«Συχνά τσακωνόμαστε με τα παιδιά μου, απολογούμαστε, συγχωρούμε ο ένας τον άλλον και μαζί αποφασίζουμε τι θα κάνουμε διαφορετικά την επόμενη φορά. Έκανα μια συνειδητή επιλογή πριν από μερικά χρόνια να μην επισημαίνω τις αδυναμίες τους», γράφει στο popsugar.com η μαμά-blogger Megan Peterson.
«Όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν 7 ετών, άρχισα να παρατηρώ μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά την ώρα που ετοιμαζόμασταν για ύπνο. Ο φόβος της αποτυχίας και μια έντονη ανησυχία άρχισαν να την κυριεύουν. Ξαφνικά άρχισε να χρησιμοποιεί πολύ συχνά τις λέξεις “συγκλονισμένη” και “φοβισμένη” και φαινόταν σαν να κουβαλάει το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους της.
Αρχικά, ήμουν θυμωμένη που ένιωθε ότι πρέπει να ευχαριστεί τους πάντες από τόσο μικρή ηλικία. Αλλά τότε σκέφτηκα ότι κι εγώ συμπεριφερόμουν με τον ίδιο τρόπο στην ηλικία της, ειδικά προς τους γονείς μου. Θυμάμαι να ξαπλώνω τα βράδια μετά τους καβγάδες ή τις έντονες λογομαχίες μας και να αναρωτιέμαι αν ήταν ακόμη περήφανοι για μένα. Το αστείο είναι ότι η άνευ όρων αγάπη τους, η οποία ποτέ δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση, από μόνη της δεν ήταν αρκετή. Ήθελα πάντα και την έγκρισή τους.
Αυτή η αναδρομή στο παρελθόν με ενέπνευσε να υιοθετήσω μια συνήθεια που ήλπιζα ότι θα βοηθούσε την κόρη μου να κοιμηθεί: Κάθε βράδυ, της λέω 7 απλές λέξεις: «Είμαι περήφανη που είμαι η μητέρα σου».
Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ένα σιωπηλό μήνυμα που δεν είναι το ίδιο κάθε φορά, αλλά περιλαμβάνει αυτές τις αλήθειες: Η μέρα τελειώνει. Όλοι έχουμε ελαττώματα. Τα λάθη μας διδάσκουν. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία. Σε συγχωρώ. Σε αγαπώ. Είσαι δική μου. Και κάθε βράδυ, παρά τη δύσκολη καθημερινότητα, το κεφάλι μου ακουμπά στο μαξιλάρι με ανυπολόγιστη ευγνωμοσύνη που είμαι η μητέρα της.
Για να είμαι ειλικρινής, στα 17 χρόνια της καριέρας μου, τα 12 χρόνια γάμου και τα 9 χρόνια που είμαι μητέρα, εξακολουθούν να υπάρχουν λίγα πράγματα που μου δίνουν την ίδια ενθάρρυνση όπως η αποδοχή των επιλογών μου από τους γονείς μου. Δεν ξέρω αν κάποιος ποτέ το ξεπερνά αυτό! Ως έφηβη θυμάμαι περιστασιακά τη γιαγιά μου να ασκεί αρνητική κριτική στη μητέρα μου και μπορώ να φανταστώ πόσο πολύ την πλήγωνε αυτό…
Θα ήθελα τα παιδιά μου να νοιάζονται λιγότερο για αυτά που σκέφτονται οι άλλοι, και μιλάμε γι’ αυτό συχνά στο σπίτι μας. Η ελπίδα μου είναι ότι η συνηθισμένη μας ρουτίνα πριν από τον ύπνο θα τους υπενθυμίζει -ανεξάρτητα από τις όχι και τόσο φοβερές επιλογές που έκαναν ή πόσο σκληρά αντέδρασα όταν αντιμετώπισαν άσχημα μια κατάσταση με έναν φίλο- ότι έχουν την απεριόριστη αγάπη και την έγκριση μου.
Ένα βράδυ, περίπου ένα χρόνο αφότου άρχισα να χρησιμοποιώ τις επτά «μαγικές» λέξεις, άκουσα την κόρη μου στο σκοτάδι -πριν κλείσω την πόρτα του παιδικού δωματίου- να λέει με τη γλυκιά φωνή της: «Κι εγώ είμαι περήφανη που είμαι η κόρη σου!».
Τώρα, τις μέρες που αισθάνομαι ότι έχω αποτύχει ως μητέρα, αυτή η φράση με καθησυχάζει. Και μπορώ να πάρω δύναμη για να συνεχίσω!».
