γίνονται σιγά-σιγά ανεξάρτητα.
Εμποδίζουν την εξάσκηση της λήψης αποφάσεων
Όταν ο γονιός αποφασίζει τα πάντα για το παιδί, από τα ρούχα, το φαγητό, μέχρι τι σπουδές θα ακολουθήσει στο μέλλον, του αφαιρεί την ικανότητα λήψης αποφάσεων, η οποία θα του είναι εξαιρετικά πολύτιμη στην ενηλικίωση. Ένα παιδί, στο οποίο δεν έχει δοθεί η ευκαιρία να πάρει μια απόφαση, δεν θα βιώσει το συναίσθημα της επιτυχίας ή αποτυχίας από την προσωπική του επιλογή και δεν θα μάθει τελικά τι του αρέσει και τι όχι. Οι γονείς θα πρέπει να οδηγούν και να κατευθύνουν το παιδί στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής, αλλά και να του επιτρέπουν παράλληλα να παίρνει τις δικές του μικρές αποφάσεις.
Το παιδί νιώθει δυνατό όταν μπορεί να πάρει κάποιες προσωπικές αποφάσεις, αν και ορισμένες φορές μπορεί να τρομάξει από αυτές. Γι’αυτό, οι γονείς πρέπει να ξεκινούν με μικρές επιλογές και να αυξάνουν το δικαίωμα αυτό του παιδιού καθώς θα μεγαλώνει. Ένας καλός γονιός δεν θα επιτρέψει σε ένα 5χρονο να κάνει τατουάζ, επειδή έτσι αποφάσισε. Θα το αφήσει, όμως, να διαλέξει μόνο τα ρούχα του ή δώρα γενεθλίων για τους φίλους του.
Αποκρύπτουν τις επιπτώσεις των πράξεών του
Αν οι γονείς καλύπτουν διαρκώς το παιδί από τις άσχημες καταστάσεις και δεν το αφήνουν να βιώσει τις επιπτώσεις τους, δεν θα μάθει ποτέ από τα λάθη του. Αν για παράδειγμα, διαρκώς αργεί να πάει στο σχολείο, επειδή αργεί να ξυπνήσει, και οι γονείς καλούν τον διευθυντή και λένε ότι φταίνε οι ίδιοι, τότε το παιδί θα μάθει ότι δεν χρειάζεται ποτέ να είναι συνεπές. Αντίθετα, χρειάζεται να μαθαίνει από τα λάθη του και να καταλαβαίνει ότι οι πράξεις του επηρεάζουν τόσο το ίδιο όσο και άλλους. Αν οι γονείς δεν του το μάθουν αυτό, τότε η συμπεριφορά του θα γίνεται όλο και χειρότερη, σε βαθμό ίσως που οι γονείς να μη μπορούν πια να το προστατεύσουν.
Εμποδίζουν την ικανότητά του να λύνει μόνο του προβλήματα
Από τις σημαντικότερες ικανότητες στη ζωή είναι να μπορεί κανείς να βρίσκει λύσεις σε δύσκολες καταστάσεις και να τις φέρει σε πέρας. Αν οι γονείς αναλαμβάνουν διαρκώς αυτόν τον ρόλο, πώς θα ξέρει το παιδί αργότερα τι να κάνει αν π.χ. του σκάσει το λάστιχο; Ή χάσει μια πτήση; Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα έρθει το παιδί σε εσάς, για να σας πει ότι έχασε ένα παιχνίδι, αντί να πάτε να το ψάξετε εσείς γι’αυτό, βοηθήστε το κάνοντάς του ερωτήσεις όπως: πού το έβαλες τελευταία φορά; Πότε ήταν αυτό; Έψαξες εκεί; Με τον τρόπο αυτό, σταδιακά το παιδί θα μπορεί να γίνεται ανεξάρτητο και να λύνει μόνο του τα προβλήματά του.
Πηγή: lifehack.org
