Οι γυναίκες καλούνται να ανταποκριθούν στην μητρότητα που κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Οι μαμάδες καλούνται να μπουν στο πετσί του ρόλου με το καλημέρα σας. Προετοιμασμένες ή απροετοίμαστες, σίγουρες ή φοβισμένες. Με υποστήριξη ή χωρίς καμία στήριξη. Πάντα όμως μόνες σε ένα ταξίδι αναγνώρισης, αποδοχής, επιτρεπτικότητας, ματαίωσης, συμπερίληψης. Αλλά κυρίως σε ένα ταξίδι απέραντης, πρωτόγνωρης, ανυπέρβλητης αγάπης.
Η ηρωίδα της ιστορίας, διηγείται την πρόκληση της τρίτης φοράς που έγινε μαμά. Που νόμιζε ότι θα ήταν παιχνιδάκι αλλά ήταν ένα μάθημα ζωής και γονεϊκότητα. [2]
«Η τρίτη φορά που έγινα μητέρα ήταν η πιο προκλητική. Θυμάμαι να απογοητεύομαι με τον εαυτό μου όταν δεν είχα την ενέργεια να κάνω πράγματα που μπορούσα με τα πρώτα δύο παιδιά μου. Το τρίτο ήταν και το πιο δύσκολο. Κι εγώ ως έμπειρη μαμά δεν μου συγχωρούσα κανένα λάθος. Ήμουν ακόμα πιο αυστηρή με τον εαυτό μου, όταν δεν μπορούσα να διαχειριστώ την οργή του, την γκρίνια του και τις εκρήξεις του. Δεν ήταν το πρώτο μου παιδί. Έπρεπε να ξέρω».
Το τρίτο παιδί ήταν διαφορετικό
Κάπως σκεφτόμουν ότι επειδή ήταν το τρίτο παιδί μου, θα έπρεπε να είμαι ειδική, ικανή να διαχειριστώ οτιδήποτε συμβαίνει με μια κίνησή μου. Όμως -για δες- όλα όσα ήξερα ήταν άχρηστα. Οτιδήποτε είχα στη φαρέτρα μου, μέθοδοι συμβουλές, εμπειρίες, που δούλευαν με τα άλλα παιδιά μου, ήταν άχρηστα. Και εγώ αισθανόμουν εντελώς ανίκανη και έκπληκτη. Και πλήρως ματαιωμένη.
Τι μπορούσα να κάνω όταν η μικρή μου, η κόρη μου που πλέον ήταν έφηβη [3], αντιμετώπιζε δυσκολίες με τους φίλους της στο σχολείο και ότι ήξερα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να τη βοηθήσει; Την έβλεπα να απομονώνεται, να σταματά να κάνει πράγματα που πριν αγαπούσε. Να βυθίζεται.
Ήμουν εκεί για να της παρέχω στήριξη και να την κάνω να αισθάνεται ασφάλεια για την έκφραση των συναισθημάτων της. Χρειαζόταν ενθάρρυνση. Και δεν είχα τον τρόπο. Ή έτσι νόμιζα. Υπήρχαν μέρες που έφτανε σπίτι από το σχολείο και ζητούσε μόνο να ξαπλώσουμε μαζί στον καναπέ για ώρες. Ήταν ένα διαφορετικό παιδί και χρειαζόταν διαφορετικά πράγματα από τους δύο γιους μου. Δεν λειτουργούσε ότι ήξερα μέχρι πριν. Αντί να το αγνοήσω αποφάσισα να την «ακούσω». Να πάω με τους ρυθμούς της».
Έχοντας περάσει τα εφηβικά χρόνια δύο φορές πριν, ίσως με προετοίμασε λίγο, αλλά σίγουρα δεν το έκανε πιο εύκολο την τρίτη φορά. Πραγματικά αγωνίστηκα όταν η μικρή έγινε ειρωνική και επιθετική. Η στάση της, μια στάση διαρκούς επίκρισης και σαρκασμού με έφερνε σε αμηχανία. Και με πλήγωνε πολύ. Ήταν το στερνοπούλι μου,το μωρό μου.
Ήττες και νίκες
Είχα καινούργια συναισθήματα που έπρεπε να διαχειριστώ, νέους τρόπους που έπρεπε να μάθω μαζί της. Είναι υπέροχο να κατανοείς τις ανάγκες του παιδιού σου και να προσαρμόζεις τον τρόπο που παρέχεις υποστήριξη. Κάθε παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες και είναι σημαντικό να είμαστε ευέλικτοι και να προσαρμόζουμε τις αντιδράσεις μας στην κάθε περίπτωση. Ως μητέρες, είναι εύκολο να νιώθουμε απογοητευμένες όταν νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε τι χρειάζεται το παιδί μας από εμάς. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε ότι δεν κάνουμε καλή δουλειά και ότι, κάπως, θα κάνουμε περισσότερη ζημιά παρά όφελος- έχω νιώσει έτσι χιλιάδες φορές.
Τα κέρδη της προσαρμογής
Πλέον θυμάμαι, πάντα, ότι όλα τα παιδιά μου είναι μοναδικά και έχουν διαφορετικές γλώσσες αγάπης. Αυτό έχει γίνει ένα είδος οδηγού και ναι έχει κάνει τη διαφορά. Χωρίς να σημαίνει ότι πάντα καλύπτω τις ανάγκες τους ή κάνω τα πράγματα τέλεια, όμως με έχει βοηθήσει να προχωράω. Και κυρίως να μην είμαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου όταν δεν ξέρω τι να κάνω.
Εφηβεία, μάθημα ζωής
Τα έφηβα παιδιά μας, μας μαθαίνουν να είμαστε γονείς με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μαθαίνουμε πραγματικά μαζί τους. Το να μεγαλώνεις είναι δύσκολο, το να κατανοείς τα παιδιά που μεγαλώνουν ακόμα δυσκολότερο. Αλλά πλέον ξέρω, ότι θα είμαι εκεί προσαρμόζοντας τον τρόπο μου στις ανάγκες του, μαθαίνοντας και άλλες γλώσσες αγάπης. Και όλα θα πάνε καλά.
Πηγή: Sorry, The Teen Years Don’t Get Easier With Each Kid (scarymommy.com) [4]
Διαβάστε εδώ:
Άσχημες λέξεις: Πώς σταματάμε τα παιδιά; [5]
Πώς θα βοηθήσω το μοναχοπαίδι μου να μη γίνει κακομαθημένο [6]
Γιατί οι μπαμπάδες τρέφουν περισσότερη αδυναμία στις κόρες; [7]