«Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι»-Μια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς, στο ιδιαίτερο θέμα του παιδικού καρκίνου»

Ο δημοσιογράφος Λουκάς Χριστοδουλίδης συνομίλησε με την εκπαιδευτικό, θεατροπαιδαγωγό και συγγραφέα Δήμητρα Σωκράτους για το βιβλίο της «Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι» σε εικονογράφηση της εικαστικού Δρος Στέλλας Καραγιώργη. Μια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς, στο ιδιαίτερο θέμα του παιδικού καρκίνου.

Κυρία Σωκράτους, θα ήθελα να μας πείτε πως γεννήθηκε η ιδέα συγγραφής του βιβλίου σας με τίτλο «Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι»;

«Αγαπητέ, Λουκά, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για το όμορφο βήμα που μου προσφέρεις να μοιραστώ περισσότερα για το βιβλίο μου «Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι». Η πολύχρονη εμπειρία μου με θέματα υγείας προσώπων του στενού οικογενειακού και φιλικού μου περιβάλλοντος, με μύησαν στο ταξίδι τόσο της θεραπευτικής αντιμετώπισης του καρκίνου όσο και της στήριξης του ασθενούς και των φροντιστών του, των ενήλικων ή και ανήλικων μελών της οικογένειάς του.

Η ιδέα του «Λευκού Μπιζελιού» γεννήθηκε μέσα μου, μόλις ένα αγαπημένο μου πρόσωπο βγήκε απ’ το χειρουργείο, και η φίλη νοσοκόμα ανέφερε ότι, επρόκειτο απλά για «ένα μικρό Λευκό Μπιζέλι» (ο μικρός όγκος). Τότε, η ασαφής, τρομακτική εικόνα που για χρόνια είχα στο μυαλό μου για τον καρκίνο, πήρε χρώμα και μορφή, έτοιμη να πλάσει τη δικιά της παραμυθένια πορεία.

Μέσα απ’ τη συγγραφή του βιβλίου θέλησα να δώσω απαντήσεις στα δικά μου «γιατί» γύρω απ’ τα Λευκά Μπιζέλια, μ’ έναν τρόπο διαφορετικό, πιο θετικό και παιχνιδιάρικο. Ψάχνοντας να βρω ιστορίες για παιδιά που ν’ αναφέρονται στον καρκίνο, εντόπισα ελάχιστα δείγματα γραφής στην κυπριακή κι ελληνική λογοτεχνία. Ως εκπαιδευτικός και ενεργός πολίτης, θεώρησα δημιουργικό χρέος μου να συμπληρώσω αυτό το κενό. Έτσι, κάθισα κι έγραψα αυτό που αναζητούσα».

Όπως αναφέρεται, πρόκειται για μια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς, στο ιδιαίτερο θέμα του παιδικού καρκίνου. Δύναμη, θαύμα και αγάπη της καρδιάς. Θα ήθελα να σταθούμε σε αυτές τις λέξεις.

«Η όλη περιπλάνηση της Μαίρης ανάμεσα σε κόσμους πολύχρωμους κι ονειρομαγικούς για να συναντήσει το Λευκό της Μπιζέλι, αποτελεί ταυτόχρονα κι ένα εσωτερικό ταξίδι προς τον εαυτό της, τις αντοχές της, τα όριά της και την υπέρβαση αυτών. ΔΥΝΑΜΗ. Η μικρή Μαίρη είναι απαλλαγμένη από αρνητισμούς και φοβίες για το Μπιζέλι της. Είναι βέβαια γεμάτη ερωτηματικά γι’ αυτό. Εκφράζει γεμάτη αθωότητα τα ερωτήματα που έχει μέσα της, χωρίς να μεμψιμοιρεί ή να κρίνει ό,τι της συμβαίνει. Κι αυτήν ακριβώς την κρίσιμη στιγμή των έντονων ερωτημάτων της, όπου κάποιος θ’ ανέμενε να τα παρατήσει, η μικρή ηρωίδα υλοποιεί ένα μεγάλο και φωτεινό ταξίδι ζωής. ΘΑΥΜΑ.

Σε όλη της την πορεία, προσπαθεί να δομήσει τη δικιά της αλήθεια, την παιδική της αλήθεια, ώστε να κατανοήσει αυτό που της συμβαίνει. Κι αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να σεβαστούμε: την αλήθεια που δύνανται να πλάσουν τα ίδια τα παιδιά και όχι αυτήν που τους επιβάλλουμε οι μεγαλύτεροι. Να τ’ αφήσουμε να νοηματοδοτήσουν τον κόσμο γύρω τους όπως αυτά έχουν ανάγκη. Η Μαίρη, παύει ν’ αμφισβητεί τα όσα θαυματουργά παρατηρεί γύρω της κι ακολουθεί την καρδιά της, δρώντας κι όχι αντιδρώντας σε ό,τι της παρουσιάζεται. Γνωρίζει, κατανοεί και μαθαίνει ν’ αγαπάει με σοφία. Ενσυνείδητη ΑΓΑΠΗ».

Το Λευκό Μπιζέλι λειτουργεί ως ένα σύμβολο που για τον καθένα μπορεί να αντιπροσωπεύει κάτι ξεχωριστό: τον καρκίνο, μια ψυχική ή σωματική ασθένεια, κάτι άγνωστο ή διαφορετικό το οποίο προβληματίζει, φοβίζει ή αποτελεί μια πρόκληση ζωής, αναφέρεται. Πείτε μας περισσότερα για αυτό.

«Το Λευκό Μπιζέλι, πέραν απ’ τον παιδικό καρκίνο που αντιμετωπίζει η μικρή ηρωίδα, αποτελεί σύμβολο και για ο,τιδήποτε δύσκολο, άγνωστο ή διαφορετικό στη ζωή μας. Ο καθένας μπορεί να το προσεγγίσει, να το ερμηνεύσει και να το κατανοήσει με τον δικό του τρόπο: ως μια άσχημη σκέψη, μια ψυχική ασθένεια, μια άγνωστη πτυχή του εαυτού μας την οποία θέλουμε να εξερευνήσουμε και να διαχειριστούμε, μια οποιαδήποτε πρόκληση στη ζωή μας.

Στην ιστορία, μιλάμε για ένα Λευκό Μπιζέλι, το οποίο όμως πουθενά στην εικονογράφηση δεν παρουσιάζεται λευκό! Ένας δικός μας τρόπος για να τονίσουμε πως, ο καθένας αντικρίζει και προσλαμβάνει τον κόσμο και τις καταστάσεις, μέσα απ’ τον δικό του προσωπικό, μοναδικό φακό.

Επιθυμία μου ήταν να πλάσω ένα σύμπαν ποιητικό και πολύχρωμο για τα παιδιά, στο οποίο να μπορούν με ασφάλεια να προσεγγίσουν το ιδιαίτερο θέμα της ιστορίας, μέσα από συμβολισμούς και μεταφορές, με σεβασμό στην ευαισθησία τους. Θέλησα να σεβαστώ τη συναισθηματική και ψυχολογική ωριμότητα των μικρών αναγνωστών αλλά και την ετοιμότητα των μεγαλύτερων.

Όπως αναφέρει και ο ποιητής Σεφέρης «κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα». Ο αναγνώστης παίρνει τα μηνύματα της ιστορίας, έχοντας πρόσβαση στο όμορφό της σύμπαν, συνοδοιπόρος με τους φανταστικούς χαρακτήρες, χωρίς κατ’ ανάγκη να μυηθεί στις οδυνηρές πραγματικότητες της ασθένειας».

Μέσα από αυτό το παραμυθένιο ταξίδι αναζήτησης της παιδικής αλήθειας για τον καρκίνο, η Μαίρη συναντάει πλάσματα που της προσφέρουν τις γνώσεις και το φως τους, βοηθώντας την να κατανοήσει καλύτερα τον ίδιο της τον εαυτό;

«Κάθε πλάσμα που συναντά στο ταξίδι της η μικρή Μαίρη, τής προσφέρει τις γνώσεις και το φως του. Η μικρή Πριγκίπισσα τη μαθαίνει να «μοιράζεται» τις αρετές και τη χαρά της με τους άλλους ανθρώπους, η Ουρανογαία τη μυεί στο θαύμα και στο μυστήριο της ζωής, ο Ορφέας τη βοηθά να ανακαλύψει τον πραγματικό σκοπό της ζωής της, η Αφροδίτη με το «Λευκό Μαργαριτάρι» τη βοηθούν να αναγνωρίσει την ομορφιά της ψυχής της, ο Δράκος με το «Διαμάντι της Γνώσης και της Λήθης» την οδηγούν στην επίγνωση και στη διαύγεια (όσο της επιτρέπει η ηλικία της), ο Ηλιοφύλακας την καθοδηγεί να υπερβεί τη μεγάλη πρόκληση της ασθένειας.

Η Μαίρη, μαθαίνει να αναγνωρίζει τα μηνύματα πίσω απ’ τις φωνές αυτών των πλασμάτων, γεγονός που τη βοηθά να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της. Να τον σεβαστεί. Να τον αγαπήσει. Η ανάβασή της στη σκοτεινή, στριφογυριστή σκάλα, στο εσωτερικό ενός γιγάντιου σταχιού, αποτελεί σύμβολο της παιδικής ενδοσκόπησης που οδηγεί τη μικρή ηρωίδα στο φως της δικιάς της αλήθειας. Συμβολικά, η Μαίρη ξεκινά τ’ ονειρικό ταξίδι της απ’ τη γη, φθάνοντας τελικά, ανάμεσα στ’ αστέρια, δεχόμενη το θεραπευτικό φως του Ήλιου σε μια πελώρια Χρυσόσφαιρα. Μαθαίνει να δέχεται την αλλαγή, τις απρόβλεπτες καταστάσεις και να τις χειρίζεται μ’ ευελιξία και κουράγιο. Παύει ν’ απορεί «γιατί και πού και πώς και πότε». Αφήνεται στο ταξίδι».

Η φωτεινή εικονογράφηση του βιβλίου από την Δρα Στέλλα Καραγιώργη δίδει αισιοδοξία, φως και δύναμη. Θα λέγατε ότι αυτή τη φωτεινή αγάπη χρειάζονται τα παιδιά με καρκίνο;

«Ο χαρακτήρας της εικονογράφησης (η οποία βασίζεται σε σύμβολα, εικονικά στοιχεία και φιγούρες από κυπριακά αρχαϊκά αγγεία) καθρεφτίζεται σε λίγες μόνο λέξεις της Στέλλας: «Το ιερό, το πολύχρωμο και το παιχνιδιάρικο! Μια γιορτή για τη ζωή, την ομορφιά και τη δύναμη μέσα μας! Εικόνες που μεταμορφώνουν το συνηθισμένο σε μαγικό!».

Θελήσαμε, ο φωτεινός εικονικός και λεκτικός κόσμος του βιβλίου να παρασύρει τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες σε ένα ευχάριστο ταξίδι, να γίνουν συνοδοιπόροι της μικρής Μαίρης, με τόλμη και φως. Επιχειρήσαμε το βιβλίο ν’ αποτελεί ένα πρώτο εργαλείο για να μιλήσει κανείς για τον καρκίνο ή άλλη πάθηση, απενοχοποιώντας τον διάλογο γύρω από αυτό το -εν μέρει απόκρυφο- θέμα για την κυπριακή κοινωνία.

Απώτερος στόχος μας είναι η ενδυνάμωση και το αγκάλιασμα της παρουσίας των παιδιών και των νέων με καρκίνο ή άλλες ασθένειες, όπως και η ενεργοποίηση της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής για την ομαλή επανένταξή τους στο σπίτι, στο σχολείο, στη γειτονιά, στην καθημερινή ζωή. Τα παιδιά με καρκίνο, δεν παύουν κατά τη θεραπεία και την αποθεραπεία τους, να είναι παιδιά. Να θέλουν να παίζουν, να χαμογελούν, να εκφράζονται, να δημιουργούν, και να δέχονται τη βαθιά και φωτεινή μας αγάπη, όπως κάθε παιδί άλλωστε. Ένα μήνυμα, λοιπόν, φωτεινής, έμπρακτης αποδοχής, κατανόησης, στήριξης και αγάπης όλων των παιδιών με καρκίνο».

Διαβάστε επίσης:

6 ιδέες για το αγορίστικο δωμάτιο

Είσαι έτοιμη να μείνεις έγκυος;