«Για όσο καιρό θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να εξελιχθώ επαγγελματικά και να γίνω μαμά. Όχι να διαλέξω ανάμεσα στα δύο. Ήθελα και τα δύο. Ήμουν αρκετά τυχερή και στον χώρο εργασίας μου υπήρξαν γυναίκες εργαζόμενες και μαμάδες, που με ενέπνευσαν.
Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον το οποίο δυνάμωσε την πίστη μου στο ότι μπορούσα να τα καταφέρω και τα δύο. Πάντα επικεντρωνόμουν στην καριέρα μου και αυτή μου η ανάγκη έγινε ακόμη μεγαλύτερη αφού απέκτησα παιδιά», γράφει η εργαζόμενη μαμά, Dris Wallace, στο scarymommy.com [2] και εξηγεί πώς και γιατί τα παιδιά της δεν βγήκαν χαμένα από την επιλογή της να συνεχίσει να δουλεύει και να κυνηγά την εξέλιξη στην εργασία της, ενώ τα μεγαλώνει.
«Τα πρώτα χρόνια μου ως μαμά, αναρωτιόμουν για το αν η καριέρα μου θα επηρέαζε τη σχέση μου με τα παιδιά μου. Ήμουν καλή μαμά, ακόμα κι αν εργαζόμουν πολλές ώρες; Μπορούσα να κάνω και τα δύο και να είμαι πραγματικά χαρούμενη; Θα ήξεραν τα παιδιά μου ότι τα αγαπώ, παρά το ότι διάλεξα να συνεχίσω την καριέρα μου;
Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτές οι αμφιβολίες με βασάνιζαν απλώς και μόνο επειδή τις άκουγα διαρκώς από άλλους ανθρώπους. “Πώς μπορείς να επιλέγεις την καριέρα σου και όχι τα παιδιά σου;”, “Θες πραγματικά να χάσεις τα πρώτα βήματα του μωρού σου;”, “Γιατί να κάνεις παιδιά, αν κάποιος άλλος τα φροντίζει;”.
Αυτές οι ερωτήσεις (και πολλές παρόμοιες) μπορεί να δημιουργήσουν άπειρες ενοχές, αμφιβολίες, φόβο και στεναχώρια, ειδικά σε μία νέα μαμά.
Διαβάστε ακόμη: “Επιτέλους σταμάτησα να νιώθω ένοχη που έχω ένα μόνο παιδί…” [3]
Προσωπικά, η απόφαση για εμένα ήταν απλή. Ήξερα ότι ήθελα παιδιά και ήξερα ότι ήθελα και δουλειά. Ήθελα να δείξω στα παιδιά μου ότι μπορούν να συνδυαστούν και τα δύο. Ότι και τα δύο είναι δυνατά.
Η πιο σημαντική αποστολή μου ήταν να γνωρίζουν τα παιδιά μου ότι τα λατρεύω. Πίστευα το ότι επέλεξα την καριέρα μου, σε καμία περίπτωση δεν θα υποδείκνυε ότι δεν νοιαζόμουν για τα παιδιά μου. Θεωρώ ότι είναι απολύτως λανθασμένο να καταλήγουμε σε αυτό το συμπέρασμα. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν και να προωθούν αυτή την παράλογη πεποίθηση.
Παρά το ότι έγινα δέκτης αρνητικών σχολίων, κυρίως στα πρώτα χρόνια της μητρότητας, κατάλαβα γρήγορα ότι ήμουν ευτυχισμένη με την επιλογή μου να είμαι μια εργαζόμενη μαμά. Επικροτώ το δόγμα που λέει “η ποιότητα πάνω από την ποσότητα”, όταν πρόκειται για τον χρόνο που ξοδεύω με την οικογένειά μου. Είμαι πάντα εκεί για να ζήσω και να απολαύσω κάθε φιλί, κάθε μπάνιο, κάθε γέλιο, κάθε αγκαλιά πριν τον ύπνο και το τέλος της εργασιακής μου μέρας.
Τα σαββατοκύριακα θα μας βρουν να εξερευνούμε την πόλη μας, να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά ως οικογένεια. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι στο τέλος της εβδομάδας, πάντα θα βρίσκω χρόνο για να μοιράζομαι με την οικογένειά μου. Ξέρω ότι τα παιδιά μου γνωρίζουν πως τα αγαπώ και τα νοιάζομαι κι όταν εκείνα είναι στο σχολείο.
Βρίσκονται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, ενώ ο πατέρας τους και εγώ εργαζόμαστε και νιώθουν καλά. Είναι χαρούμενα, ευπροσάρμοστα παιδιά και αυτή η ενοχή πού είχα στις αρχές με τον καιρό εξαφανίστηκε.
Όταν έκανα και το δεύτερο παιδί μου, ήμουν ακόμα αποφασισμένη να συνεχίσω τη δουλειά μου. Βρήκα σχολείο και για τα δυο παιδιά και συνέχισα να είμαι η καλύτερη μαμά και εργαζόμενη.
Το να έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις για το αν θα δουλεύεις ή όχι, δεν είναι πάντα εύκολο για όλες τις μαμάς. Μερικές δεν επιλέγουν την εργασία, άλλες αναγκάζονται να το κάνουν. Συμπονώ αυτές τις μαμάδες που δεν έχουν το περιθώριο της επιλογής.
Διαβάστε ακόμη: «Εργαζόμενη μαμά, ο χρόνος με τα παιδιά μας είναι ελάχιστος, ας τον χαρούμε όσο κουρασμένες κι αν είμαστε» [4]
Για εμένα, ήξερα ότι ήθελα και τα δύο, οπότε οι κριτικές δεν με επηρέασαν βαθιά. Αλλά για εκείνες που αναγκάζονται να συνεχίσουν τη δουλειά τους, δεν μπορώ να φανταστώ το πόσο πολύ πονούν και στεναχωριούνται όταν τους λένε ότι δεν γίνεται να εργάζονται και να είναι καλές μαμάδες.
Η ενοχή της μαμάς δεν είναι αστείο πράγμα. Μπορεί να επηρεάσει πολύ σοβαρά την ψυχική υγεία της γυναίκας και να την κάνει να αναρωτιέται για τις ικανότητές της.
Πολλές φίλες μου μαμάδες παραπονιούνται επειδή δεν θέλουν να εργάζονται και εύχονται να μπορούσαν να μένουν στο σπίτι και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Κλαίω για εκείνες.
Οι μητέρες δεν θα έπρεπε ποτέ να βρίσκονται σε τέτοια θέση ούτε να νιώθουν πως ενδιαφέρονται λιγότερο για τα παιδιά τους, επειδή εργάζονται. Οι εργαζόμενες μητέρες δεν χρειάζεται να δικαιολογούνται επειδή επιθυμούν να δουλεύουν. Τα παιδιά των γονιών που εργάζονται δεν χάνουν τίποτα ούτε δέχονται λιγότερη αγάπη.
Στο τέλος της ημέρας, είναι καλό να δουλεύεις επειδή το θέλεις. Επειδή το συναίσθημα της ολοκλήρωσης ως μαμά, η αίσθηση ότι έχεις εκπληρώσει τον στόχο σου θα μεταφερθεί στα παιδιά, ακόμα κι αυτό σημαίνει ότι θα βρίσκεσαι για λίγο μακριά τους…».